Pierre de Lisse

Net ons voorlaatste weekend achter de rug. En het mocht er zijn. We zijn met Tante I. uit B. naar een resort aan La Petite Cote getrokken. Zo heet de 200-km lange kustlijn ten zuiden van Dakar. Ten noorden van Dakar heb je nog La Grande Cote, en zoals de naam het zegt, is dat inderdaad nog groter. De laatste rit van Paris-Dakar rijden ze op het strand van La Grande Cote.

We logeerden in La Pierre De Lisse. Zowaar een paradijs. Een 15-tal bungalows liggen op nog geen 50 meter van de waterlijn in een tuin vol met bougainvilles, uiteraard nog steeds in bloei. Midden in die tuin een groot zwembad en meerdere kleine badjes, allemaal met elkaar verbonden. En uiteraard een restaurant dat er mag zijn. Uitgebaat door een Frans-Senegalees koppel. Franse keuken en Franstalige bediening. Maar toch, een festijn voor wie dat kan appreciëren.

Het effect van paradijs wordt bij aankomst nog versterkt door het enorme contrast met de buitenwijken van Dakar waar we elke keer als we de stad willen verlaten, stapvoets doorheen moeten. De harde beelden van de sloppenwijken beginnen te wennen. Evenals de honderden straatverkopers en bedelaars die zich gedurende de ganse rit aan het autoraampje komen aandienen. Als ik het goed voor heb, zijn er volgens de statistieken 1 miljard mensen die van 1 dollar per dag moeten leven. Het lijkt alsof we ze allemaal aan ons raampje gehad hebben. Bedelende kinderen zijn het ergst. In Senegal is 1 kind op 4 ondervoed, leren de cijfertjes ons. Leeftijd van Ico. Vervelend, met vakantie zijn, en dan gezichten beginnen plakken op cijfers.

Nog harder is op zo een moment dan een Porsche Cayenne of een Auto Q7 tussen de modderhutten zien scheuren. Van een Senegalees die het 'gemaakt heeft', zou je dan denken. Of van iemand in de entourage rond de president die zijn zakken vult met belastingsgeld. Wat hier hetzelfde betekent. Alles went, echter niet dergelijke mate van ongelijkheid.

Maar misschien heeft president Abdoulaye Wade van Senegal wel gelijk. Stelde op de Europees-Afrikaanse top dat "Europa op het punt staat de concurrentiestrijd te verliezen in Afrika dat voortaan alleen handelt op basis van belangen. 'China en India zijn belangrijke partners geworden'. 'De Chinezen zijn overal aan het werk. Zij preken niet" (DS 10.12.2007).

Zo in een Cayenne zittend op weg naar het volgende handelsbelang werkt vermoedelijk bevorderend voor dergelijke economisch liberale uitspraken. Bovendien heb je er wellcht weinig last van de stank, de uitlaatgassen of de bobbels in het wegdek, al dan niet gevormd door een spelend kind, dat daar sowieso geen toekomst had. Ja, wat mag die president fier zijn op zijn land en op de belangen dat het voor zijn inwoners verdedigt.