Momenteel in Bangkok op de luchthaven waar we 5hr dienen te wachten op onze vlucht naar A'dam. De vlucht vanuit Pukhet was maar een uur en verliep vlotjes. Ico is, zo kennen we hem, pas na 55' in slaap gevallen, tijdens het dalen nota bene. Maar deze keer zijn we er in geslaagd om hem in slaap te houden. Ligt nu in zijn buggy naast Nathalie, die ook slaapt op een bankje enkele meters hier van me. Het nieuwe luchthavengebouw hier in Bangkok in reusachtig groot en supermodern uitgerust. Met een internetverbinding bijvoorbeeld. Joepie.
Minder joepie was het anderhalfuur ferry tussen Phi Phi en Pukhet. Pure storm op zee. Golven van zeker 5m. De boeg die telkens naar beneden dook, kietelde gewoon in de buik. Telkens als we naar beneden gingen duiken, smeet de kapitein zijn moter uit, om toch niet te snel naar beneden te schieten. Zo wist je ook telkens wat er aankwam. Het ergste is echter dat rollen of de combinatie van op en neer en rollen. Ik moet eerlijk toegeven dat wij niet op ons gemak zaten. Enkele Japannertjes voor ons waren al hun reddingsvesten aan het aandoen. Heel wat mensen waren een plastiek zakje aan het vullen. Behalve 1 persoon, die van niks geen last had, onze prins, die gans de tocht heeft geslapen alsof er niks aan de hand was.
Al bij de balie van Eva Airlines geweest maar daar is niemand bereikbaar. Tis te zeggen, er ligt daar iemand op 2 stoelen te slapen met een bordje 'bereikbaar vanaf 11.50pm'. We gaan er straks even naar toe, kijken of meneer wakker is. We zijn namelijk nog niet zeker van onze plaats op de eerste rij. Dat zal nodig zijn, Ico schopt namelijk nogal graag in rugleuningen, dus als we op de eerste rij zitten, kunnen we deze stoorfactor al uitschakelen. Nu, ik heb een foto genomen van de schone slaper met het bordje van zijn luchtvaarmaatschapij op de achtergrond, kwestie om hem, mocht dat nodig zijn, te overtuigen dat we echt een zetel op de eerste rij willen.
Minder joepie was het anderhalfuur ferry tussen Phi Phi en Pukhet. Pure storm op zee. Golven van zeker 5m. De boeg die telkens naar beneden dook, kietelde gewoon in de buik. Telkens als we naar beneden gingen duiken, smeet de kapitein zijn moter uit, om toch niet te snel naar beneden te schieten. Zo wist je ook telkens wat er aankwam. Het ergste is echter dat rollen of de combinatie van op en neer en rollen. Ik moet eerlijk toegeven dat wij niet op ons gemak zaten. Enkele Japannertjes voor ons waren al hun reddingsvesten aan het aandoen. Heel wat mensen waren een plastiek zakje aan het vullen. Behalve 1 persoon, die van niks geen last had, onze prins, die gans de tocht heeft geslapen alsof er niks aan de hand was.
Al bij de balie van Eva Airlines geweest maar daar is niemand bereikbaar. Tis te zeggen, er ligt daar iemand op 2 stoelen te slapen met een bordje 'bereikbaar vanaf 11.50pm'. We gaan er straks even naar toe, kijken of meneer wakker is. We zijn namelijk nog niet zeker van onze plaats op de eerste rij. Dat zal nodig zijn, Ico schopt namelijk nogal graag in rugleuningen, dus als we op de eerste rij zitten, kunnen we deze stoorfactor al uitschakelen. Nu, ik heb een foto genomen van de schone slaper met het bordje van zijn luchtvaarmaatschapij op de achtergrond, kwestie om hem, mocht dat nodig zijn, te overtuigen dat we echt een zetel op de eerste rij willen.
Zo, nu even gaan kijken naar al die schone slapers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten