Net gearriveerd in het Baan Guest House. We logeren in een bungalow, nu ja, eerder een hutje, maar gelegen in een prachtige tuin en met twee grote zitbanken op ons eigen terras. We zijn hier met de trein aangekomen, een rit van ongeveer 2 uur vanuit het noordelijke treinstation van Bangkok (Hua Lamphong). De prijs van zo een rit is eigelijk niet te vatten, 30B hebben we betaald, dat is nog geen 30cent per persoon. Gratis eigelijk.
Onderweg heeft Ico met iedereen in onze wagon kennis gemaakt. Zwaaien, lachen, dada zeggen, enfin, allerlei zaken die hem ineens de sympathiekste van de trein maakten. En een beetje credits kopen was ook nodig, en op een of andere manier weet hij dat, want er zijn ook bepaalde handelingen die hem minder sympathiek maken, dat willetje van hem bijvoorbeeld, dat hij kracht bij zet door luidkeels te brullen. En hij weet, als hij lang genoeg voldhoudt, dat we daarvoor plooien. En tot nu toe zijn we steeds geplooid, zij het na lang volhouden. En dat laat bij mij toch stilaan wat sporen na, zo rond mijn ogen bijvoorbeeld, zwarte kringen. Ik hoop dat we morgen weer en stap dichter zijn bij het Thaise dagritme. Als je rekent aan een aanpassing van 1 uur tijdsverschil per dag, duurt dit nog tot vrijdag. Joepie.
Maar niet geklaagd. Veel zoniet alles wordt gecompenseerd door de vele leuke momenten en het contact dat je hebt met mensen. Je krijgt ook steevast overal voorang (the family first ) en zelfs norse veiligheidsagenten met metaaldector in de hand worden eensklaps vriendelijk.
Ik ga even kijk naar onze hut. Ico is wakker. Ik vermoed dat de papegaaien, de schildpadden en de vissen in de tuin hem wel zullen aanspreken. Er zit ook een poes, allez, nu nog...
Onderweg heeft Ico met iedereen in onze wagon kennis gemaakt. Zwaaien, lachen, dada zeggen, enfin, allerlei zaken die hem ineens de sympathiekste van de trein maakten. En een beetje credits kopen was ook nodig, en op een of andere manier weet hij dat, want er zijn ook bepaalde handelingen die hem minder sympathiek maken, dat willetje van hem bijvoorbeeld, dat hij kracht bij zet door luidkeels te brullen. En hij weet, als hij lang genoeg voldhoudt, dat we daarvoor plooien. En tot nu toe zijn we steeds geplooid, zij het na lang volhouden. En dat laat bij mij toch stilaan wat sporen na, zo rond mijn ogen bijvoorbeeld, zwarte kringen. Ik hoop dat we morgen weer en stap dichter zijn bij het Thaise dagritme. Als je rekent aan een aanpassing van 1 uur tijdsverschil per dag, duurt dit nog tot vrijdag. Joepie.
Maar niet geklaagd. Veel zoniet alles wordt gecompenseerd door de vele leuke momenten en het contact dat je hebt met mensen. Je krijgt ook steevast overal voorang (the family first ) en zelfs norse veiligheidsagenten met metaaldector in de hand worden eensklaps vriendelijk.
Ik ga even kijk naar onze hut. Ico is wakker. Ik vermoed dat de papegaaien, de schildpadden en de vissen in de tuin hem wel zullen aanspreken. Er zit ook een poes, allez, nu nog...
1 opmerking:
Aan Koen, Nathalie en Ico, we zijn blij te horen dat het goed gaat met jullie. Het lijkt ons een paradijselijke omgeving waar jullie nu logeren. Hopelijk heb je wat meer wind die voor wat afkoeling zorgt. Dat Ico succes heeft, dat kunnen we ons voorstellen. Hij zal vlug wennen aan al die aandacht.
Hier alles in orde.
Groetjes ma en pa.
Een reactie posten