club atlantique

Onze eerste stapjes in de expat comunity van Dakar zijn gezet. Ze heten Mommy and me. Speciaal voor mij hebben ze er ‘and dad’ aan toegevoegd. Dat dadies niet permanent hard werken aan hun superbelangrijke 24hrs-job waar gans hun ‘zijn’ aan vasthangt, is dus ook hier ongewoon. Al even klassiek zijn de mommies: een 10-tal huisvrouwen dat de maandagnamiddag en de woensdagvoormiddag even van de keukenketting mag om 1,5hr met soortgenoten te socialisen.

Maar goed, we klagen niet. Ze zijn zeer nuttig voor allerlei contacten, er zijn steeds lekkere hapjes en hun huizen zijn echt sjiek. Deze morgen waren we te gast in het huis van de Canadese ambassadeur. Ico was er zeer actief. Heeft flink gespeeld maar heeft zich ook weer laten kennen. Pakte steevast de koekjes af van andere kinderen, ook al had ik er nog zo voor gezorgd dat hij er een in elke hand had. Bovendien ontstond er rond het eigendomsrecht van een speelgoedautootje -Ico ondertussen met twee koekjes in de mond - een kleine rel met een Duitser. Onbedoeld en een beetje ongelukkig. Want nog voor papa kon interveniëren, duwde Ico hem gewoon om en viel er vervolgens bovenop. Dat resulteerde bij Benedikt in een dubbele buil: een op het achterhoofd van de vloer en een op het voorhoofd van de botsing. Behalve het wagentje definitief in eigen bezit had Ico zelf niks. Oja, de papa van Benedikt werkt op de Duitse ambassade….

We gaan ons lid maken van de Club Atlantique, een 500-tal meter van onze deur. Omdat ze gerund wordt door Amerikanen heet dat bij de Francofonen hier club des americains. Ik heb me laten vertellen dat hun president Kerry heet, dus grappen met South Park zijn vermoedelijk not done. Enfin, lidmaatschap is open voor iedereen en kost een kleine 60EUR per maand pp. Daarvoor krijg je toegang tot een ommuurd domein dat grotendeels bestaat uit een 25m bad, twee tennisvelden, een clublokaaltje en een terras. Veel is dat niet, maar het is er tenminste proper.

En proper, dat is echt luxe in een stad waar alles wat een publiek karakter heeft oud, vuil en versleten is. Om je een beeld te proberen vormen van hoe het hier is, neem Brussel maar zonder de hoogbouw en waar er sinds de jaren 50 geen enkel nieuw gebouw meer werd gezet. Ook werd er sindsdien niet meer geïnvesteerd in die gebouwen, noch in wegen, voetpaden, verkeerslichten, signalisatie, riolering, elektriciteit, waterleidingen etc…Voeg daarbij de geur van open riolen, rottende half opengescheurde vuilnisbakken, het vele zand, het stof, de verkeersopstoppingen, de luchtvervuiling en de permanente hitte (zelfs ’s morgens vroeg is het buiten nog 30°C) en dan kan je je een beetje inbeelden hoe het hier is.