KA(olac)K

Foto(1)


En hier zitten we dan, net aangekomen en al wireless aan het surfen in Hotel Paris, een van de twee hotels in Kaolack. In het andere zaten we tot deze morgen, maar om ons verblijf van drie dagen wat spannend te maken, verkoos Joep, onze Nederlandse gastheer en tevens de drijvende kracht achter het project Parpeba, om ons eerst twee dagen in Relais de Kaolack onder te brengen en dan nog 1 dag hier.

Nu, Relais de Kaolack zullen we niet licht vergeten. Ok, het personeel leek rechtststreeks uit het schaapherdersmilieu gerecruteerd, en ja, al bij onze aankomst 's avonds was er een stroompanne van 3uur, en nee, de noodgenerator wordt niet onderhouden en was dus stuk, maar al dat -klassiek wordende- gesukkel viel in het niets met de stoot die Ico er heeft uitgehaald.

De dag was nochtans goed begonnen gister. Terwijl mommy vertrok voor een dagje brousse, zouden Ico and Daddy het hotel verkennen. Toegegeven, het management loopt wat mank, maar de setting mag er zijn: een groot domein gelegen aan de oevers van de Saloum, met prive strandje en zwembad en bungalows her en der verspreid. De moeite dus, zeker met een kleinen.

Het ontbijt verliep vlotjes, alles braaf opgegeten, nergens konfituurplekken of zo, ja, zelfs vriendjes gemaakt. In die mate dat een piloot van TAP ging zorgen voor een upgrade naar business voor zijn tante die begin december komt. Daarna eventjes op de kamer en dan hop, het zwembad in alwaar er flink en kwistig met het water werd gespeeld. Even voor de middag al een volledig potje binnengewerkt en dan, zo dacht een tevreden daddy toch, ging de kleine wel even een dutje doen. Tot zo ver onze modelbaby.

Na een baantje of 10 zwemmen, wat dus hooguit een paar minuten kon geweest zijn, ging daddy, nog steeds trots op zijn modelbaby, even de kamer checken. En daar zat ie toen, onze kleinen: had het gepresteerd eerst zijn pamper te vullen, die dan af te doen en de warme inhoud aan een grondig vergelijkend onderzoek te onderwerpen. Smeulend hing het goedje aan de wanden van zijn bedje, aan de muur achter hem en uiteraard, want je hebt niks verkend als je het niet geproefd hebt, als sjoko rond zijn gezicht.

Ico, die nergens erg in had, reikte me zelfs de handjes om zijn nieuw ontdekte speelgoed met me te delen. Verbaasd was hij dat zijn papa hem met 1 zwaai al in de douche had en nog verbaasder was hij toen hij in dezelfde beweging ook nog eens de halve douchekop in zijn mond geduwd kreeg. Ongeveer een uur bezig geweest met schoonmaken, zelfs zijn bedje gedemonteerd en het stuk voor stuk in de douche zitten afschrobben.

Gelukkig zitten we nu in dat andere hotel. Wat zijn we Joep dankbaar, he has the gift of foresight. Maar straks toch nog even naar de kamer gaan kijken. Mijn voorzorgen genomen, dus een herhaling van het horror scenario zou niet meer mogelijk zijn, maar dat weet je met Ico toch maar nooit...

(1) dit is uiteraard Ico niet, maar de foto geldt als troost voor het feit dat er nog van die vetzakjes rondlopen