Onze buurman (2/3)

Waar de maand oktober in het teken stond van de internetverbinding, was november die van de TV. Of beter gezegd, die van geen TV. Want op een dag verscheen er plots op ons scherm 'aucun signal'. Niet dat er zoveel op die TV te zien was. Ruim 60 zenders, maar vooral brol. Waar Nathalie al helemaal niet keek, volstonden bij mij enkele minuten CNN per dag, de Wereldbeker rugby in Frankrijk en hier en daar een stukje Champions League. En Ico had uiteraard zijn eigen DVD's. Twee van Bumba (spreekt hij uit als 'baba') en een van Teletubbies. Duwt ondertussen zelf op de play knop, als wij dat niet snel genoeg voor hem doen.

De TV dus. Zoals dat gaat in Senegal, getting things done right, kost heel veel moeite. Ons immobilienkantoor stuurde weer een hele resem zelfverklaarde technici op ons af. Op de meest onmogelijke uren, en met de meest onzinige oplossingen. Weer duurde het een tijd tegen dat de correcte probleemanalyse was gemaakt, en nog langer duurde het tegen dat de TV weer werkte. Ongeveer een ganse maand. En de boosdoener? Wel, er waren werken geweest op het dak van onze buurman, waarop ook onze antenne staat. En een slimmerik moet er besloten hebben dat er gelijk een antenne te veel stond.

Maar geen klachten over Monsieur Ndaw. Ik ben er steeds welkom. Toch op de 1e verdieping van zijn dorp. Waar de mannen wonen. Want op de gelijkvloers wonen de vrouwen. Voor zover ik ervaren heb, dienen ze om de voordeur open te doen voor bezoekers en om deze dan thee of nog meer, een ganse maaltijd te serveren. Ze zijn goed afgericht. En blijkbaar staan er trainingstips in dat groene arabische boekje van hem. Moet ik dringend ook eens gaan lezen. En misschien een stuk aan toevoegen. Hoe je aan je gasten een frisse pils voorschotelt bijvoorbeeld.

Toen ik laatst binnenkwam, zaten een 10-tal vrouwen in een kring op het tapijt in de zeer sjieke living. Met de hand waren ze in een grote wok aan het graaien die in hun midden stond. De nochtans prachtige leren sofa en het salontafeltje werden gewoonweg niet gebruikt. Dient enkel als prestige. En niet dat de mannen daar dan eten. Nee, die gebruiken die living ook niet. Die eten boven, ook in een kring op de grond gezeten, eveneens met de hand graaiend in een grote wok. Luidop smekkend, etend met de mond open, brokken rijst van kin tot oor. En hierbij, te pas en te onpas, bijvoorbeeld midden in een zin, keihard boerend. U begrijpt dat de vaardigheden van de Senegalese tafel-etiquette pas na heel wat oefening definitief tot de verworvenheden behoren.