Mboro: le Cotonnier Club

Donderdag mochten Ico and daddy mee naar Mboro, alwaar onze hardwerkende mommy een opstartmeeting van een microkredietenproject(1)(2) had. Volgens de chauffeur zouden we er een klein uurtje over doen. Al gauw hadden we door dat ze hier een ander besef van tijd hebben. Na een uur waren we immers nog niet eens de stad uit. Dakar, met zijn vele miljoenen inwoners, ligt op een schiereiland en is slechts met een enkele tweevaksbaan verbonden met de rest van het land. Wat verwacht je dan nog meer dan over een afstand van dik 20km stapvoets te rijden? Tot die scherpe analyse zijn ze hier nu ook gekomen, vandaar dat de president opgedragen heeft wegeninfrastructuurwerken uit te voeren. Moest er een groot aankondigingsbord staan, dan zou daarop als einddatum van de werken iets als 2050 prijken.

Gelukkig was er Ico die voor wat afwisseling zorgde. Vond het opportuun de achterbank, inclusief zijn medepassagiers, eventjes onder te braken. De 4x4, gloednieuw jawel, langs de weg laten zetten. Van een van die vriendelijke sloppenbewoners kregen we prompt een kan water. De omstandigheden waarin die mensen leven deden het braaksel van Ico tot pure hygiëne verworden. Maar goed, weer even de tanden op elkaar gezet en zo goed en zo kwaad als mogelijk het zootje opgekuist. Ico mocht de rest van de dag gewoon in zijn pamper zitten, vond hij de max. Zijn daddy, maar vooral zijn mommy die het dichtst bij de bron zat, was echter less amused. Naar je eerste terreinvergadering gaan met braakplekken op de kledij is nu immers ook je datje niet.

Mboro ligt-in vogelvlucht-een 70-tal kilometer ten noorden van Dakar. Zoals de chauffeur schitterend ingeschat had, kwamen we daar dan ook ruim op tijd aan, na 3hr 30 min rijden. Terwijl Nathalie de vergaderzaal indook, gingen Ico en daddy Mboro verkennen. Een stadje van een 20.000 inwoners met enkele geasfalteerde straten en een op dat moment drukke markt. Eigenlijk waren we op zoek naar een restaurantje maar met de ramadan wordt er overdag niet gegeten, noch gedronken. Shoppen mag dan blijkbaar weer wel.

Wij dus richting kust, naar Mboro-sur-mer, enkele kilometers verder. Wie denkt op Paris-Plage te zullen uitkomen, komt bedrogen uit. Een hondertal meter voor de waterlijn stopt de asfaltweg. Geen probleem voor de 4x4, wel voor de chauffeur die er niet mee omkon. Het laatste stukje tevoet tussen de golfplatenhutjes van de vissers door afgelegd. Een 30-tal boten lag er op het strand. Locals bevestigden me dat het er niet echt meer booming business was. "Hoge brandstofprijzen, overbevissing en lage houtkwaliteit (dus slechte boten), jawel meneer". En toerisme dan? De enige toeristische infrastructuur, Le Cotonnier Club, had duidelijk beter tijden gekend. Van een restaurant, boutique of enige fast food zoals aangekondigd, was geen sprake. Enkel een scheef tafeltje en drie plastieken stoelen. Ik kreeg er een tas koffie uit een vuile beker. Gastvrijheid tot in de kist.

De braakplekken op de kledij van Nathalie hadden niet tot de verhoopte kortere duur van de vergadering geleid. Integendeel, na de ferm uitgelopen vergadering mochten we zelfs nog een van die coöperatieve bankkantoortjes gaan bezoeken. Pas tegen 16hr vertrokken we richting Dakar, de avondfile tegemoet.

Gans die dag heb ik onze chauffeur niks zien eten. Maar het strafste is niet drinken, en dat bij zo een hitte. En dat doen ze hier quasi allemaal. Moesten ze hier dezelfde discipline aan de dag leggen voor wat meer ernstigere zaken (corruptie, gedrag in het verkeer, de kloof tussen arm en rijk, gezondheidszorg, onderwijs, milieu, ...) dan zouden ze er hier het paradijs van kunnen maken. Het probleem is dat dat paradijs al bestaat, meer nog, ze weten zelfs hoe je er moet geraken: gewoon vasten en veel bidden is voldoende...


-------------------------
(1) Microkredieten zijn kleine leningen (tot maximaal enkele honderden euro's) die voornamelijk worden toegekend aan kleine ondernemers in ontwikkelingslanden die daar, door een gebrek aan onderpand, een vast maandinkomen en een gebrek aan kredietgeschiedenis niet kunnen lenen bij traditionele banken. Zo kunnen ze dan investeren in bijvoorbeeld de aanschaf van een koe, naaimachine, of een winkel (http://nl.wikipedia.org/wiki/Microkrediet)
(2) De uitvinder, Muhammed Yunus, werd in 2006 hiervoor door de Noren beloond met de Nobelprijs voor de Vrede (http://nl.wikipedia.org/wiki/Microkrediet)