Het Liedjesboek van Kleine Leon

Fiets is zowat het enige tijdschrift dat Ico niet mag lezen. Niet dat we hem daarvoor te jong vinden. Helemaal niet. Leest vlotjes. Verstandige jongen. Een kleine greep uit zijn ondertussen meertalige bibliotheek:

• Als ik een piraat was (Picolo, 2004, 6p): met een pasfoto van Ico erin geplakt;
• Het Liedjesboek van Kleine Leon (Clavis, 2004, 13p): papa zingt luidop, sluit mooi aan bij het eerste woord van de volgende titel;
• Haha Muis (Walter Books Ltd, 2005, 6p): mama lacht wel minder als ze de echte muis hier in huis ziet;
• De drie biggetjes (Timco, 2007, 5p): varkens, duidelijk zijn favorieten;
• Op de Boerderij (Parasol, 2002, 5p), papa's favoriet;
• Lulu, présidente (Magnard Jeuness, 2007, 20p): van het zoontje des huizes hier, wordt dus zeker en vast van onze waarborg afgetrokken;
• Snowwhite and the Seven Dwarfs (Western Publishing Company, 1984, 15p): op de pagina's met de heks wordt er steevast geklopt.

Het probeem is dat Ico een nogal eigen leesstijl heeft. Al is hij daar nog zelf niet helemaal van overtuigd. Zit op zijn boekjes. Gooit ze in het zwembad, in het bad, in de lavabo, in de toiletpot. Dopt ze in zijn fruitpap. Denkt dat je bladzijden mag verfrommelen als was het papier uit een schoendoos.

En als het blad al niet helemaal tot een propje verworden is, dan kan je er nog steeds een gaatje in maken. Of het eruitscheuren, zodat je het nog beter kan verfrommelen en perforeren. Dat de meeste bovenstaande boekjes uit karton zijn, maakt niet uit. Het gaat alleen wat trager. Uiteindelijk gaan ze toch voor de bijl.

Niet voor niks heb ik het aantal pagina's in oplijsting van zijn bibliotheekboekjes gezet. Het betreft het huidige leesbare aantal. Want dat leek me de enige correcte manier om naar deze toch wel heel specifieke bibliotheek te refereren.