Flight SN 206

Omdat we hier vlakbij de luchthaven wonen, kennen we redelijk goed de uren van aankomst en vertrek van de meeste vluchten. SN bijvoorbeeld, zien we meestal landen rond iets voor 18hr. Enkele uren later, zo rond 22.45hr, horen we dan de motoren in de verte loeien, wat betekent dat het toestel aan het opstijgen is voor de terugvlucht naar Brussel.

Deze keer gaan wij mee. En ergens beseft Ico dat. Merkt het aan ons. Voelt aan dat er verandering op til is. Ziet de lege kasten in huis, de koffers die zich her en der opstapelen. Heeft wellicht hierdoor vannacht amper geslapen. Tot 03hr om het half uur een korte huilbui, maar uiteindelijk dan toch in slaap gevallen, tot 09hr. Echt fit zijn we dus niet, en het zal er wellicht niet op verbeteren.

Straks gaan we een laatste keer uit eten hier. In La Brioche Dorée. Biefstuk friet. Zoals gewoonlijk. Daarna doet Ico zijn middagdutje. En om 15hr ga ik onze bagage gaan inchecken. Moet ons vanavond een hoop gesleur besparen. Dan enkel nog handbagage bij ons. Travel light, jawel. En daarna, als er nog tijd over is, want in Senegal weet je nooit, expect the unexpected, nog even naar de Club om een laatste keer te genieten van het openluchtzwembad.

Silence of the lambs

Het is zover. Stilte overal. Gedaan met het geblaat. Gedaan met kuddes schapen op elke hoek van de straat. Gedaan met schapen transporteren op het dak van busjes en in koffers van taxis. Ook geen schapekeutels meer, geen stank van urine. Enkel nog hier en daar wat sporen die echter druk door de vogels en wat honden worden opgeruimd. Maar veel zullen ze niet vinden. Zowat alles wordt gerecupereerd. De Goden mogen tevreden zijn met het voor hen aangerichte bloedbad. Hopelijk stemt het Allah, Mohammed en al die anderen voor wie ze hier 5 keer per dag op een matje kruipen, dan ook voldoende gunstig.

Enkel onze buurman heeft zijn schaap nog niet geslacht. Ik ga straks toch even aanbellen en hem daartoe dringend verzoeken. Want als er nu 1 schaap is dat we graag niet meer willen horen, is het wel het schaap van de buurman. Ik weet echt niet waarop hij wacht. Misschien krijgen ze de BBQ niet aan. En daarvoor hebben we uiteraard wel begrip.

Kerstsfeer

De kerstsfeer is ook hier merkbaar. In onze supermarkt bijvoorbeeld werd er een personeelslid uitgeloot dat een witte baard aangeplakt kreeg en vervolgens in een rood pak gewurmd werd. Hilariteit alom, tot bij de klanten toe. En of dat nog niet erg genoeg is, had er daarvan ene zelfs zijn fotocamera bij. Deze en nog meer recente foto's vindt u trouwens op deze link.

Au revoir mommy and me (and dad)

Gister was de laatste mommy and me (and dad). We hebben dat in stijl afgesloten. Met drank dus. Meerbepaald met champagne. Wat eigenlijk niet hoefde, want de populariteit van Ico en daddy was zo al immens. Onderstaande mail werd door president Beth Goething aan het 51-leden tellende groep gepost:

...I would like to bid a fond farewell to Koen and Ico who will be returning to Belgium on December 22, 2007. As most of you know, Koen was the first father to be a member of the Mommie and Me group. He wasn't at all intimidated by this large group of mothers and immediately made himself and Ico a part of the group. We have greatly enjoyed his and Ico presence, and will miss seeing them at our M&M gatherings in the new year. Koen and Ico, we wish you all the best in your travels and in your return to the world of work - outside the home! ....

Dr Ba

Net terug van Dr. Ba. Alles is tiptop in orde. Ze heeft nog eens bevestigd dat het wel degelijk om een dochter gaat. Flink gegroeid ondertussen, maar dat was ook al te zien aan mommy's buik. Hoewel Ico mee mocht kijken naar de echobeelden, denk hij nog steeds dat het een auto is.

Tijd om dag te zeggen...

...waarbij we Erlend Loe's cult novel Naïve. Super indachtig, hieronder twee lijstjes over ons verblijf geven:

Dakar

• ligt op een schiereiland, omgeven door de oceaan, met overal stranden in de buurt;
• kent een tropisch klimaat, warm en veel zon gegarandeerd, waarbij de oceaan soms voor een welkome afkoeling zorgt;
• heeft hele vriendelijke inwoners, tientallen keer per dag gaat het van ça va, bonjour, en forme?
• is voor een hoofdstad zeer relaxed, en zo men hier veel ontbeert, heeft men iets wat bij Westerlingen zeer gegeerd is: tijd;
• spreekt Frans, het is de lingua franca onder de bevolking samen met het lokale Wolof;
• heeft een grote expat community, die wij vooral leerden kennen via de o zo goed georganiseerde Amerikanen: mommy and me en de club Atlantique om maar iets te noemen;

En om toch wat minpunten te noemen:

• alles wat openbaar is of zou moeten zijn, van nutsvoorzieningen tot wegen, dateert van het koloniale tijdperk;
• vooral de luchtvervuiling is storend, wie nog geen astmapatient was, maakt veel kans het hier te worden;
• in feite is Dakar geen echte hoofdstad of wereldstad, het is meer een uit zijn voegen gebarsten broussedorp, de symptonen van de plattelandsvlucht en dito gebruiken zijn dan ook alomtegenwoordg;
• enorme en sterk verspreide armoede met slechts enkele rijken, die dan superrijk zijn, Porsche Cayenne tussen de modderhutten, de kloof is immens en onoverbrugbaar, eens arm blijf je hier arm, gelukkig hoef je in dat laatste geval niet lang te leven, wat het al een beetje minder uitzichtloos maakt.

Travel advice: Belgium

Net eventjes naar de site van het UK Foreign and Common Wealth Office wezen zien. Wordt bijna dagelijks geüpdatet. Reizigers krijgen nog steeds positief advies om naar België af te zakken. Blijkbaar is de instabliteit er nog steeds enkel van toepassing op het politieke niveau.

Toch heeft dat al heel wat weerklank gekregen in de internationale pers, die door de expat community in Dakar nog gelezen wordt ook. Alvast te merken aan de vragen die we af en toe krijgen van geïnteresseerde Amerikanen en Engelsen. Alsof wij nog meer duiding kunnen geven dan wat er onlangs nog in Time Magazine stond, meerbepaald het artikel A Belgian Divorce?:

....if he [over Verhofstadt] fails, and Belgium's fraying communities do drift apart, it would represent sad end to a country once hailed as a model for ethnic compromise and coexistence....

Ik vermoed dat het voor Belgen in het buitenland met officiële functies, ambassades en andere internationale aangelegenheden, niet echt een leuke periode is. Zaken als geloofwaardigheid en betrouwbaarheid bouw je niet op 1 dag op. De deuk in dat imago zal ergens moeten hersteld worden, en zoals het met deuken in een auto ook van toepassing is, dat kost veel geld.

Voor onze afreis is het nog 4,1 keer slapen. We tellen immers de nachtvlucht van zaterdag maar als 0,1. Wat wellicht nog een serieuze overschatting zal zijn.

Mommy at work (2/2)

Lees net dat "een op de twee Vlamingen vindt dat de Belgische hulp aan de Derde Wereld moet stijgen" (DS 14.12.2007).

Eventjes bovenstaande zin herlezen. Want ze zegt heel veel. En nu wil ik het niet hebben over pietleutigheden. Bijvoorbeeld dat de kop van het artikel een Belgische conclusie trekt terwijl enkel Vlamingen bevraagd werden. Of dat er in het artikel zelf niet staat wie of wat er dan allemaal onder dat begrip Vlamingen dient begrepen te worden. 'Echte', naar we vermoeden, want we lezen niet voor niks een kwaliteitskrant. Maar dat doet eigenlijk allemaal niet terzake.

Wat telt, is dat ontwikkelingshulp als belangrijk wordt bevonden. Meer nog, dat ze moet toenemen. Het artikel stelt zelfs:

..."Het belangrijkste motief om te geven, is de overtuiging dat ook de mensen in de Derde Wereld recht hebben op een menswaardig bestaan".

Als dat niet mooi is. Doet vermoedelijk bij sommigen het nummer van Bob Geldof en Migde Ure uit 1984 "Do they know it's Christmas?" spontaan aanzwellen. In het artikel, dat u hier integraal terugvindt, lezen wij verder dat de voornaamste bekommernis is dat het geld goed besteed wordt. Lijkt nogal logisch. Wie wil dat niet.

De beste garantie op een correcte besteding is niet alleen alles tot in de puntjes willen stroomlijnen en kunnen controleren -dat kan tegenwoordig elke serieuze organisatie wel-, maar vooral het vertrouwen durven geven aan die mensen die het in dergelijke landen gaan doen. De experten op het terrein. Zoals onze mommy bijvoorbeeld. Voor wie wil (her)lezen wat ze in Senegal precies doet, klik hier voor het andere deelluik van deze Mommy at work.

Digitale reflexcamera

Voor een update van de foto's, klik hier. Het zijn er nu al 359. Geselecteerd uit reeds 3000 foto's. Vlotjes omgerekend betekent dat dat we er zo een 40-tal per dag moeten gemaakt hebben. Maar zo een digitale reflexcamera (Canon 400D) is dan ook een fantastisch speelgoedje. Al heel wat van weten te ontdekken en te benutten. Ook al blijft het amateurfotografie.

Een definitie die we daarover gevonden hebben stelt "Amateurfoto's kan men herkennen aan het feit dat ze meestal één onderwerp verbeelden, dat midden in beeld staat, met een heleboel nevenverschijnselen. Centraal heb je een kind op een fietsje, een groepje vrienden in Benidorm of voor de Eifeltoren, een hond in de tuin. Maar rondom dat ene onderwerp zijn er altijd weer toevalligheden.(...)..ruis.(...). Amateurfoto's verbeelden vooral onschadelijke, mooie onderwerpen. Lelijkheid wordt maar zelden gefotografeerd. De foto's zijn zeer belangrijk voor de mensen die ze gemaakt hebben en voor de mensen in hun onmiddellijke omgeving"(zie).

Enfin, u oordeelt zelf maar in hoeverre onze foto's aan deze definitie beantwoorden. In elk geval, wat techniciteit betreft, in 99% van de gevallen beperkten we ons tot de voorgeprogrammeerde AE (auto exposure) modi, hier en daar eens monochroom en sinds kort enkele nachtopnamen met relatief beperkte sluitertijd. Wat niet wil zeggen dat we ons niet grondig geinformeerd en gedocumenteerd hebben. De handleiding van de Canon kennen we vanbuiten, een cursus fotografie werd verslonden en massaal veel bijkomende kennis werd via het internet een verworvenheid.

Maar feit is dat als we iets geschikts zien, we daar een foto van willen, zonder al te veel te moeten prutsen aan diafragma, sluitertijd, brandpuntsafstand, ISO, beeldstijl, belichtingscompensatie etc. En dat kan, omdat het toestelletje voorgeprogrammeerde instellingen aanbiedt. Zo kan de amateurfotograaf zich meer concentreren op het onderwerp zelf, dat als het zich spontaan aandient, zoals Ico bijvoorbeeld, op zijn mooist is.

Dat we amateurs zijn, bleek ook na een babbeltje met en een blik op het materiaal en het werk van Norman Blouin, naast daddy in zijn vrije tijd bezig onder de noemer Canadees professioneel fotograaf. Norman is tevens de tweede dad die tot het vrouwenbastion mommy and me werd toegelaten.

Maakte zich populair door een gratis fotoshoot aan alle mommy's met baby aan te bieden. Verloor echter weer alle moeizaam opgebouwde populariteit door elke opgestuurde foto te laten vergezellen met de droge mededeling dat elke bijkomende shoot tegen een stevig uurloon kon doorgaan. En ging volledig de boot in nadat ondergetekende eveneens foto's van spelende mommies met babies begon te verspreiden, maar dan echt gratis, en hierbij dan nog kwistig Belgische pralines verdelend. Wat kan het leven van een zelfstandig professioneel fotograaf hard zijn.

Baba

Teletubies was erg (zie blogartikel van woensdag 17 oktober). Maar Bumba is nog veel erger. Ik heb het over Ico's verslaving. Van 's morgens tot 's avonds gaat het van 'baba' hier tot 'baba' daar. 'Baba', want zo spreekt Ico 'Bumba' uit.

Het eerste wat hij doet als hij opstaat, is naar de TV lopen, en dan, met de vinger in de lucht het B-woordje uitspreken. Dat betekent dat papa de DVD moet opleggen. En o wee als dat niet rap genoeg gebeurt. Tot de middag dienen er dan talloze herhalingen afgespeeld te worden. De vogel Kiwi die er maar niet in slaagt deftig te fluiten en graag onderkoeld yow zegt, de verlegen beer Nanadu die onhandig danst, de olifant Tumbi die nooit echt goed zal kunnen tellen en uiteraard Bumba's vriendje Bumbalu die steeds op applaus kan rekenen van het kinderpubliek in het Bumba circus. Onmiddelijk na zijn middagdutje herhaalt bovenstaande scenario zich. En een laatste keer net voor het slapen gaan.

Bij het afspelen van zijn 'baba' is Ico bovendien zeer actief. Doet alles behalve stil in de zetel zitten. Loopt rond, wijst naar alles, danst staande voor de TV mee met Nanadu, klapt als het kinderpubliek klapt, eet als Bumbalu eet en duwt af en toe -uit pure affectie- met zijn vette vingertjes tegen het TV-scherm. Dat laatste gebeurt uiteraard pas nadat hij eerst zijn smeerkaashandjes aan de zetel heeft kunnen afvegen(1), want het scherm mag immers niet te vuil worden, anders zou baba misschien boos kunnen worden.

Wie trouwens dacht dat 2 DVDs niet kapot gespeeld kunnen worden, heeft het mis. Beide beginnen versleten te raken, te merken aan de haperingen die er tijdens het afspelen opduiken. Het Bumba-lied echter, raakt nooit stuk. Dat is pas indoctrinatie. Het begint als volgt:

Bumbabeloe het circus komt eraan
Bumbabelie waar is die kleine clown
Bumbabelaa wat is zijn naam?
Bumba Bumbeloe

Bumba, Bumba, Bumbaaaaaa (refrein, zich eindeloos herhalend)

Wie nog zou twijfelen aan de internationale doorbraak van Studio 100, en de wereldwijde zinsverbijstering dat dit met zich zal meebrengen, moet onderstaande filmpje maar eens bekijken. Vorige week was er hier een mommy and me (and dad) en heb ik eventjes, bij wijze van proef, 'baba' opgelegd. Het effect was fenomenaal. Binnen de 2 seconden waren de andere kinderen (op dit stukje video een Engels meisje en een Turkse jongen) verkocht. Als dat geen Paul-D'Hoore-koop-aandelen-tip is.

Ico tussen beide in zittende, vond het nodig om van de gelegenheid gebruik te maken om het meisje rechts van hem te versieren (zie video).




(1) en zijn vriend de Gorilla eet nu eenmaal geen smeerkaas, maar dat wist uiteraard het kleinste kind

Dieren

Er zijn hier nogal wat dieren. We zijn dan ook niet voor niks in Afrika. In ons huis bijvoorbeeld resideerden er, zo u al wist, kakkerlakken. Ja, nog steeds. Want niettegenstaande de nogal repressieve aanpak van ondergetekende gecombineerd met een zero tolerance hygiene politiek, blijft die soort zich blijkbaar handhaven. De bereikte toestand, exemplaren duiken nog maar sporadisch op en blijken ook kleiner geworden, leidde echter tot een evenwicht waarin beide partijen zich konden verzoenen.

Omdat we het ook voor zoogdieren hebben, gedogen we tevens enkele muizen. Laatst zagen we een exemplaar wegduiken in het gat achter de TV, waar de bekabeling uit de muur komt. Vermoedelijk tapt de familie muis onze satelliet af, want sinds enkele dagen krijgen wij op ons TV-scherm de mededeling 'aucun signal'. Dat ze daar van die domme zet geen spijt gaan krijgen, is enkel te danken aan de vele moeite die we ons hebben moeten troosten in de maand november om de antenne hersteld te krijgen en het feit dat we nu onze laatste twee weken ingaan. En dus berusten.

Nu Ico de dierenprogramma's niet meer kan volgen op TV, sturen we hem naar de bibliotheek van de Club Atlantique. Las er onlangs Gods Marvellous Works. Prachtig illustraties van Gods creatures. En tenminste een kindvriendelijke uitleg ook. Over spinnen bijvoorbeeld gaat het zo: "...some people are afraid of all spiders, even if they are harmless. Let us thank God for all the good things that He has made. Spiders kill many insects that eat garden vegetables. Spiders kill the disease carriers: flies and mosquitoes. Spiders are our friends... "

Mooi verhaal over vriendschap, vonden wij. Maar pakte niet bij Ico. Die kiest zijn vrienden liever zelf. Laat zich niet beïnvloeden door kindvriendelijk ogende boekjes. Zijn beste vriend heet momenteel Gorilla. Van het geslacht kastgorilla. Woonde dan ook tot voor kort boven op de boekenkast in de kinderkamer. Moet ons gans de tijd al gade geslaan hebben. Hebben wij, in ware David Attenborough-stijl, vorige week van tegen het plafond geplukt. Moesten we natuurlijk meteen beginnen voederen. Want wie weet hoe lang heeft dat beest daar gezeten. En honger dat het het had. Amai nie. Gelukkig was Ico zo bereidwillig om zijn boterham te delen. Zie video.

Pierre de Lisse

Net ons voorlaatste weekend achter de rug. En het mocht er zijn. We zijn met Tante I. uit B. naar een resort aan La Petite Cote getrokken. Zo heet de 200-km lange kustlijn ten zuiden van Dakar. Ten noorden van Dakar heb je nog La Grande Cote, en zoals de naam het zegt, is dat inderdaad nog groter. De laatste rit van Paris-Dakar rijden ze op het strand van La Grande Cote.

We logeerden in La Pierre De Lisse. Zowaar een paradijs. Een 15-tal bungalows liggen op nog geen 50 meter van de waterlijn in een tuin vol met bougainvilles, uiteraard nog steeds in bloei. Midden in die tuin een groot zwembad en meerdere kleine badjes, allemaal met elkaar verbonden. En uiteraard een restaurant dat er mag zijn. Uitgebaat door een Frans-Senegalees koppel. Franse keuken en Franstalige bediening. Maar toch, een festijn voor wie dat kan appreciëren.

Het effect van paradijs wordt bij aankomst nog versterkt door het enorme contrast met de buitenwijken van Dakar waar we elke keer als we de stad willen verlaten, stapvoets doorheen moeten. De harde beelden van de sloppenwijken beginnen te wennen. Evenals de honderden straatverkopers en bedelaars die zich gedurende de ganse rit aan het autoraampje komen aandienen. Als ik het goed voor heb, zijn er volgens de statistieken 1 miljard mensen die van 1 dollar per dag moeten leven. Het lijkt alsof we ze allemaal aan ons raampje gehad hebben. Bedelende kinderen zijn het ergst. In Senegal is 1 kind op 4 ondervoed, leren de cijfertjes ons. Leeftijd van Ico. Vervelend, met vakantie zijn, en dan gezichten beginnen plakken op cijfers.

Nog harder is op zo een moment dan een Porsche Cayenne of een Auto Q7 tussen de modderhutten zien scheuren. Van een Senegalees die het 'gemaakt heeft', zou je dan denken. Of van iemand in de entourage rond de president die zijn zakken vult met belastingsgeld. Wat hier hetzelfde betekent. Alles went, echter niet dergelijke mate van ongelijkheid.

Maar misschien heeft president Abdoulaye Wade van Senegal wel gelijk. Stelde op de Europees-Afrikaanse top dat "Europa op het punt staat de concurrentiestrijd te verliezen in Afrika dat voortaan alleen handelt op basis van belangen. 'China en India zijn belangrijke partners geworden'. 'De Chinezen zijn overal aan het werk. Zij preken niet" (DS 10.12.2007).

Zo in een Cayenne zittend op weg naar het volgende handelsbelang werkt vermoedelijk bevorderend voor dergelijke economisch liberale uitspraken. Bovendien heb je er wellcht weinig last van de stank, de uitlaatgassen of de bobbels in het wegdek, al dan niet gevormd door een spelend kind, dat daar sowieso geen toekomst had. Ja, wat mag die president fier zijn op zijn land en op de belangen dat het voor zijn inwoners verdedigt.

Mommy at work (1/2)

Senegal in de wereldsubtop op vlak van de Human Development Index brengen, dat, en niks minder, is eenvoudig gezegd de doelstelling waarmee mommy naar hier werd gestuurd. Te weinig ambitieus, vond ze zelf, en schrapte alvorens naar hier te vertrekken daarom heel beslist nog het woordje 'sub' in haar contrat de mission. Hier aangekomen, zocht ze een kantoorgebouwtje op wandelafstand van haar verblijfplaats en wierf een equipe rond zich aan dat ze permanente vertegenwoordiging doopte.

Die equipe bestond uit een ervaren directeur, representant resident, die ze vanuit Brussel liet overvliegen, een lobbyist met een uitgebreid Senegalees politiek netwerk, een secretaresse die ze wegkaapte bij de bobo's van de wereldbank in Washington en een chauffeur, winnaar van de laatste Paris-Dakar, aan wie ze voor de tijd van haar verblijf een Toyota Landcruiser Prado schonk. Zelf benoemde ze zich tot bescheiden 'adjoint van de directeur' om zich ten volle op het werk zelf te kunnen richten.

En aangezien de bovenstaande praktische zaken al na de eerste dag voor mekaar waren, begon dat dus de tweede dag. Kreeg daartoe van Brussel 30Meur toevertrouwd waarmee er 7 projecten uit de grond werden gestampt. Ik som ze eventjes voor u op:

1)REMEC : « Appui au Réseau des Mutuelles d’Epargne et de Crédit des Niayes » (3,5m€)
-Betreft steun geven aan kleine kredietorganisaties die leningen geven aan landbouwers om te investeren in hun landbouwactiviteiten.
-Mommy deed de startvergadering, recruteerde een nationale verantwoordelijke en boekhouder en coordineerde de praktische opstart van het project (kocht materiaal, een auto, stelde de financiële planning op).

2)PAUDA/SL: « Projet d’assainissement urbain du quartier de Darou à Saint-Louis » (2,5m €)
-Afvalwaterbehandeling in een wijk van St-Louis.
-Mommy wierf een lokale verantwoordelijke aan, selecteerde een internationale technische assistant en coordineerde de praktische opstart van het project (kocht materiaal, een auto, stelde de financiële planning op).

3)CRAES: « Appui au conseil de la république pour les affaires économiques et sociales (Conseil de la République) » (200.000€)
-Ondersteuning van de Raad van de Republiek, een soort socio-economische adviesraad opgericht door de president himself.
-Mommy: besloot al snel dat er hier teveel vriendjes van de president hun zakken kwamen vullen en schortte dan ook prompt dit project op. Vond dat het geld nuttiger kon besteed worden, dat het te weinig aan de verzuchtingen van Mamadou Modaal ten goede kwam. Verdeelde dan ook het budget over de andere 6 projecten.

4)FORPROFEM: « Projet d’appui à la formation professionnelle des femmes ».(2m€)
-Project dat steun moet geven aan professionele vormingscentra specifiek gericht op vrouwen in de regio van Kaolack, zodat ze sneller werk vinden.
-Mommy: selectie van nationale verantwoordelijke, praktische opstart coordineren (aankoop materiaal en auto, financiële planning, briefing verantwoordelijke).

5)PEPAM: « Sous-programme d’eau potable et d’assainissement du millénaire dans le bassin arachidier (régions de Diourbel, Fatick et Kaolack) » (11m€)
-Project omvat drie luiken: infastructuurwerken watervoorziening, infrastructuurwerken afvalwater en sanitair, institutionele versterking van de verantwoordelijke overheidsagentschappen en deelname aan de verbetering van het beleid in de watersector.
-Mommy: coördineren van de formulering van het programma tot finale goedkeuring van het projectdossier.

6)PAMIF: « Projet d’appui au renforcement des capacités des réseaux d’institutions de microfinance à Diourbel, Fatick et Kaolack» (4m€)
-Programma dat de overheid moet steunen in het uitwerken en verbeteren van het beleid rond microfinanciën (kleine leningen in aan leden van de informele sector).
-Mommy: realiseerde de definitieve goedkeuring van luik 1 en bereidde formulering luik 2 voor.

7)PAMAS: « Projet d’appui au développement de la microassurance santé au Sénégal (2008-2011) » (4m€)
-Programma dat de overheid moet ondersteunen in de uitbouw van microverzekeringen in de gezondheidssector (een soort van mutualiteiten).
-Mommy:Opvolging goedkeuring luik 1 en voorbereiding formulering luik 2.

Onze hardwerkende mommy coördineert die 6 projecten met de vingers in de neus. Als ze haar hier nog enkele maanden zouden laten doen, hebben we een nieuwe nummer 1 in de HDI-ranking, en laten we Noorwegen, of is het momenteel Ijsland, verweesd achter. Na deze missie in Senegal wordt ze dan ongetwijfeld naar het volledig ontredderde hoge noorden gestuurd om daar orde op zaken te stellen.

Little miss sunshine

Voor een update van de foto's, ondertussen 311 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Dioumawou Batine Bi (*)

Niet iedereen hoort, zoals Abraham, steeds en zo goed de fluisterende stem van Allah. De een heeft nu immers al wat minder goede oren dan de de ander. Om te vermijden dat Allah bij bepaalde slechthorenden in de vergeethoek zou raken, moet er besloten zijn om die fluisterende stem dan ook wat te gaan versterken met megafoons. Staan op torentjes her en der in de stad verspreid. Die torentjes heten minaret, en met een (koepelvorminge) gebouwtje erbij wordt het geheel moskee genoemd.

Ons huis staat ver van zo een moskee. Dus we horen het wel, maar het stoort niet echt. Meer nog, het hoort zo wat bij Dakar vinden we. En als Ico dan nog eens, naast wat schaap imitaties, de muezzin probeert na te bootsen, kan de pret niet op. Van het "haja ilal-salah" maakt Ico een vrij goede "ahahaa". Waarna hij rondkijkt en trots in zijn handjes klapt.

Maar niet iedereen vindt dat zo prettig. Het huis van een Duitse die ik ken via mommy and me, grenst gewoon aan een moskee. Wisten ze niet op voorhand. Zien er steeds vermoeid uit. Nochtans een heel sjiek huis, een villa, zwembad, grote tuin en zo. Maar spectaculair veel minder waard door de verstoring van de nachtrust. Een van de criteria die expats hanteren bij het zoeken naar een geschikte woning in Dakar, is trouwens zo ver mogelijk van torentjes waaruit te pas en te onpas een monotone klagende mannenstem tot gebed oproept.

Wat ons soms wel wakker houdt, zijn de festiviteiten op het terrein van een Marabout die hier vlak achter onze deur worden georganiseerd. Een marabout is een soort religieus islamtisch traditionele leider, een moslim maar met traditionele Afrikaans tovenaars roots. Die van achter onze deur moet zowaar een model-marabout zijn. Elke zaterdagnacht is het verzamelen geblazen voor zijn trouwe volgelingen. Ze zingen, met honderden tegelijk, luidop. Soms lijkt het bijna schreeuwen. En ze houden dit vol tot 10hr 's morgens. Af en toe klinkt er applaus. Ik denk dat dat is nadat er een zo hard gebeden heeft, dat hij moet opgestegen zijn. Ja, dat gunnen ze elkaar wel, vermoed ik.

Gelukkig is het enkel de zaterdagavond. Dan houden we, per uitzondering, alle ramen en deuren dicht en slapen we met oordoppen. Zo valt het dan eigenlijk best mee. Maar toch, in feite is dat ook nachtlawaai. Overlast voor onze buurt, zeker voor wie er dichter dan ons bijwoont. En die volgelingen komen niet uit onze buurt, maar van heinde en ver. Worden met bussen aangevoerd.

Ik vermoed dat het eveneens drukt op de waarde van de huizen hier. Maar in feite is dat ons probleem niet. We zijn hier slechts tijdelijk. Maar onze buurman is er alvast niet over te spreken. Wordt er zelfs kwaad van. En hij begint er dan nog veelal zelf over. Noemde het, en daar was ik toch enigzins verrast over, minachtend folklore. Waarna hij dan prompt zelf verder deed met zijn niet-folklore gebeden te prevelen.

(*) mosquée de la divinité of in de lokale taal (het Wolof) "dioumawou batine bi"; zie de foto

Onze buurman (3/3)

Onze buurman heeft sinds eind oktober zijn eigen schaap. Een met extra veel blaatgenen. Opdat de ganse buurt het zou geweten hebben dat hij als eerste zijn Tabaski-slachtoffer gekocht heeft. En of we het geweten hebben. En wij niet alleen, ook de bezoekers die we sindsdien gehad hebben. De enige wie het geblaat best kan apprecieren, is Ico. Geeft zelfs soms, al rondlopend in huis, een vrij goede imitatie ten beste.

Maar goed, onze buurman is, door het vroege bezit van zo een schaap, aantoonbaar rijk. Niet dat dat niet geweten is. Maar af en toe moet dat toch even benadrukt worden. En hij was er inderdaad erg vroeg bij. Pas sinds eind november beginnen de, nu nog levende schapen, zich op te stapelen overal langs de toegangswegen tot Dakar. Er zouden er al zo een 600.000 aangevoerd zijn. Klaar voor de massaslachting van eind december. Want dan houden ze hier hun grote bloedbadfeest. Dat hoort zo volgens het groene boekje.

Eid al-Adha of Tabaski geheten in West-Afrika, is een 4 dagen durend moslimfestival. Voor zover mijn kennis en begrip voor religieuze zaken reikt: ze geloven dat een man genaamd Abraham zijn zoon wou doden omdat God dat vroeg, maar op het laatste moment een andere stem hoorde die zei dat een schaap eigenlijk ook wel goed was. Het feit dat Abraham zonder zelf rationeel na te denken zeer gehoorzaam dergelijke bloeddorstige bevelen uitvoerde nadat ze hem door een stem waren ingefluisterd, wordt gezien als een sterk punt van geloof. Een modelgelovige zowaar. En dat wordt elk jaar gevierd, als voorbeeldfunctie, door dat dunnetjes over te doen. Met schapen dan wel te verstaan.

Het feest moet zo rond 20 december beginnen. Zeker weet je dat echter nooit. En dat komt niet omdat ze voor alle religieuze gebeurtenissen de maankalender volgen. Nee, want de baan van de maan rond de aarde is toch al een tijdje tot op de millimeter perfect te voorspellen. De moeilijkheid is dat ze de maan zelf moeten kunnen zien. En "ze", dat zijn enkele van die oude mannen met witte baard. Pas als die de vaststelling in hoogsteigen persoon gemaakt hebben, zal het geblaat verstommen en het smullen beginnen.

Onze buurman (2/3)

Waar de maand oktober in het teken stond van de internetverbinding, was november die van de TV. Of beter gezegd, die van geen TV. Want op een dag verscheen er plots op ons scherm 'aucun signal'. Niet dat er zoveel op die TV te zien was. Ruim 60 zenders, maar vooral brol. Waar Nathalie al helemaal niet keek, volstonden bij mij enkele minuten CNN per dag, de Wereldbeker rugby in Frankrijk en hier en daar een stukje Champions League. En Ico had uiteraard zijn eigen DVD's. Twee van Bumba (spreekt hij uit als 'baba') en een van Teletubbies. Duwt ondertussen zelf op de play knop, als wij dat niet snel genoeg voor hem doen.

De TV dus. Zoals dat gaat in Senegal, getting things done right, kost heel veel moeite. Ons immobilienkantoor stuurde weer een hele resem zelfverklaarde technici op ons af. Op de meest onmogelijke uren, en met de meest onzinige oplossingen. Weer duurde het een tijd tegen dat de correcte probleemanalyse was gemaakt, en nog langer duurde het tegen dat de TV weer werkte. Ongeveer een ganse maand. En de boosdoener? Wel, er waren werken geweest op het dak van onze buurman, waarop ook onze antenne staat. En een slimmerik moet er besloten hebben dat er gelijk een antenne te veel stond.

Maar geen klachten over Monsieur Ndaw. Ik ben er steeds welkom. Toch op de 1e verdieping van zijn dorp. Waar de mannen wonen. Want op de gelijkvloers wonen de vrouwen. Voor zover ik ervaren heb, dienen ze om de voordeur open te doen voor bezoekers en om deze dan thee of nog meer, een ganse maaltijd te serveren. Ze zijn goed afgericht. En blijkbaar staan er trainingstips in dat groene arabische boekje van hem. Moet ik dringend ook eens gaan lezen. En misschien een stuk aan toevoegen. Hoe je aan je gasten een frisse pils voorschotelt bijvoorbeeld.

Toen ik laatst binnenkwam, zaten een 10-tal vrouwen in een kring op het tapijt in de zeer sjieke living. Met de hand waren ze in een grote wok aan het graaien die in hun midden stond. De nochtans prachtige leren sofa en het salontafeltje werden gewoonweg niet gebruikt. Dient enkel als prestige. En niet dat de mannen daar dan eten. Nee, die gebruiken die living ook niet. Die eten boven, ook in een kring op de grond gezeten, eveneens met de hand graaiend in een grote wok. Luidop smekkend, etend met de mond open, brokken rijst van kin tot oor. En hierbij, te pas en te onpas, bijvoorbeeld midden in een zin, keihard boerend. U begrijpt dat de vaardigheden van de Senegalese tafel-etiquette pas na heel wat oefening definitief tot de verworvenheden behoren.

Onze buurman (1/3)

Onze buurman was in een vroeger leven wellicht Afrikaans stamhoofd. Woont in een 3x groter huis dan het onze. Huisvest er dan ook wel een volledig dorp. En ik kan het weten, ik kom nogal veel in dat dorp.

In het begin om mijn internetverbinding aan de praat te krijgen. Een van de eerste zaken die ik wou geregeld krijgen toen we hier toekwamen. Mijn levenslijn met het thuisfront. Ineens een eerste kennismaking met hoe ze dergelijke zaken aanpakken in Afrika. En er dient gezegd, niet slechter dan op het thuisfront.

Na 3 weken zoeken en prutsen, nadat verschillende informatici geraagdpleegd waren, kwamen stillaan 2 problemen duidelijk in het vizier:

1. de kop van de kabel die in mijn pc moet, past niet goed op de kabel zelf, en zorgt dus af en toe voor slecht contact;
2. de router kan maar aan 1 client rechten geven om bepaalde poorten te gebruiken, poorten die nodig zijn om bijvoorbeeld te skypen of om op het Vlaamse Overheidsnetwerk te kunnen inloggen.

Om bovenstaande te begrijpen, moet je weten dat we onze router delen met de buurman. Een internetabonnement kost hier namelijk heel veel. En zo delen we naast het nut dus ook het leed. En of er leed geweest is. Maar goed. Dat is nu min of meer opgelost. Waarbij er benadrukt dient te worden dat er zonder de gedrevenheid en het meedenken van ondergetekende met de betrokken informatici, er wellicht nog steeds geen oplossing was geweest. Bij deze wil ik ook meedelen aan de collega-informatici uit Brussel dat de briljante tip "trek de stekker van de router eens uit en start opnieuw op" verrassend genoeg niet tot het verhoopte resultaat leidde.

Min of meer opgelost dus. Met plakband als remedie voor het eerste probleem. En zonder oplossing voor het tweede probleem. Want om in te loggen op het Vlaamse Overheidsnetwerk, moet ik wel nog bij de buurman aanbellen en daar inpluggen. Heb ik tot nu toe maar 2 keer gedaan. Want het duurt een tijdje. Het inloggen is zeer omslachtig. Met allerlei schermen, paswoord en tokens. Goed beveiligd, dat wel. En dan het inladen van emails dat zelfs zo lang duurt dat de verbinding zichzelf onderbreekt met een time out. Waardoor ik opnieuw moet inloggen. Ben ik snel een halve dag mee bezig.

Maar goed, in feite niet geklaagd. Want dankzij deze technische beperkingen kan ik niet zo frequent mijn mails checken en geniet ik dus des te meer van dit ouderschapsverlof.

Het Liedjesboek van Kleine Leon

Fiets is zowat het enige tijdschrift dat Ico niet mag lezen. Niet dat we hem daarvoor te jong vinden. Helemaal niet. Leest vlotjes. Verstandige jongen. Een kleine greep uit zijn ondertussen meertalige bibliotheek:

• Als ik een piraat was (Picolo, 2004, 6p): met een pasfoto van Ico erin geplakt;
• Het Liedjesboek van Kleine Leon (Clavis, 2004, 13p): papa zingt luidop, sluit mooi aan bij het eerste woord van de volgende titel;
• Haha Muis (Walter Books Ltd, 2005, 6p): mama lacht wel minder als ze de echte muis hier in huis ziet;
• De drie biggetjes (Timco, 2007, 5p): varkens, duidelijk zijn favorieten;
• Op de Boerderij (Parasol, 2002, 5p), papa's favoriet;
• Lulu, présidente (Magnard Jeuness, 2007, 20p): van het zoontje des huizes hier, wordt dus zeker en vast van onze waarborg afgetrokken;
• Snowwhite and the Seven Dwarfs (Western Publishing Company, 1984, 15p): op de pagina's met de heks wordt er steevast geklopt.

Het probeem is dat Ico een nogal eigen leesstijl heeft. Al is hij daar nog zelf niet helemaal van overtuigd. Zit op zijn boekjes. Gooit ze in het zwembad, in het bad, in de lavabo, in de toiletpot. Dopt ze in zijn fruitpap. Denkt dat je bladzijden mag verfrommelen als was het papier uit een schoendoos.

En als het blad al niet helemaal tot een propje verworden is, dan kan je er nog steeds een gaatje in maken. Of het eruitscheuren, zodat je het nog beter kan verfrommelen en perforeren. Dat de meeste bovenstaande boekjes uit karton zijn, maakt niet uit. Het gaat alleen wat trager. Uiteindelijk gaan ze toch voor de bijl.

Niet voor niks heb ik het aantal pagina's in oplijsting van zijn bibliotheekboekjes gezet. Het betreft het huidige leesbare aantal. Want dat leek me de enige correcte manier om naar deze toch wel heel specifieke bibliotheek te refereren.

Fiets

Sinds enkele weken beschik ik over Fiets. Althans over dat van augustus 2007 (nr8, jaargang 26). Dank hiervoor aan S D.B uit G.

Een, zoals steeds, heel gevarieerde uitgave. Zo worden er 4 modelletjes aan een test onderworpen: de Canyon Ultimate CF F10 6.0, de Koga-Miyata Roadrunner, de Red Bull Pro-SL 3500 en de Ridleycompact. Als mijn oog op de kolom met de vergelijkende prijzen valt, krijg ik plots weer zin om te gaan werken.

Maar het gaat niet enkel over materiaal. Onder het motto Everything You Always Wanted To Know ...But Never Dared to Ask een artikel genaamd "plassen onderweg, hoe lossen profs dat op". Een beetje verder kan je dan weer vragen stellen aan de fietscoach. Zo luidt een vraag van een groepje fietsers uit het Gentse (D.S., P.M, H.R., S. D.B. en Y.P): "wij rijden net zo hard als ons traingsmaatje, maar op de Wolvenberg klopt hij ons altijd. Wat kunnen we doen." Het antwoord bespaar ik u, maar voor wie het wil weten, het staat op p35.

En ten slotte een heel mooie bijdrage over fietsen in de Beierse Alpen. Blijkt dat het stadje Oberammergau er de start is van de Jeantex-TOUR-Transalp. Elk jaar, in juni. Na 825km en 18.759 hoogtemeters bereik je in 7 dagen Riva Del Garda in Italie. Daarbij mooi aansluitend nog een artikeltje getiteld diepgaan, want zo hoort het.

Ik mis mijn eigen racefiets.

Tijd

Als er iets is wat kenmerkend te noemen valt voor dit ouderschapsverlof, dan is het wel tijd. Alleen al dat het er is. Tijd om echt tijd te maken. Niet die tijd die gemeenzaam quality time genoemd wordt. Want dat is slechts een pleister. Nee, echte tijd. Tijd om niet steeds en continu gejaagd onderweg te moeten zijn. Tijd hebben om daadwerkelijk ergens te zijn. En dus niet steeds te moeten denken of zeggen, ik ben weg, geen tijd, want hierna moet nog dit en dat.

Veel zoniet alles heeft uiteraard te maken met de combinatie ouderschapsverlof en Afrika-verblijf. Alvast hier in Senegal hebben ze veel tijd. Naast zon en hitte is het een van de weinige zaken die er hier in overvloed aanwezig zijn. En het is bovendien gratis.

Toch vergt het enige mentale aanpassing vooraleer er van die gratis tijd kan gebruik gemaakt worden. Zo duurt het een week of twee, vooraleer het snelle stappen, het quasi lopen, overging in een rustig laten sleepen van hielen. Nu, er dient gezegd dat de moordende hitte van begin oktober, die weinig alternatieve keuzes liet, daarbij wel ferm geholpen heeft.

Maar door te slenteren, want zo stappen Senegalezen, komt er paradoxaal genoeg tijd vrij. Tijd om de omgeving in je op te nemen. En om vast te moeten stellen dat je aangesproken wordt, bijvoorbeeld door andere mensen uit je buurt. Die tijd hebben. Die je vragen stellen, zoals bonjour, ca va, en forme, ca va le petit. En die daarbij niet slechts half geïnteresseerd zijn en je ondertussen haastig op hun horloge kijkend voorbijsnellen.

Door tijd te nemen, borrelen ook andere interesses spontaan naar boven. Fotografie bijvoorbeeld. Want om een mooie foto te maken, moet je tijd kunnen nemen.

Parental leave

Ouderschapsverlof in Dakar is geen lachtertje. En allerminst verlof. Ongetwijfeld een of andere cynicus die dergelijke term introduceerde. In cijfers uitgedrukt bijvoorbeeld, en we dienen nog 1/3 van onze termijn te gaan, betekende dit tot nu toe:

• 300 pampers ververst;
• 120 middag en namiddag maaltijden binnenlepeld en evenveel keren de vloer en de muur erachter schoongeveegd;
• 120 keer de DVD van Teletubies bekeken en dubbel zoveel keren die van Bumba (duidelijk de betere in deze psychoterror war against parents);
• 120 verhaaltjes voorgelezen (het liedjesboek van kleine Leon is favoriet, minder is dat je daarbij nog eens gedwongen wordt om luidop te zingen);
• 16 sessies van mommy en me bijgewoond, waar er de helft van de keren in groep gezongen werd, onder aanvoering van, u raadt het, een Duitse;
• 40 keren naar de Casinosupermarkt, waarbij evenveel keren met de kinderbuggy geblokkeerd in de draaimolen aan de ingang;
• 50 keren Ico achterna gedoken in het kinderzwembad;

Daarnaast dien je allerlei kleine en grote probleempjes ivm het huis (internet, tv-antenne, elektriciteit...) op te lossen en in te staan voor ontvangst van package toeristen uit Belgie aan wie je verwacht wordt een mooi gevuld vakantieprogramma aan te bieden. Om dergelijke activiteiten te kunnen ontplooien, zeker hier in Senegal, zijn volgende capaciteiten een must: pedagoog, psycholoog, vertaler Frans-Engels en Engels-Frans, internetspecialist, routerdeskundige, cultureel bemiddelaar en vlot onderhandelaar.

Laten we eveneens de functie van kok, fotograaf, cameraman en rapporteur niet vergeten. En tenslotte kan er, voorzover dat dan nog het geval zou zijn, met de resterende energie ietwat aan sport gedaan worden: zwemmen of hardlopen. Dat laatste is nu sinds kort ook overdag mogelijk, gezien de temperaturen eindelijk onder de 30°C durven zakken.

Bakmi day

Nog steeds onder het motto Ico wil de wereld zien, zijn we zonet eventjes naar Indonesie en terug geweest . Dat gaat hier gemakkelijk. Gewoon aan de overkant van de grote baan, op 1km van onze deur. En met een uitnodiging op zak van de ambassade voor de Indonesian Bakmi Day. De slogan was Discover, taste and try to make them for your selves.

Hebben we iets te vlug te letterlijk genomen. Want nog voor we goed en wel binnen waren, stond Ico al aan de stalletjes bakmi (noodles) te proeven. En dat terwijl de kookdemonstratie die er op het programma stond, nog niet eens gestart was. Daarvoor hadden ze namelijk Herman overgevlogen. Een echte noodle-kok uit Jakarta. Hij werd geassisteerd door een Dakarois met een knalrode schort en een grote witte koksmuts.

Wie dacht beland te zijn in een flauwe versie van Herwig Van Hove en Felice, kwam bedrogen uit. Beide heren namen hun taak daarvoor veel te ernstig. Grosso modo kwam deze erop neer dat er water aan de kook diende gebracht te worden. Geen sinecure, zeker als je weet dat ze daarvoor 3 talen nodig hadden. Van een of andere Indonesische taal ging het naar het Engels en dan via een Senegalese tolk naar het Frans. Deze laatste was, zoals we de Senegalezen kennen, zeer graag aan het woord. En het duurde dan ook niet lang of de Franse versie, ook nog eens stukken uitgebreider, geleek in niets meer op wat er in het Engels werd verteld.

Toen beide heren het water eindelijk aan de kook hadden gekregen, werd iedereen uitgenodigd om van de resterende Bakmi te gaan proeven aan de kraampjes die rondom waren opgesteld. Op dat moment besloten Ico en Daddy, met mommy in hun kielzog, dat het tijd was om dag te zeggen, zoals ze dat in Teletubbies doen.

Douwdoo dweh (1)

In onze wijk is alles nog peis en vree. We hebben het zelf vastgesteld. We zijn deze morgen namelijk boodchappen gaan doen in de Casino supermarkt hier om de hoek. Wij, dat zijn Viviane, Ico en Daddy. Op straat was het wel iets rustiger dan anders. Geen files op de hoofdbaan bijvoorbeeld. Zelfs weinig verkeer in feite. Veel mensen moeten nog besloten hebben om thuis te blijven. Wellicht ook wegens nog steeds geen van die zwaar luchtvervuilende bussen. De chauffeurs zijn namelijk voor de tweede dag op rij in staking.

Ook in de supermarkt zelf was het rustig. Er moest nergens gedrumd worden. Heerlijk in feite. Wel een enigszins verontrust Frans echtpaar, grootouders op bezoek hier, die me vroegen of ik francais was. Teleurstelling. Je suis belge. Een zucht. Gevraagd of ze desalniettemin iets wilden. De omrekening van CFA (de lokale munt hier) naar hun oude Franc. Geen idee uiteraard. Ik reken alleen Euro. Jong van geest. Ok dan maar. En dat het niet goed ging in Belgie? Beter dan hier antwoordde ik. En beter dan in Frankrijk, waar het al een ganse week plat ligt, dacht ik bij mezelf. En of ik tenslotte Wallon was? Lap, daar kon ik niet mee lachen natuurlijk. Want nu ben ik een illusie minder. Ik dacht namelijk dat ik goed Frans sprak.

Op de terugweg heeft Ico flink gestapt. Loopt in onze autoluwe wijk van de ene naar de andere geparkeerde auto. Wijst hierbij steevast vooruit en brabbelt dan 'douwdoo dweh' Dat ge-dweh is nieuw. Meer nog, we weten nog niet goed wat hij ermee bedoelt. Is het een aanwijzend voornaamwoord of een bijvoegelijk naamwoord. Of een werkwoord? In elk geval stapt hij na deze woorden te hebben uitgekraamd resoluut vooruit om het aangewezen voorwerp, die douwdoo, aan een grondige inspectie te onderwerpen.

Banden, wielen, wieldoppen, portieren, bumpers en lichten worden aan een vergelijkend onderzoek onderworpen. Betreft het een pick-up truck, dan moet er uiteraard even plaatsgenomen worden in de kofferbak. En dit alles gebeurt onder het goedkeurende oog van de vele gardiens die hier voor bijna elke deur opgesteld staan.

Want feit is dat Ico hier zeer geliefd is. Als ik alleen op pad ga, krijg ik naast een bonjour-ca va-en forme? van heel wat mensen uit onze buurt nog de bijkomende vraag ca va le petit? Wat wil je, een kleinen die naar iedereen zwaait en lacht en dus anderen doet lachen, maakt zich uiteraard zeer populair.

------
(1) Met douwdoo bedoelt Ico auto. Zijn eerste en nog steeds populairste woordje. Douwdoo gaat al mee sinds 28 augustus, toen nog in Bangkok (hier klikken).

Rellen in Dakar geluwd?

Voorlopig lijkt de situatie in Dakar te kalmeren. Op BBC world staat er dit artikel over wat er zich hier gister afspeelde. Het klopt alvast met de informatie die wij via verschillende kanalen ontvingen (ambassade, CTB, locals, ....). Maar echt over is het nog niet. In de wijk waar het gister allemaal begon, zijn er deze morgen weer relletjes uitgebroken. Up to date foto's en beelden op deze site.

Rellen in Dakar

Er waren deze morgen rellen in het centrum van Dakar. De honderden straatverkopers zijn een doorn in het oog van de president, die zijn hoofdstad liever 'schoon' ziet. De bezem erin, moeten ze vannacht gedacht hebben. Niet de bezem om de vuiligheid op straat aan te pakken, maar de bezem om die straatstalletjes op te ruimen. Er kwamen zelfs bulldozers aan te pas.

Deze aanpak kon op weinig sympathieke reacties rekenen van de straatverkopers zelve en deze morgen al sloeg de vlam in de pan. Nogal ferm blijkbaar, want de ordetroepen verslikten zich in het protest, dat uit de hand liep, nadat her en der autobanden verbrand werden, enkele auto's omgekanteld werden en zeker nadat een groepje het nodig vond om de gebouwen van de Radio Télévision Sénégalaise (RTS) te bestormen. Toen dat gebeurde schoot de Gendarmerie in actie, letterlijk, maar blijkbaar zouden ze enkel in de lucht geschoten hebben om de meute uit elkaar te drijven. Twee flimpjes over de rellen van deze morgen heb ik hier gevonden.

Reden tot nervositeit te over, want dat was enkel de voormiddag. Om 15hr was er immers ook nog een betoging gepland, om totaal anderen redenen weliswaar. Alle vakbonden hadden bussen ingelegd vanuit de wijde omgeving van Dakar om te komen protesteren tegen de nogal ferm gestegen prijzen voor basisgoederen (brood, brandstof, ...) en dat terwijl er maar geen loonsverhoging in het vooruitzicht staat. Bussen met betogers waren de enige die reden, want het ganse openbaar vervoer lag plat, net als de rest van de openbare diensten, en dat wegens een algemene staking.

Het laatste nieuws is dat de premier in hoogsteigen persoon enkele vertegenwoordigers van de relschoppers van deze morgen ontvangen heeft, wat wil zeggen dat ze er misschien wel zullen uitgeraken door te praten. Over hoe de betoging verloopt of ondertussen afgelopen is, hebben we nog geen nieuws. Feit is wel dat er op de website van onze ambassade te lezen staat:


-----------------------------------------------------------------------------------------------
OPROEP TOT WAAKZAAMHEID Naar aanleiding van verschillende manifestaties, raadt de ambassade u vandaag alle voorzichtigheid aan bij uw verplaatsingen binnen de stad.
-----------------------------------------------------------------------------------------------


We zullen dat dan maar doen. We hadden sowieso weinig gepland voor deze avond en momenteel hebben we ook geen bezoekers in huis aan wie we het stadscentrum moeten laten zien. En ja, voor de duidelijkheid, ongerustheid op het thuisfront is overbodig, wij wonen in een buitenwijk van Dakar, ene die zich op 10 km van het centrum bevindt en een 5-tal km van de luchthaven. En moest het echt fout lopen, op 1km van onze deur ligt een van de grootste Franse militaire bases van Afrika.

Update foto's

Voor een update van de foto's, ondertussen 260 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Piece of cake

Net terug van mommy and me (and dad). Zoals steeds zaten we in een grote tuin en terwijl de meeste peuters het te druk hadden met spelen, at Ico ondertussen rustig hun cake op. Hierop toekijkend voerden de ouders gewoontegetrouw heel interessante gesprekken. Het ging deze keer over de winterkledij en meerbepaald over het gepaste moment om deze uit de kast te halen. Wat mij betreft een overbodig onderwerp, wetende dat het hier in putje winter overdag nog steeds 20°C is.

Maar ik kan niet anders dan geïnteresseerd blijven kijken. Trouwens, meepraten met een mond vol cake is sowieso niet eenvoudig. Maar meestal wordt me toch een vraag gesteld. Veelal dezelfde. Ze luidt "What is going on in Belgium?". Dan zijn plots alle ogen op mij gericht.

Gelukkig was ik op de schoolbanken niet alleen en état intellectuel d'apprendre l'anglais, de lingua franca onder de expats hier, maar meer nog, ben ik tevens goed op de hoogte van de situatie in België. Zeer kort op de bal zelfs. Vanmorgen nog ontving ik van een zekere H uit B volgende tijding over de politieke toestand:

"Ondertussen is er toch een begin van aanzet om te komen tot een start van de onderhandelingen die moeten leiden tot een princiepsakkoord over de mogelijk te volgen route naar het aanvaarden van een compromis over een groep van wijzen die dan voorstellen tot mogelijke onderhandelingspunten zal uitwerken die door een werkgroep kunnen worden besproken..."

Vertaalde ik letterlijk met "looking better now". Wat is het Engels toch een eenvoudige taal.

Over eenvoudig gesproken, laatst zag ik op vrtnieuws.net een BHV-overzicht en hadden ze er een lied van Stijn Meuris op gemonteerd. Het begint alsvolgt "Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn". Alvast voor de Rudy Vranckxen onder de internationale pers vrees ik. Want ikzelf (alle cake is ondertussen op) beklemtoon nog steeds hoe beschaafd wij wel zijn, daar in het verre Belgie.

Update foto's

32 nieuwe foto's. Klik hier voor een slideshow.

Ode aan de vrijwilligers

Waarom enkel met de doden uit het verleden bezig zijn. Misschien kan het ook preventief, moeten er enkelen in 1966 gedacht hebben bij de oprichting van 11.11.11. Mooi initiatief. Op een dergelijke dag wordt er dan ook traditioneel door heel wat vrijwilligers geld ingezameld voor het goede doel.

Daarvan moet ik een graantje kunnen meepikken, dacht een zekere Thierry Debiel (econoom?, dergelijk diploma moet nu blijkbaar ook al in avondschool te verkrijgen zijn). Schreef een boek, zoals er dat zovelen tegenwoordig bij elkaar pennen, dat door de marketeers ("als hij maar geen voetballer wordt...") netjes op het juiste moment werd gelanceerd met maar 1 doel voor ogen: eigen winst.

Gelukkig is nog niet iedereen zo. Ode aan die vrijwilligers en die vrijgevigen.

Emancipatie

Gister was er de Night 0ut. Acht mommy's en ene dad. Deze dus. De enige echt geëmancipeerde onder de groep. Voor dit streven naar gelijkgerechtigheid, en als voorbeeld voor de toekomstige generaties (...), dient er zich echter af en toe een individu als voorbeeld te stellen. Want jawel, pas sinds mijn komst naar Dakar werd er "and dad" aan de naam van dit clubje toegevoegd. Nu zien al deze mommy's tenminste een echte dad aan het werk.

Het was een avond, zoals steeds, georganiseerd door de Amerikanen. Uit eten in een Ethiopische restaurant. Lekker, en tegen de verwachtigen in, overvloedig. Een mix van Arabisch en Indisch. Ja, wie Ethiopie associeert met het nummer van Bob Geldof en Migde Ure uit 1984 "Do they know it's Christmas?" èn nog steeds niet aan pensioensparen doet, moet zich echt zorgen beginnen maken.

Aan tafel maar 1 onderwerp: roddels. Bijvoorbeeld als zouden er, mee met de ontwikkelingswerkers (en dan met name Amerikaanse overheidsagentschappen) nogal wat typetjes van de CIA undercover meegestuurd worden. Maakt werken in dit land alsnog belangrijk. Dus nemen we beter voor waar aan. En wie weet krijgen we nog een rol in het vervolg op The Bourne Ultimatum. Ico als de nieuwe Brad, of George...(1)

Na de aperitief ging het terug naar de spijzen. Geen haut cuisine. Gewoon twee grote schalen met allerlei, al dan niet spicy hapjes, dat je met een indzjera (een moeilijk woord voor zure pannekoek) in de hand moest oppakken. Gelukkig was er hier sprake van enige gelijkheid. De schalen werden namelijk eerlijk verdeeld: een voor de mommy's en een voor daddy's.

Als echte voorvechters van emancipatie wist Daddy daar trouwens te vertellen over zijn bezoek aan het Slaveneiland, Ile de Gorée, met Ico, Daddy, Opa Brugge en Viviane. Dankzij Wikepidia hadden we geen gids nodig. Terwijl Ico, onder een loden hitte, de zware, hellende kasseistrook naar de top van het eiland werd opgeduwd, kon ondergetekende dan ook zijn kennis van de geschiedenis ten toon spreiden. Wat zal dit bezoek Viviane nog lang heugen.

(1) afgaande op de Blog-reacties zijn de meningen hierover verdeeld

Een zusje voor Ico

We kregen 36 stemmen in totaal. Uit de 21 juiste stemmen werd door een onschuldige kinderhand een zekere K. Janssen uit G. geloot.










Proficiat. U kan uw prijs nog tot eind deze week komen ophalen in Rue 161, nr 81, Sotrac Mermoz, Dakar.

BBC Weather Forecast

Sinds eind oktober is de hitte draaglijk geworden. Naast gewenning van onzentwege is dat vooral omwille van de geringere luchtvochtigheid. Immers, het regenseizoen (juli-september) en vooral de uitloper daarvan tot half oktober, hebben we achter ons gelaten. Het lijkt dus wat afgekoeld. Feit is dat de lucht minder 'dik' aanvoelt. Maar hoewel dit nog steeds het noordelijk halfrond is en dus ook hier de zon in een iets kleinere hoek is komen te staan, blijft het, een beetje tot mijn verwondering, nog steeds erg heet.

Op dit eigenste uur, 11.50pm, is het in huis, en alle ramen staan open, een 'koele' 29°C. Buiten wordt het morgen, toch volgens de BBC Weather Forecast, 38°C. En uiteraard zonnig. Maar dat is geen verrassing. Ja, dat wordt zelfs saai. Het zal hier namelijk elke dag zonnig zijn en dit nog tot eind juni volgend jaar, op het moment dat het regenseizoen begint. Zoiets als de buienradar voor de Benelux zou hier weinig zinvol zijn!

Er zijn eigenlijk twee zaken die ik met stijgende verbazing aanschouw, me aangereikt via het wereldwijde web.

• Het eerste is dus uiteraard de koude thuis. Kan ik me minder en minder voorstellen. Foto's zien van mensen met een winterjas aan bijvoorbeeld. Lezen op teletekst "vrijdag en zaterdag komen we terecht in koudere polaire lucht en schommelt het kwik nog tussen 4 en 9 graden". Of mails krijgen van collega's die thuiswerken wegens berekoud in het Ellipse gebouw omdat de verwarming er niet goed werkt(1).
• Over het tweede wil ik het nu niet hebben. Maar het stemt me wel intens triest. Zelfs leedvermaak met het eerste compenseert niet afdoende.
  

(1) dit moet toch een sabotage actie op de verwarmingsketel van het "pro-thuiswerken front" geweest zijn, want met de goed bestuur-cultuur die er in Vlaanderen heerst, kan ik me de andere mogeljike redenen eigenlijk enkel in Wallonie of Senegal voorstellen

Update foto's

Voor een update van de foto's, ondertussen 180 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Update google maps

Voor wie graag foto's gelinkt met hun locatie op kaart ziet. Bij deze een stevige update. We waren de laatste weken dan ook nogal on the road: Kaolack, St-Louis en Djoudj. Klik hier.

Daag Phi Phi....

Deze vorige blogfoto dateert van in Thailand, ondertussen al 2 maanden geleden. Hoog tijd voor een nieuwe. Werd genomen in St-Louis, Senegal, met een prachtige Bougainvillea op de achtergrond. Met dank aan oma Gent. Zoek de 7 verschillen....

Djoudj

Een paar dagen niet geblogd. Dat komt omdat we vakantie genomen hebben. En die zit er nu bijna op. Jammer, morgen is het weer 'werkweek' voor daddy.

De vakantie bestond erin dat we er een drietal dagen op uit zijn getrokken met onze bezoekers, zijnde oma en opa 'Gent'. Bestemming was St-Louis, speciaal omwille van zijn ligging, als een eiland in de monding van de rivier, en omwille van zijn historische karakter. Nu, de lokale invulling van het begrip historisch houdt in dat je aan deze door de Fransen gestichte stad op het einde van de 17eE, en sinds deze hier buiten geschopt zijn in 1960, geen poot meer uitsteekt. Het is er aan te zien. Als ze zo verder doen, verwordt het geheel tot een archeologische site waar er binnen 20 jaar al meer werk aan zal zijn dan er was aan gans Pompei.

Maar goed, de setting van de stad is toch wel uniek. Evenzo de locatie van onze bungalow: op de Langue de Barbarie. Een landtong van een tiental kilometer lang maar slechts 100m breed, met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant de rivier de 'Senegal' (nee, hun munt heet CFA). Je raakt daar maar via twee bruggen: een eerste lange metalen brug die je vanop het vaste land naar St Louis brengt, en een tweede, meer gammel brugje, dat je van dat eiland naar de Langue de Barbarie zelf brengt.

We zaten een 4-tal kilometer zuidwaarts van dat brugje, waarvan de eerste kilometer stapvoets diende te gebeuren doorheen een overbevolkt vissersdorp. Mocht je het aantal inwoners tellen, dan is het eigenlijk een heuse stad, maar gelet op de primitieve leefomstandigheden van de bewoners is de term sloppenwijk beter op zijn plaats. Naast de keiharde stank van rottende vis en open riool zijn het het immens aantal kinderen in het straatbeeld dat de grootste indruk nalaat. Duidelijk dat die vissers nog andere hobbys hebben dan boten schilderen of garnalen pellen.

Restaurant. Het is niet omdat je op 50m van de oceaan zit en op 3km van een vissersdorp, dat je moet denken dat je dan zomaar visgerechten kan bestellen. Calamars bijvoorbeeld waren de eerste avond niet te krijgen. Dan maar een spaghetti carbonara? Neen meneer, het spek is op. Ja, dat moet allemaal van Dakar komen. Jammer, want daar kwamen we net vandaan. Een plotse stroompanne beperkte de keuzemogelijkheden nog verder. Een echte Deus ex Machina. Geen keuzestress meer. Gewoon eten wat de pot schaft. De charmes van Afrika. En hierbij blijft het personeel steeds glimlachen, wat op dat moment trouwens voor de enige zichtbaarheid zorgde.

Die andere zorg, voor het eigen leefmilieu bijvoorbeeld, is de Senegalezen echter vreemd. Wat ze daarentegen wel belangrijk vinden, zijn vogels. Een 60-tal kilometer ten noordoosten van de stad is er zelfs een heus park voor deze beesten opgericht. Het heet Djoudj en het lokt ze vanuit het 'koude' Europa. Voor de vogels is het park gratis. Voor de toeristen, die daarheen komen omwille van dezelfde redenen, is het dat echter niet. Zij dienen geld neer te tellen om zich in een bootje, vergelijkbaar met een boomstronk in Bellewaerde, tussen de daar residerende vliegbeesten te laten ronddobberen.

Maar je krijgt waar voor je geld. Aan de ingang van dat werelderfgoed, tevens Ramsar gebied, staat er bijvoorbeeld al 'pour les generations futures'. Na de miserie van de visserssloppenwijk doet zoiets het gemoed vollopen. Bovendien, om niet de ganse dag te moeten zoeken naar de hoofdattractie, de pelikanen, hebben de parkuitbaters een kunstmatig eiland gecreëerd waar die beesten allemaal op een hoop komen zitten. Bespaart een hoop tijd, moeite, en vooral brandstof.

Dat we ze zo snel gevonden hebben, kwam ook goed uit voor onze kleine Ico, die zich tot dan toe zeer flink had gehouden. Het laatste half uurtje bootje varen legden we echter brullend af. Gelukkig was er die zeer toegewijde Francaise die met haar goede raad van tante kaat onze terugtocht animeerde.

Ebbett's Field

Gister waren we te gast op een Familiy Water Event. Een van de vele "mommy and me and daddy"- activiteiten hier. Ging voor deze gelegenheid door op Ebbett's Field, een terrein van de Amerikaanse ambassade.

Tot in de puntjes georganiseerd. Verschillende omstandige emails met wegbeschrijvingen, waar je zoal je wagen kan parkeren, wat je moet meebrengen, wie je mag meebrengen, hoe je binnen geraakt, waar je moet op letten en hoe veilig of onveilig het er wel is voor je kinderen. Dat alles, bijna een draaiboek, moet bijdragen tot het goede verloop van het event.

Onder het nauwlettend oog van de vele waakzame ouders kon de waterpret beginnen. Eindelijk, moet Ico gedacht hebben. Tijd om zijn nieuwe spelletje uit te proberen. En gelijk wat indruk maken op twee zusjes uit Washington die voor deze gelegenheid in dezelfde pool als die van Zijne Prinselijke Hoogheid gedoogd werden. Het nieuwe spelletje heet pletsen. Je staat rechtop, heft de armen ophoog en laat je vervolgens voorover vallen in het water, plat op de buik. Hoewel het eenvoudig lijkt, ververgt het toch enige oefening. Je moet dat bijvoorbeeld niet doen als je al aan de rand van het bad staat met je gezicht naar de rand, zoals een van die Amerikaanse dat deed.

Maar goed, na vallen en opstaan deden ook de dames flink mee en een dik kwartiertje later was het badje dan ook half leeg. Het family aspect zat hem dus in het feit dat de omstaanders, en blijkbaar vooral die van ons badje, ook goed doorweekt waren. Maar dat namen ze met de nog steeds hoge temperaturen hier er wel graag bij.

Blij trouwens dat er door de Amerikanen hier zoveel zaken georganiseerd worden. Omdat we nogal aan wat activiteiten meedoen, lijkt het soms alsof we half in de VS wonen. Maar feit is dat we in deze miljoenenstad Dakar nog steeds niet gevonden hebben wat die Senegalezen zoal met hun kinderen doen in hun vrije tijd. Iets zoals met de familie op stap, zoals je dat bij ons ziet, is hier blijkbaar onbestaande. Wat je wel veel ziet zijn jonge mannen aan het trainen op het strand, of soms een groep kinderen die in het water spelen of heel zelden een groepje vrouwen. Individuen uit drie voornoemden groepen zien we zelden samen. Je zou je afvragen hoe ze hier aan die hoge geboortecijfers komen.

Morgenochtend om 10hr komt er ons een busje halen vanuit St Louis. Ze zijn het daarnet zelfs al spontaan komen presenteren. Jammer dat het donker was, ik kon er weinig van zien. Maar in feite maakt dat niet meer. Want dat ze het de avond voordien al komen tonen, betekent dat dat het echt in orde is. Als er hier iets nieuw is, dat moet je er namelijk mee pronken. Dus het ziet er goed uit voor morgen.

In feite moeten we enkel Zijne Hoogheid vrezen. Want als die door heeft dat busje zo goed als nieuw is, zal hij er weer zijn ding in willen doen. Zie "Le Cotonnier Club" en de toestanden in Thailand: "De 19,2 graden Celcius Berg" en "Of toch morgen beter". Maar goed, alle voorzorgen zullen worden genomen om hem op andere gedachten te brengen.

Zondag rustdag

De zondag is onze rustdag. En dan gaan we zoals heel wat mensen hier meestal naar het strand. Een van de mooiere stranden rond Dakar is dat van Yoff, vroeger een apart vissersdorp maar nu gewoon deel geworden van de steeds groter wordende hoofdstad. De rit naar het strand duurt ongeveer 10' en daarvoor volstaat een telefoontje naar mijn vriend Doudou. Rijdt zelf of vordert een van zijn tientallen neven op. De Renault 21 waarin we dan steeds mogen plaatsnemen, heeft weliswaar zijn beste dagen in Europa gesleten, maar toch klagen we niet. Zo zijn de zetels mooi overtrokken met blauwe Afrikaanse stof en staat er een luchtverversertje gemonteerd op het dashboard. Dat helpt je doorheen de vele geurvlagen van open riool onderweg.


Nog maar net uit de taxi gekomen wordt je prompt naar een armtierig houten constructie op het strand geleid door een van de vele vriendelijke meneeren aldaar. Het lijkt alsof ze gans de week op je staan wachten hebben, zo blij zijn ze. Voor een kleine som wordt een mat uitgerold alwaar je verwacht wordt op plaats te nemen. Gastvrijheid jazeker, maar altijd met een commerciele ondertoon. Verder wordt het gebrek aan infrastructuur - als Belg verwacht je een dijk, terrassen en dergelijke meer - in overmaat gecompenseerd door de vele verkopers die zich een voor een komen aanbieden. Maar in tegenstelling tot de luchthaven gaat het er hier wel ontspannen en een stuk vriendelijker aan toe. En af en toe, als er geen verkoper voor je neus staat, heb je zowaar een zicht op de rest van het strand en de indrukwekkende oceaan.

Update foto's

Voor een update van onze foto's, het zijn er ondertussen een 125-tal, klik hier. Voor dezelfde foto's in slideshow, klik hier.

Toekomst in Senegal?

Gisteravond las ik op Vrtnieuws.net een quote van onze (oud?)-premier: " In België heeft iedereen, van welke afkomst ook, het recht om in vrede zijn toekomst uit te bouwen". Na 1 maand Afrika krijgen zo een quotes gelijk gelijk wat meer betekenis. Zeker hier in Senegal, waar er weinig toekomst is, laat staan dat je recht hebt op iets, behalve dan op geen toekomst. Dat laatste is zelfs gratis verkrijgbaar, op voorwaarde dat je hier (zwart) geboren wordt.

Hier en daar worden er pogingen ondernomen om toch enige toekomst te creëren. Zoals bijvoorbeeld met de projecten die mommy hier runt. De waterprojecten in Kaolack bijvoorbeeld, of de microkrediet projecten in Mboro. Wellicht trekken ze een aantal mensen uit de miserie, maar of het voldoende is? Volgens de cijfers van de wereldbank gaat het de goede richting uit met Senegal. Maar met 'goed' wordt er dan bedoeld dat Senegal voor wat betreft de HDI stillaan op het gemiddelde komt van sub-sahara Afrika, een gemiddelde dat al sinds begin de jaren '90 stagneert en dus zo eigenlijk verder en verder achterloopt op de rest van de wereld.






















Dat het hier niet goed gaat, blijkt uit heel kleine dingen. De rauwe ontvangst op de armzalige luchthaven bijvoorbeeld, waar ik vandaag getuige van was tijdens het afhalen van de oma en opa van Ico. Ik moest ze gewoon begeleiden, over een afstand van 50m, van het deur van het luchthavengebouw tot in onze klaarstaande taxi. Wel, op die korte afstand wordt je besprongen door alles en nog wat, en ja, ik heb nogal wat afgereisd en ben dus wat gewoon, maar hier blijven ze plakken. In feite drummen ze bijna met geweld de koffers uit je handen. En als ze die bemachtigen, leggen ze hem in je autokoffer en vragen geld. Je kan niet anders dan vriendelijk blijven, en blijven lachen. Maar in feite voelt het zeer gespannen aan. Nu, ik was erop voorzien, en drukte ze, voor ze het konden tellen, vlug enkel munten in de hand en sprong in de taxi, en weg waren we. Maar dergelijke situatie is niet gezond. Afpersing, en dat aan de internationale poort van het land van de teranga(1), want zo noemen ze zichzelf toch, is echt wel een jammere zaak.


(1) betekent gastvrijheid in Wolof

KA(olac)K

Foto(1)


En hier zitten we dan, net aangekomen en al wireless aan het surfen in Hotel Paris, een van de twee hotels in Kaolack. In het andere zaten we tot deze morgen, maar om ons verblijf van drie dagen wat spannend te maken, verkoos Joep, onze Nederlandse gastheer en tevens de drijvende kracht achter het project Parpeba, om ons eerst twee dagen in Relais de Kaolack onder te brengen en dan nog 1 dag hier.

Nu, Relais de Kaolack zullen we niet licht vergeten. Ok, het personeel leek rechtststreeks uit het schaapherdersmilieu gerecruteerd, en ja, al bij onze aankomst 's avonds was er een stroompanne van 3uur, en nee, de noodgenerator wordt niet onderhouden en was dus stuk, maar al dat -klassiek wordende- gesukkel viel in het niets met de stoot die Ico er heeft uitgehaald.

De dag was nochtans goed begonnen gister. Terwijl mommy vertrok voor een dagje brousse, zouden Ico and Daddy het hotel verkennen. Toegegeven, het management loopt wat mank, maar de setting mag er zijn: een groot domein gelegen aan de oevers van de Saloum, met prive strandje en zwembad en bungalows her en der verspreid. De moeite dus, zeker met een kleinen.

Het ontbijt verliep vlotjes, alles braaf opgegeten, nergens konfituurplekken of zo, ja, zelfs vriendjes gemaakt. In die mate dat een piloot van TAP ging zorgen voor een upgrade naar business voor zijn tante die begin december komt. Daarna eventjes op de kamer en dan hop, het zwembad in alwaar er flink en kwistig met het water werd gespeeld. Even voor de middag al een volledig potje binnengewerkt en dan, zo dacht een tevreden daddy toch, ging de kleine wel even een dutje doen. Tot zo ver onze modelbaby.

Na een baantje of 10 zwemmen, wat dus hooguit een paar minuten kon geweest zijn, ging daddy, nog steeds trots op zijn modelbaby, even de kamer checken. En daar zat ie toen, onze kleinen: had het gepresteerd eerst zijn pamper te vullen, die dan af te doen en de warme inhoud aan een grondig vergelijkend onderzoek te onderwerpen. Smeulend hing het goedje aan de wanden van zijn bedje, aan de muur achter hem en uiteraard, want je hebt niks verkend als je het niet geproefd hebt, als sjoko rond zijn gezicht.

Ico, die nergens erg in had, reikte me zelfs de handjes om zijn nieuw ontdekte speelgoed met me te delen. Verbaasd was hij dat zijn papa hem met 1 zwaai al in de douche had en nog verbaasder was hij toen hij in dezelfde beweging ook nog eens de halve douchekop in zijn mond geduwd kreeg. Ongeveer een uur bezig geweest met schoonmaken, zelfs zijn bedje gedemonteerd en het stuk voor stuk in de douche zitten afschrobben.

Gelukkig zitten we nu in dat andere hotel. Wat zijn we Joep dankbaar, he has the gift of foresight. Maar straks toch nog even naar de kamer gaan kijken. Mijn voorzorgen genomen, dus een herhaling van het horror scenario zou niet meer mogelijk zijn, maar dat weet je met Ico toch maar nooit...

(1) dit is uiteraard Ico niet, maar de foto geldt als troost voor het feit dat er nog van die vetzakjes rondlopen

Parpeba

Parpeba is de naam van een waterproject van BTC in Kaolack (foto's zie). Wij mogen straks mee want onze hardwerkende mommy gaat dat er daar es een lap op gaan geven. De projectverlenging, dat is de reden van haar komst, moet er leiden tot bijkomende waterputten en een institutionele versterking van de nationale en gedecentraliseerde structuren die moeten instaan voor de uitvoering van de Senegalese waterpolitiek. Naar verluidt hanteert iedereen bij BTC zo een taaltje. Veel begrijpen Ico and daddy daar niet van, en daarom gaan we mee.

Wat we wel al begrepen hebben, is dat mommy er nogal een vaart kan achterzetten. We zijn in Kaolack tot en met donderdag en we verwachten eingelijk niet minder dan dat die bijkomende waterputten woensdagavond al afgewerkt zullen zijn. Terwijl die van BTC daar de waterputten bouwen, zullen Ico and daddy aan de locals even demonstreren wat je zoal met dat water kunt doen. Momenteel hebben we al ervaring in babyzwemmen en tuinirrigatie. Wat zullen ze daar onder de indruk zijn.




We vertrekken straks al (15hr) en dit voor een ritje van dik 200km. Gegeven de toestand van de wegen combineerd met de verkeersdrukte, is dat toch goed voor een 4-tal uren. Ico zal comfortabel in zijn kinderstoeltje kunnen zitten. Alleen te hopen dat zijn maag het houdt....

Google Analytics

Ico wil de wereld zien, maar blijkbaar wil de wereld ook Ico zien. Een greep uit enkele indicatoren zoals je die netjes kunt laten rapporteren dankzij de software van Google Analytics. Sinds half september, het begin van de metingen, werden voor deze blog al meer dan 1300 paginaweergaves geregistreerd (Fig 1) en dit bij meer dan 700 bezoeken.











Fig 1. Blogstatistiek paginaweergaves


Hierbij gaat het in totaal over 155 unieke bezoekers, afkomstig uit 13 landen (Fig 2), jawel.













Fig2. Blogstatistiek landen


En het gaat veelal over een trouw publiek (returning visitor), maar er zijn toch nog steeds nieuwe bezoekers (new visitors), zo'n 20% namelijk, zie Fig 3.












Fig3. Blogstatistiek bezoekersprofiel

Het goede tafelmanierenprogramma (PVLTGTP)

Ico and daddy begeven zich nu al een tijdje onder het kruim van de Senegalse expat community. Maar voor we echt van 'burgerlijk' gedrag kunnen spreken, waarvan sommigen op het thuisfront nu al gewagen, dienen er toch nog een aantal minpunten weggewerkt. Zo bleek uit een recente behoeftenanalyse het aanleren van goede tafelmanieren als meest prioritair naar voren te komen. We hebben het over Ico uiteraard, zo u al begrepen had, want voor ondergetekende geldt immers al een tijdje "do not trust to hope, it has forsaken these lands"(1).

Voor deze zware opdracht beginnen we met het vastleggen van een baseline alwaar we de progressie aan zullen aftoetsen. Progressie zal gerealiseerd worden door uitvoering te geven aan een pedagogisch verantwoord lange termijn goede tafelmanieren programma, op maat van de klant. In dit geval niet de eerste de beste, nee, we hebben hier te maken met een heuse prins. Met name de Prins van Phi Phi in hoogsteigen persoon. Wie graag nog even een uitgebreidere voorstelling van de prins krijgt, klikt hier.

Voor het opmaken van dat prinselijke programma, eenvoudigweg afgekort als het PVLTGTP, roep ik dan ook uw hulp in. Uw input zal onderdeel uitmaken van de diagnosefase van het programma, dus waarop letten, wat eerst aanleren, enfin, het ganse SWOT-gedoe. Het geheel wordt vervolgens, in nauwe interactie met de prinselijke klant, in strategische en vervolgens operationele doelstellingen gegoten. Deze laatste zullen wel degelijk SMART zijn en rekening houden met de schaarse middelen ter beschikking voor programma uitvoering. Maar goed, voor het zo ver is, eerst de diagnosefase, dus graag uw reacties!

Diagnose 1


Diagnose 2



---------
(1) Eomer in The Lord of the Rings: The two towers (2002)

Teletubies

Een dag is hier niet goed geweest als we dit niet meerdere malen gehoord hebben:

Tijd voor Teletubbies
Tijd voor Teletubbies
Tijd voor Teletubbies
Tijd voor Teletubbies

Tinky Winky (Tinky Winky)
Dipsy (Dipsy)
Lala (Lala)
Po (Po)

Teletubbies
Teletubbies
Hé, hallo
Ah, o


Teletubies bij het ontbijt:



Teletubies voor het slapen gaan:

Booty heads

Pirate's Booty is de favoriete kindersnack in de US. Op de verpakking staat te lezen: air-puffed rice and corn with aged white cheddar. Sinds kort hebben ze er 2 booty heads (zo heten fans namelijk) bij, en dat allemaal door de club van Mommy and me -and dad. Maandag hebben we er bij Beth Goething een halve container van gegeten. En ik kan je verzekeren, Ico doet niet meer onder voor zijn papa. Deze laatste was voor de gelegenheid trouwens vermomd als peuter, participatieve observatie zoals dat heet in het pedagogisch jargon.

Gelukkig is het gezond, want dat hoort nu eenmaal bij de nieuwste rages. Maar, we hebben niet alleen gegeten, Uncle Sam wenst ook dat we zijn taal wat beter leren. Daarom wordt er steevast gezongen. Zittend in een kring gaat het dan bijvoorbeeld van:

"look who's here, look who's here,
it's xxx and his mommy/daddy xxx..."
(2x)

Als het jouw beurt is, wordt je verwacht eerst de naam van je kleinen te zingen en dan je eigen naam. Zo raken we aan elkaar voorgesteld. Nu, sommigen slagen er in om de namen om te wisselen. Je begrijpt dat er dan nog maar weinig verder voorstellen meer aan is...

Het is hier echter niet allemaal kommer en kwel. Soms is het ook lachen geblazen, zoals vorige week met het einde van de Ramadan. Er was nammelijk wat verwarring. Sommigen vierden dat de vrijdag, anderen de zaterdag. Dat komt omdat er (hier) heel veel lokale vormen van islam zijn, elk onder het beheer van een marabout, een soort religieus islamtisch traditionele leider, een moslim maar met traditionele tovenaars roots(1). En de ene ziet al wat beter dan de andere, enfin, op dé infosite over senegal stond er, haast als verontschuldiging "La Korité (Eid Al Fitr) qui fête la fin du Ramadan s'est hélas étendue sur plusieurs jours, les confréries musulmanes n'ayant pas tous vu la lune en même temps."

Waar je ook goede ogen voor moet hebben, is het Senegal-onderdeel van het Human Development Report (opgemaakt door de UNDP, de ontwikkelingsorganisatie van de UN). De indicatoren doen namelijk pijn. De human development index is hier een van de laagste ter wereld, nog net iets beter dan Eritrea en Rwanda. De indicator is opgebouwd uit cijfermateraal als zijnde levensverwachting (56jr) of geletterdheid onder volwassenen (39,3%). Een andere indicator, de human poverty index, is ondermeer opgebouwd uit cijfermateriaal van het % kinderen jonger dan 5 jaar dat ondervoed is. Bedraagt hier bijna 1/4. Onwaarschijnlijke cijfers. Ze moeten hier dingend Pirate's Booty beginnen produceren...

(1) Enfin, ik begrijp het niet zo goed, maar dat is net niet de bedoeling, je moet het namelijk gewoon geloven, that's what it's all about

Mboro: pictures and maps

Voor een update van de foto's (Mboro), klik hier.
Wie bij een selectie enige geografische duiding wenst, klikt hier.

Mboro: le Cotonnier Club

Donderdag mochten Ico and daddy mee naar Mboro, alwaar onze hardwerkende mommy een opstartmeeting van een microkredietenproject(1)(2) had. Volgens de chauffeur zouden we er een klein uurtje over doen. Al gauw hadden we door dat ze hier een ander besef van tijd hebben. Na een uur waren we immers nog niet eens de stad uit. Dakar, met zijn vele miljoenen inwoners, ligt op een schiereiland en is slechts met een enkele tweevaksbaan verbonden met de rest van het land. Wat verwacht je dan nog meer dan over een afstand van dik 20km stapvoets te rijden? Tot die scherpe analyse zijn ze hier nu ook gekomen, vandaar dat de president opgedragen heeft wegeninfrastructuurwerken uit te voeren. Moest er een groot aankondigingsbord staan, dan zou daarop als einddatum van de werken iets als 2050 prijken.

Gelukkig was er Ico die voor wat afwisseling zorgde. Vond het opportuun de achterbank, inclusief zijn medepassagiers, eventjes onder te braken. De 4x4, gloednieuw jawel, langs de weg laten zetten. Van een van die vriendelijke sloppenbewoners kregen we prompt een kan water. De omstandigheden waarin die mensen leven deden het braaksel van Ico tot pure hygiëne verworden. Maar goed, weer even de tanden op elkaar gezet en zo goed en zo kwaad als mogelijk het zootje opgekuist. Ico mocht de rest van de dag gewoon in zijn pamper zitten, vond hij de max. Zijn daddy, maar vooral zijn mommy die het dichtst bij de bron zat, was echter less amused. Naar je eerste terreinvergadering gaan met braakplekken op de kledij is nu immers ook je datje niet.

Mboro ligt-in vogelvlucht-een 70-tal kilometer ten noorden van Dakar. Zoals de chauffeur schitterend ingeschat had, kwamen we daar dan ook ruim op tijd aan, na 3hr 30 min rijden. Terwijl Nathalie de vergaderzaal indook, gingen Ico en daddy Mboro verkennen. Een stadje van een 20.000 inwoners met enkele geasfalteerde straten en een op dat moment drukke markt. Eigenlijk waren we op zoek naar een restaurantje maar met de ramadan wordt er overdag niet gegeten, noch gedronken. Shoppen mag dan blijkbaar weer wel.

Wij dus richting kust, naar Mboro-sur-mer, enkele kilometers verder. Wie denkt op Paris-Plage te zullen uitkomen, komt bedrogen uit. Een hondertal meter voor de waterlijn stopt de asfaltweg. Geen probleem voor de 4x4, wel voor de chauffeur die er niet mee omkon. Het laatste stukje tevoet tussen de golfplatenhutjes van de vissers door afgelegd. Een 30-tal boten lag er op het strand. Locals bevestigden me dat het er niet echt meer booming business was. "Hoge brandstofprijzen, overbevissing en lage houtkwaliteit (dus slechte boten), jawel meneer". En toerisme dan? De enige toeristische infrastructuur, Le Cotonnier Club, had duidelijk beter tijden gekend. Van een restaurant, boutique of enige fast food zoals aangekondigd, was geen sprake. Enkel een scheef tafeltje en drie plastieken stoelen. Ik kreeg er een tas koffie uit een vuile beker. Gastvrijheid tot in de kist.

De braakplekken op de kledij van Nathalie hadden niet tot de verhoopte kortere duur van de vergadering geleid. Integendeel, na de ferm uitgelopen vergadering mochten we zelfs nog een van die coöperatieve bankkantoortjes gaan bezoeken. Pas tegen 16hr vertrokken we richting Dakar, de avondfile tegemoet.

Gans die dag heb ik onze chauffeur niks zien eten. Maar het strafste is niet drinken, en dat bij zo een hitte. En dat doen ze hier quasi allemaal. Moesten ze hier dezelfde discipline aan de dag leggen voor wat meer ernstigere zaken (corruptie, gedrag in het verkeer, de kloof tussen arm en rijk, gezondheidszorg, onderwijs, milieu, ...) dan zouden ze er hier het paradijs van kunnen maken. Het probleem is dat dat paradijs al bestaat, meer nog, ze weten zelfs hoe je er moet geraken: gewoon vasten en veel bidden is voldoende...


-------------------------
(1) Microkredieten zijn kleine leningen (tot maximaal enkele honderden euro's) die voornamelijk worden toegekend aan kleine ondernemers in ontwikkelingslanden die daar, door een gebrek aan onderpand, een vast maandinkomen en een gebrek aan kredietgeschiedenis niet kunnen lenen bij traditionele banken. Zo kunnen ze dan investeren in bijvoorbeeld de aanschaf van een koe, naaimachine, of een winkel (http://nl.wikipedia.org/wiki/Microkrediet)
(2) De uitvinder, Muhammed Yunus, werd in 2006 hiervoor door de Noren beloond met de Nobelprijs voor de Vrede (http://nl.wikipedia.org/wiki/Microkrediet)

Google Earth

Naast de Google Blog heb ik nu ook de Google interactieve kaart ontdekt. Klik hier en Google maps wordt geopend. Je vindt er reeds een 5-tal plaatsmarkeringen (zien eruit als omgekeerde regendruppels). Het fijne is dat je daaraan een foto kan hangen. In de mate dat we meer en meer van Dakar en Senegal ontdekken, zal ik meer plaatsmarkeringen toevoegen.

Pictures!

De prutsers hier hebben onze internetverbinding weer aan de praat gekregen. Van deze gelegenheid gebruik gemaakt om vlug een aantal foto's op Flickr te zetten. De meeste werden in een straal van een paar honderd meter rond onze deur genomen. Zie http://www.flickr.com/photos/11497732@N04/sets/72157602245772386/

Déchet en Europe, voiture en Afrique

Terwijl mommy ganse dagen hard aan het werk is, vroeg vertrekt en laat thuis komt, houdt daddy zich in de luttele vrije tijd die Ico hem gunt bezig met wat sporten, lectuur en internetten. Omdat dat laatste nog steeds niet op punt staat (we hebben meer geen verbinding dan wel) en omdat het hier nog steeds zo ondraaglijk warm is, was het de laatste week voornamelijk lectuur. Er is bijvoorbeeld goede franstalige pers in overvloed.

Een artikel in Nouvel Horizon, Déchet en Europe, voiture en Afrique, is me zo bijgebleven. Elk jaar worden er 250.000 derderangswagens vanuit Antwerpen op de boot gezet richting Cotonou, het verdeelpunt voor gans West Afrika. Wagens die in Europa niet meer mogen rondrijden wegens op de draad versleten, niet meer veilig en sterk vervuilend.

Voor wie hier op bezoek komt bij ons, veel kans dat je op de luchthaven afgehaald wordt in je eigen rotbak van 10 jaar geleden, maar nu nog meer versleten dan ze al was: zetels die eruit zien alsof er een kudde geiten doorheen gejaagd werd, gedeukte deuren die als je hard mept uit de scharnieren vallen, ramen vol barsten die niet meer sluiten en tenslotte een chauffeur die de wagen start door enkele versleten draadjes onder de stuurstang te koppelen.

Dergelijke rotbakken hebben bovendien een naam. Als ze geel zwart geschilderd zijn, dan heten ze taxi. Als ze wit geschilderd zijn en van de ene stad naar de andere bollen, heten ze taxibrousse. In deze laatste zit je bovendien met meer. Door de bagage op het dak te laden kunnen er immers nog twee mensen in de koffer gepropt worden. Alvast gezellig tijdens lange autoritten.

Uit metingen van de WHO bleek in Cotonou het benzeengehalte in de lucht 292 microgram per kub te bedragen, 60 keer hoger dan de toegelaten norm. Ter vergelijking, dat is erger dan de luchtvervuiling op piekmomenten in Zuid-Europese steden als Athene. Zoiets als de autoinspectie kennen ze gewoon niet. Maar, in een top 10 van de grootste problemen dat dit land hier kent, komt luchtvervuiling niet eens voor.

club atlantique

Onze eerste stapjes in de expat comunity van Dakar zijn gezet. Ze heten Mommy and me. Speciaal voor mij hebben ze er ‘and dad’ aan toegevoegd. Dat dadies niet permanent hard werken aan hun superbelangrijke 24hrs-job waar gans hun ‘zijn’ aan vasthangt, is dus ook hier ongewoon. Al even klassiek zijn de mommies: een 10-tal huisvrouwen dat de maandagnamiddag en de woensdagvoormiddag even van de keukenketting mag om 1,5hr met soortgenoten te socialisen.

Maar goed, we klagen niet. Ze zijn zeer nuttig voor allerlei contacten, er zijn steeds lekkere hapjes en hun huizen zijn echt sjiek. Deze morgen waren we te gast in het huis van de Canadese ambassadeur. Ico was er zeer actief. Heeft flink gespeeld maar heeft zich ook weer laten kennen. Pakte steevast de koekjes af van andere kinderen, ook al had ik er nog zo voor gezorgd dat hij er een in elke hand had. Bovendien ontstond er rond het eigendomsrecht van een speelgoedautootje -Ico ondertussen met twee koekjes in de mond - een kleine rel met een Duitser. Onbedoeld en een beetje ongelukkig. Want nog voor papa kon interveniëren, duwde Ico hem gewoon om en viel er vervolgens bovenop. Dat resulteerde bij Benedikt in een dubbele buil: een op het achterhoofd van de vloer en een op het voorhoofd van de botsing. Behalve het wagentje definitief in eigen bezit had Ico zelf niks. Oja, de papa van Benedikt werkt op de Duitse ambassade….

We gaan ons lid maken van de Club Atlantique, een 500-tal meter van onze deur. Omdat ze gerund wordt door Amerikanen heet dat bij de Francofonen hier club des americains. Ik heb me laten vertellen dat hun president Kerry heet, dus grappen met South Park zijn vermoedelijk not done. Enfin, lidmaatschap is open voor iedereen en kost een kleine 60EUR per maand pp. Daarvoor krijg je toegang tot een ommuurd domein dat grotendeels bestaat uit een 25m bad, twee tennisvelden, een clublokaaltje en een terras. Veel is dat niet, maar het is er tenminste proper.

En proper, dat is echt luxe in een stad waar alles wat een publiek karakter heeft oud, vuil en versleten is. Om je een beeld te proberen vormen van hoe het hier is, neem Brussel maar zonder de hoogbouw en waar er sinds de jaren 50 geen enkel nieuw gebouw meer werd gezet. Ook werd er sindsdien niet meer geïnvesteerd in die gebouwen, noch in wegen, voetpaden, verkeerslichten, signalisatie, riolering, elektriciteit, waterleidingen etc…Voeg daarbij de geur van open riolen, rottende half opengescheurde vuilnisbakken, het vele zand, het stof, de verkeersopstoppingen, de luchtvervuiling en de permanente hitte (zelfs ’s morgens vroeg is het buiten nog 30°C) en dan kan je je een beetje inbeelden hoe het hier is.

Cafard

We wonen in het huis van Marième Ndoye Decraene, een Senegalese getrouwd met een Fransman. Stinkend rijk is ze. Bezit naast dit huis zowat de halve buurt hier rondom ons. Wij huren haar huis voor de periode dat zij met haar man in Angola woont. Blijkbaar nogal wat mensen die dit najaar tijjdelijk verhuizen. Haar huisdieren kon ze echter niet meenemen op reis. En het zijn er nogal wat. De familie Cafard bijvoorbeeld, die toch spijt zal krijgen dat ze niet mee op het vliegtuig gestapt zijn. Ze zouden het zo fijn gehad hebben, daar in Angola. Want met ons hier is het namelijk andere koek. Platkoek. Voorlopig zet ik volledig in op de 'biologische bestrijding' en dit door ze zachtjes (ik wil ze geen pijn doen, biologisch kan ook diervriendelijjk, jawel) met mijn schoenzool tegen de vloer aan te drukken. Ze maken hierbij een knisperend geluid zoals dat van een heerlijk krokant stukje chips. Vervolgens maak ik er Dr Boucourt gewijs een foto van, die ik ophang in de keuken. Ik wil namelijk niet enkel curatief werken maar ook preventief.

In een van de appartementen van Mrs Decraene woont een Turks koppel met een kleinen van 19mnd. Zijn we dinsdag gaan bezoeken. Ik weet niet of we nog terug mogen. Baek, zo heet die jongen, heeft namelijk heel veel speelgoed. Had, in feite, want met Ico in de buurt kreeg Baek niet meer de indruk dat er ook nog maar iets van hem was. Dat Baek een halve kop groter was, bleek niet te deeren. En als hij dan toch nog iets durfde vast te pakken, nam Ico het gewoon van hem af en gooide het weg. Hetzelfde verging het vier-uurtje van Baek. Een heuse plakboel werd dat, zonder excuses uiteraard. Minpunt is dat de papa van Baek op de Turkse ambassade werkt. We zullen dus toch wat moeten oppassen voor incidentjes.

De mama van Baek leidt hier een zeer druk leven. Naast met haar kleinen houdt ze zich 24hr op 24 bezig met het aanwezig zijn in haar appartement (buiten is het 'te vuil') en de dagen aftellen. Ze moet er hier nog een dikke 400. Als ze al buitenkomt, dan is het voor het expatgroepje 'mommy and me'. Amerikanen zwaaien er de plak. Tweemaal per week wordt er samengekomen, telkens in iemand zijn huis. Maandag zijn Ico and daddy uitgenodigd. Ik heb me voorgenomen Ico daar toch wat meer in te tomen. Ik kijk er namelijk naar uit wat Engels te kunnen praten. Dat bekt me voorlopig toch nog een stuk makkelijker dan het Frans waarvan ik het gevoel heb dat het mijn mond doet scheuren.

Ook Ico en Daddy zijn nog niet veel buitengekomen. Weinig evident. De hitte buiten dicteert immers het ritme. We beginnen onze dag dan ook meestal zeer vroeg met een wandeling naar de lokale supermarkt, de Casino. En daar is Ico zeer behulpzaam. Steekt prompt een handje toe. Vooral bij het inladen van chips. Als we tegen 10hr terug zijn, is het al over de 30°C. Tot in de late namiddag blijven we daarom binnen, behalve dan als we in de schaduw in de tuin het kinderbadje laten vollopen om met water kledderen. Nu, we moeten dan ook nergens heen. Iedereen komt naar ons. En er is hier deze week nogal wat volk over de vloer geweest, vooral om allerlei praktische zaken te regelen. En zoals dat hier gaat op zijn 'Senegalaise', is het nooit afgewerkt. Na een week sukkelen valt die internetverbinding bijvoorbeeld nog steeds uit, en dit om onverklaarbare redenen.

Wat wel werkt, is mijn lokale SIM-kaart waarmee ik bijvoorbeeld Doudou kan opbellen. Doudou is zo een ritselaar die zorgt dat als we een taxi nodig hebben, er binnen het uur eentje voor de deur staat. Bracht ons, telkens in de late namiddag, al naar Plage de Fann en Plage de Ngor. Nog niet het ideale strand, maar we blijven zoeken. Gisternamiddag zijn we naar de Meredien geweest, het sjiekste hotel van Dakar, om er in het zwembad te kliederen. De toegang is niet goedkoop, maar de setting was een verademing vergeleken met de veelal vuile publieke stranden. Erg ver zijn we nog niet uit de buurt geweest van onze wijk, daar maken we de volgende weken, zeker als de hitte hier ook wat afneemt, wel wat meer werk van.

Our House

...
Our house, in the middle of our street
Our house, in the middle of our street

Father wears his Sunday best
Mother's tired she needs a rest
The kids are playing up downstairs
....


[Talking Heads, 1983]

aatiest (1)

Gister in de late namiddag geland op de Aeroport Léopold Sédar Senghor na een vlucht van een kleine 6 uur. Peace of cake voor Ico, die dergelijke korte vluchtjes, met dit jaar al dik 15.000 mijlen achter de kiezen, gewoon als ontbijt tussen de boterhammen legt. Nu, mooi meegenomen in elk geval was het feit dat het vliegtuig quasi leeg was, waardoor Ico languit op de zetels van het middengedeelte zijn siesta kon doen. Dus deze keer geen zetels vernield, geen eten gesmost, geen lawaai gemaakt. Een echte voorbeeldbaby. Jammer dat er zo weinig volk was om dat samen met ons vast te stellen.

Aeroport. Ja, je ziet dat ze hier hard hun best gedaan hebben om het op een echte luchthaven te doen gelijken. Zo landt het vliegtuig bijvoorbeeld op tarmac en staat er bij het verlaten van het vliegtuig netjes een busje klaar. Dat bracht ons naar een gebouw ter grootte van een sporthal dat als terminal dienst deed. Naast het afhandelen van enkele red tape toestanden, wat nog vlot ging, dient het tevens om de bagage in ontvangst te nemen. En dat ging wat minder. Zo waren de gammele bagagekarretjes duidelijk niet bestand tegen het gewicht van onze koffers (waarvan de zwaarste 32kg woog). Ik vermoed trouwens dat na ons de transportband het helemaal moet begeven hebben.

We waren niet van plan om ook maar iemand zich met ons koffers in te laten, maar eigenlijk was dat niet realistisch met al die bagage (5 koffers + 6 aparte stukken) een kleinen en een zwangere vrouw. Bovendien was er in die hal geen airco, dus binnen de kortste keren liep ondergetekende tegen zijn fysieke limieten aan. Het duurde dan ook niet lang of half Dakar stond rond ons om een handje toe te steken. Alsof ze dachten dat elke koffer tsjokvol bankbiljetten zat. Dan maar een van die springers toegelaten om ons te helpen de koffers naar de 4x4 van Guy te begeleiden. De anderen natuurlijk allemaal mee. Toen Guy echter niet zinnes was hen ook een fooi te gunnen, sommigen denken al een fooi te mogen krijgen omdat ze naar een koffer gewezen hebben, bekoelde het enthousiasme snel. Wij opgelucht dat we alles in de auto kregen, alhoewel er in onze Combo gistermorgen toch duidelijk meer plaats over was.

Onze stek hier, een rijhuisje in de Rue Mermoz 163 nr 81, valt, gegeven de standaarden die er in Dakar gelden voor Mamadou Modaal, zeer goed mee. Alles is op de gelijkvloers te doen. In de living staat een dubbele sofa die uitkijkt op een volledig uitgeruste JVC home cinema installatie. De keuken is dan weer het tegenovergestelde. Het enige wat die ruimte keuken maakt is de aanwezigheid van een pompbak, een gasbrandertje en een frigo. Verder hebben we drie slaapkamers, dus een op overschot voor bezoekers (prijs te onderhandelen). Tenslotte zijn er hier drie toiletten. Tot nader order, en ik hoop dat dat zo blijft, vinden we dat toch wat overdreven.

Het was pokkewarm vandaag, 36°C in de schaduw in ons tuintje. Met de airo in onze slaapkamers brengen we het naar een heerlijk koele 28°C. En dat vindt Ico best goed, want hij is ondertussen begonnen aan zijn (hopelijk) tweede ononderbroken lange nacht.

(1) alsjeblieft zoals Ico het uitspreekt

Laatste uurtjes in België

Voila, alles is gereed. We hebben in totaal 5 grote valiezen gepakt, samen goed voor 130kg. Daarnaast hebben we nog de buggy, het opvouwbedje, het autostoeltje, de Deuterrugzak en drie stuks handbagage. Ik probeer nu nog niet te veel na te denken over hoe we alles op de luchthaven moeten krijgen, of nog meer, doorheen de drukte van de luchthaven van Dakar tot in ons huis en dit zonder dat er wat verloren raakt.

Die twee weken in België zijn echt voorbijgevlogen, en maar goed ook, ze waren berezwaar. We hebben immers weinig kunnen recuperen van de nachtvlucht en de jetlag. Daarenboven vond Ico het nodig om solidair mee te doen met elke verkouden baby in de creche. Dat gecombineerd met een buikgriepje dat de ronde deed, leidde tegen het einde van de week tot de mooie score van 39,4°C. Een jaarrecord. Was voor ons voldoende om nog deze week drie verschillende kinderartsen te raadplegen. De laatste was echter al een tijdje voordien gepland en was van Kind en Gezin. Die vond dat er donderdag met Ico niks meer aan de hand was waarop ze hem prompt zijn twee laatste spuiten gaf, in elke arm een. Terwijl Ico luidkeels protesteerde haalden wij opgelucht adem.

Tijdens het vullen van de valiezen tenslotte hebben nog gans de dag kunnen genieten van het gure weer hier. Dat wordt straks toch even anders. Volgens BBC Weather is het morgen in Dakar tot 36C, pokkewarm dus, zeker als je de vochtigheid er nog moet bijnemen. En we zullen eraan moeten wennen, want dat is eveneens de forecast voor de ganse maand. Hoe eenvoudig toch. Pas in november wordt het 'aangenamer' warm ('medium discomfort'), toch als je onderstaande tabel mag geloven.

Itinerary Brussel-Dakar-Brussel

Hoera. We hebben nu ook onze vliegtickets. Blij dat er weer een nachtvlucht tussenzit. Wat zal Ico blij zijn. Gelukkig is dat pas binnen een paar maanden. Hopelijk zijn hun zetels zo stevig als in de reclame...

30.09.2007 Brussel -Dakar
10.40hr-14hr55
SN Brussels Airlines SN235

22.12.2007 Dakar-Brussel
22:45hr-05:30
SN Brussels Airlines SN206

Druk

We hebben het zeer druk tijdens onze twee weken België. Deze eerste week is zelfs nog niet helemaal om en drie slachtoffers meldden zich al: Ico met virale ontstekking aan het strottenhoofd en de stembanden, Nathalie oververmoeid met pijn in de keel en ons plat dak met verschillende lekken. Vooral dat laatste is er momenteel te veel aan. Komt er hier zaterdag nog gans de dag een firma roofing leggen en dat terwijl we stillaan zouden moeten beginnen valiezen pakken en ons huis wat leeg halen zodat de huurders toch enkele legen kasten zouden hebben.

Maar er is ook goed nieuws. We hebben sinds vandaag een voorstel op zak voor een huis in Dakar in een buurt genaamd 'Mermoz'. De straat zelf heet Route Ouakam. In Google Earth eventjes wat luchtfoto's opgehaald van de buurt waar ons huis ligt (vermoedelijk ten zuiden van de schuine hoofdweg op de foto). Ziet er goed uit vind ik, er ligt asfalt in de straat en sommige huizen schijnen er zelfs een zwembad te hebben.

Even uitzoomen levert hetvolgende: niet ver van de oceaan en op een 2-tal km van het Piscine Municipal Olympique. Dat zal Ico de max vinden!


Vanop de maan tenslotte moet het er ongeveer zo uitzien. Het zal een beetje gelijk Oostende zijn vermoed ik.

naar de kapper

De voorbereiding voor Dakar lukt nog niet zo best. We hebben allemaal een beetje last van jetlag. In een poging om alvast Ico een frisse kop te bezorgen, zijn we gister met hem naar de kapper geweest. Er is een goeie in de Gentbruggestraat 131, 9040 Gent. Werkt klantgericht en staat garant voor maatwerk. Hanteerde voor de Prins van Phi Phi gezwind de 'Babyliss for men'. De precisiesnijgeleiding ingesteld op stand nr2, 18mm gaf dit als resultaat een tevreden klant. Enfin, de foto's spreken voor zich.

Home sweet home

Na dik 11hr vliegen vanuit Bangkok zijn we deze morgen in Schiphol geland. Het eerste uur van de vlucht heeft onze prins hevig gebruld en tegelijkertijd tegen de zetels om zich heen gestampt, een waar gevecht in de aloude Ico-stijl tegen de vermoeidheid. Deed een aantal van onze medepassagiers, zeker deze die ook al rond ons zaten op de heenvlucht en bovendien in Ico de Prins van Phi Phi herkend hadden, twijfelen of ze niet uit het vliegtuig zouden springen. Dat bleek op de valreep toch niet nodig toen hij op de stoel tussen ons, met 2 kussens en 3 dekens rond zich, in slaap viel. Wat wil je, het was toen al tegen 5am lokale tijd. Kreeg bij de landing in Schiphol van rijen ver felicitaties. En meer heeft Ico niet nodig om op zo een moment ook voor zichzelf in de handjes mee te klappen. Bescheidenheid zoals dat hoort bij in cognito reizigers.

Zijn onderdanen hebben niet geslapen, temeer omdat ze het zonder eigen deken en kussen te koud hadden. Maar dat vinden ze (nu toch nog) niet zo erg. Ondergetekende is op dit uur, 4pm GMT+1, al 32 uren wakker. Vandaar dat dit een kort berichtje wordt, nabeschouwingen doe je beter met een frisse kop.

Toch wel even geschrokken in de wagen op weg naar Gent van het bericht dat er slechts enkele uren na ons vertrek op Pukhet een vliegtuig is neergestort. Zie http://www.cnn.com/2007/WORLD/asiapcf/09/16/thailand.crash/index.html. Het klopt allezinds dat het daar beestig slecht weer was die zaterdag, ook tijdens onze vlucht en getuige eveneens onze ferrytocht vanuit Phi Phi naar Pukhet.

Maar ondanks het gevaar van vliegtuigcrashes, aardbevingen, tsunami's, uitdroging door tropische hitte en de 'gevaarlijke' rit vanuit Schiphol met mijn zus aan het stuur hebben we tegen de middag Gent veilig gehaald. En wat dat laatste betreft, en dit is dan wel ernstig, toch even zeggen dat mijn zus en haar Fred deze morgen speciaal om 5hr zijn opgestaan om de prins op Schiphol af te halen in de prinselijke limo, de enige wagen ter wereld die groot genoeg is om én de prinselijke delegatie én alle prinselijke bagage met zich mee te kunnen voeren.

Ico de sailorman

Momenteel in Bangkok op de luchthaven waar we 5hr dienen te wachten op onze vlucht naar A'dam. De vlucht vanuit Pukhet was maar een uur en verliep vlotjes. Ico is, zo kennen we hem, pas na 55' in slaap gevallen, tijdens het dalen nota bene. Maar deze keer zijn we er in geslaagd om hem in slaap te houden. Ligt nu in zijn buggy naast Nathalie, die ook slaapt op een bankje enkele meters hier van me. Het nieuwe luchthavengebouw hier in Bangkok in reusachtig groot en supermodern uitgerust. Met een internetverbinding bijvoorbeeld. Joepie.

Minder joepie was het anderhalfuur ferry tussen Phi Phi en Pukhet. Pure storm op zee. Golven van zeker 5m. De boeg die telkens naar beneden dook, kietelde gewoon in de buik. Telkens als we naar beneden gingen duiken, smeet de kapitein zijn moter uit, om toch niet te snel naar beneden te schieten. Zo wist je ook telkens wat er aankwam. Het ergste is echter dat rollen of de combinatie van op en neer en rollen. Ik moet eerlijk toegeven dat wij niet op ons gemak zaten. Enkele Japannertjes voor ons waren al hun reddingsvesten aan het aandoen. Heel wat mensen waren een plastiek zakje aan het vullen. Behalve 1 persoon, die van niks geen last had, onze prins, die gans de tocht heeft geslapen alsof er niks aan de hand was.

Al bij de balie van Eva Airlines geweest maar daar is niemand bereikbaar. Tis te zeggen, er ligt daar iemand op 2 stoelen te slapen met een bordje 'bereikbaar vanaf 11.50pm'. We gaan er straks even naar toe, kijken of meneer wakker is. We zijn namelijk nog niet zeker van onze plaats op de eerste rij. Dat zal nodig zijn, Ico schopt namelijk nogal graag in rugleuningen, dus als we op de eerste rij zitten, kunnen we deze stoorfactor al uitschakelen. Nu, ik heb een foto genomen van de schone slaper met het bordje van zijn luchtvaarmaatschapij op de achtergrond, kwestie om hem, mocht dat nodig zijn, te overtuigen dat we echt een zetel op de eerste rij willen.

Zo, nu even gaan kijken naar al die schone slapers.

Itinerary in cognito

Nog even de gegevens van onze terugvluchten in lokale tijd (doe -5hr voor Belgische tijd):

15.09.2007 Phuket Intl Airpt-Suvarnabhumi (Bangkok)
20:50-22:15 (01hr 25min)
Thai Airways TG 224
Boeing 747-400

16.09.2007 Suvarnabhumi (Bangkok)-Schiphol
02:55u-09:40u (11hrs 45min)
Eva Airways BR 75Boeing 747-400

We vliegen in Economy Class. De Prins van Phi Phi reist immers in cognito.

Dada Phi Phi

Straks verlaat de Prins van Phi Phi, Ico voor de vrienden, met zijn gevolg residentie Villa Resort. Zijn gevolg, dat zijn zijn 2 lakeien die voor hem 45kg bagage zullen sleuren.

Om 14.30hr neemt de delegatie de ferry naar Pukhet (een groter eiland) alwaar een taxi klaar zal staan om hen naar de luchthaven te brengen. Daar zullen ze normaal gezien iets te vroeg aankomen, rond 18hr, om dan tegen 20.50hr naar Suvarnabhumi te vliegen, de luchthaven van Bangkok. Ze komen daar aan om 22.15hr en dan moeten ze nog wachten tot 02.55hr voor de terugvlucht. Na 11hr 45min vliegen, landt de delegatie in Schiphol, dus om 09.40hr.

Dat zal even aanpassen zijn want we gaan van GMT+6 naar GMT+1, dus voor ons zal het al 13.40hr zijn, en dat na een nachtje doorsteken, want veel verwachten we niet te zullen slapen op de terugvlucht. Als je dan ook nog eens het transport van Schiphol naar Gent meerekent, dan zullen we 30hr onderweg geweest zijn. Sinds deze morgen gerekend wordt dat vermoedelijk 36hr zonder slapen.

Tenzij Ico onderweg wil slapen natuurlijk. Maar dat is weinig waarschijnlijk. Hij slaap liever nu, voor we vertrekken. Doet momenteel zijn voormiddagdutje. Logisch, heeft net nog flink gespeeld met de andere kleuters op het strand en in ons stamcafe hier (Carpe Diem). Dat cafe heeft een kleine visbak en dat hebben ze met zijn drieen vol steentjes gegooid. Zal de eigenaar blij opkijken.

We gaan straks nog middageten in een Deens restaurant. Op aanvraag maken ze daar voor Ico aardappelpuree met wortels en stukjes kip erin gemengd. Ico is daar zeer graag gezien, zoals in elk restaurant trouwens, en dat ondanks de smeerboel die hij telkens achterlaat. We moeten het hem niet eens zelf geven, ze staan er dan met 5 rond (dus eventjes geen bediening meer voor de andere tafels) en geven hem dan elk om beurt een hapje. Voor elk hapje krijgt hij trouwens applaus.

Rotverwend is hij hier dus. In de Melodie, de creche in Gent, zullen ze het dinsdag zwaar hebben om hem uit te leggen dat het best kan zijn dat hij Prins van Phi Phi is, maar dat dat niet geldig is in Gent.

Tsunami

Geen zever deze keer maar gisteravond rond 18hr was er hier paniek op Phi Phi. Wij zaten net op restaurant en plots kwam iedereen op straat. Handelaars begonnen hun winkels te sluiten en sloegen zo van die houten houten planken voor de ramen. Eerst dacht ik dat er een storm op komst was maar kort daarna vernamen we dat er zonet een aardbeving op Sumatra was geweest en dat de mensen schrik hadden voor een tsunami (ja, ze gebruiken datzelfde woord hiervoor). Nogal logisch moet je weten, de tsunami van eind 2004 was een golf van 9m die gewoon dwars over het (laagste deel) van het eiland gegaan is, waar het dorp zich bevindt en waar wij dus aan het eten waren.

Deed maar vies. Wij vlug betaald, ik had net een pizza besteld en heb die in een plastiek zak gepropt en dan met Ico terug naar onze bungelow, ongeveer een 5 tal minuten stappen. Onderweg zagen we alles leeglopen, de cafes, de restaurants. Mensen die liepen te telefoneren, duidelijk met schrik in de ogen. Aan de receptie van ons resort aangekomen raadden ze ons aan om naar de bungalow te gaan en een rugzakje klaar te zetten met water en wat eten. Er zou een tsunami alarmsysteem opgezet zijn voor dit eiland en als dat afgaat, heb je 10 minuten om hogerop te gaan. Nu moet je weten dat onze bungalow (op 1 meter hoge betonnen palen) het verst van het strand staat en zich op 15 m van een trap op de helling achter ons bevindt. Die brengt ons ineens een 20-tal meter hoger. Lijkt me redelijk veilig dus. Voor het slapen gaan toch nog vlug even naar een winkeltje geweest om extra water en sandwiches voor Ico te kopen (die met chocoloade, want die lust hij het liefst) en dan uiteindelijk goed geslapen. Wie niet geslapen heeft zijn de hippies van bar 'carpe diem' die zich van de paniek hier niks aantrokken en lustig bleven doorfuiven op het strand.

Uiteindelijk hadden de hippies gelijk. Momenteel is er enkel nog gevaar voor de Australische kust. Nu, ik ben er 100% zeker van dat we hier echt wel op tijd zullen gewaarschuwd worden mocht er zich hier nog iets voordoen. Iedereen is hier super alert. Het laatste nieuws hierover op http://topics.cnn.com/topics/earthquakes.

Bon, en tot zover dit akefietje. Over naar de orde van de dag en dat is als prins Ico zijn voormiddagdutje gedaan heeft (was al om 06hr wakker) ferrytickes voor onze terugkeer naar Pukhet gaan reserveren. We vertrekken hier zaterdag om 14hr.

Prins Ico

Prins Ico regeert al sinds enkele dagen met strenge hand over Phi Phi. Resideert er in een deluxe bungalow met een openluchtzwembad op 15m, een prive strand op 50m en twee lakeien die hij met enkele welgeplaatste keelklanken weet terecht te wijzen als ze bijvoorbeeld op het matje naast zijn king size bed in slaap durven te vallen.

Kiest voor de variabele dagplanning. Carpe Diem. Soms wil hij om 06hr opstaan, soms slaapt hij tot 10hr. Soms wenst hij een middagdutje om 12hr, soms om 16hr. Gaat soms om 20hr slapen en dan weer es om 23hr. Laat zich per buggy rondvoeren over het ganse eiland en ontvangt hier ook in. Soms staat hij toe dat eilandbewoners van hem een foto nemen, maar evengoed dienen ze beducht te zijn voor een welkgemikte trap. Inderdaad, trop is teveel.

Heeft hij honger, dan laat hij zich naar een restaurant brengen. Als hij dan nog niet in slaap gevallen is, is het echter nog niet zeker dat hij dan eet. Want lust soms brood, dan weer geen. Propt het brood vooraleer het op te eten steevast tussen de tenen. Is er confituur beschikbaar, dan dient dat om in het haar te smeren. Sinds hij door heeft dat er op een banana-pancake ook nog Nutella kan, verkiest hij enkel nog die variant. En o wee als dat niet mogelijk is.

Heel zelden mogen zijn lakeien zelf ook nog iets doen. Zoals deze morgen bijvoorbeeld zijn ze, uiteraard in het bijzijn van zijne hoogheid, met een speedbootje gaan varen en gaan snorkelen. Of zoals eergister, toen de domste van zijn twee lakeien besloten had om de hoogste top van het eiland te gaan beklimmen. Een uur klimmen op het middaguur bij 35graden door de jungle. Minzaam keek prins Ico vanuit de draagzak toe op de zwoegende ezel onder hem. Dat er gister niks op de blog verscheen heeft dan ook een reden(1)...

Ook nu is het weer even recupereren. Het was immers nogal een bumpy ritje met die speedboat en veel hebben we niet gegeten deze middag. Nog voor het einde van de dolle rondvaart heb ik dan ook de idee laten schieten om ons zaterdag met een watervliegtuig te laten terugvliegen naar het vasteland (kost 3000B pp en duurt 12').

Zo, dat was het, en nu vlug terug naar het paleis want ik wil prins Ico niet laten wachten en als het even kan, staat hij me misschien nog toe om wat naar de Wereldbeker Rugby in Frankrijk te kijken op S1.

(1) 86 kg ezel + 11 kg Ico + 4 kg rugzak + 1 kg water + 1 kg spullen Ico

Phi Phi Villa Resort

We blijven in totaal 6 dagen in het Phi Phi Villaresort. Nu, zo een verblijf op zo een tropisch eiland mag men niet onderschatten. Het is hier geen lachterje. Zo volgen we volgen bijvoorbeeld een zeer strict dagritme dat er alsvolgt uitziet:

• 10hr opstaan en spelen met Ico
• 10hr30 ontbijt op het strand, eten versmossen met Ico
• 11hr 30 ochtendwandeling op het strand, spelen met Ico
• 12 hr 30 middageten op het strand , eten versmossen met Ico, 1/2 l frisse pils
• 14 hr begin siesta
• 15hr rugby op TV, 1/2 l frisse pils
• 16hr 30 met Ico aan het strand spelen
• 18 hr avondeten op het strand, eten versmossen met Ico, 1/2 l frisse pils
• 19 hr spelen met Ico in het zwembad
• 20 hr tekenfilms bekijken met Ico
• 21 hr de Vuelta kijken met 1/2 l frisse pils
• 22 hr tanden poetsen met 1/2 l frisse pils

Bovendien zijn er toch een aantal minpunten:

• overdag is het water van ons openluchtzwembad veel te warm;
• het is hier constant eb;
• bij eb is het onmogelijk om te zwemmen, je moet even ver wandelen als in Zeebrugge;
• het kan hier ferm warm zijn, en dat gecombineerd met 1) en 3);
• 5x per dag kweelt de Moskee hier zijn 7e E woestijnonzin uit over het halve eiland;
• 6)Virginie Ledoyen nog steeds niet gevonden.

Bon, ik ga hier afronden, tijd voor de Vuelta en dan tandjes poetsen.....

Phi Phi

Ico wil de wereld zien. En hij is goed op weg. Maar we willen hem niet alleen leren reizen. Nee, hij leert ook zwemmen. En met succes. Gaat in Gent vanaf januari al naar het 2e jaar babyzwemmen. En talen vinden we ook belangrijk. Vanaf oktober maakt hij in Dakar daarom kennis met de Franse taal. En uiteraard mag er een snuifje cultuur bij. Film bijvoorbeeld. Maakt allemaal deel uit van ons masterplan. Enfin, voor wie de link nog niet gelegd had, sinds gister zitten we op het eiland Phi Phi(1) en wie dat wenst krijgt een gesnigneerde foto van Viringie Ledoyen uit The Beach. Stuurt u gewoon een eenvoudig mailtje naar koencarels@yahoo.com, ik vraag het haar dan wel:-)

Nu, met zo een kleinen reizen is eigenlijk de max. Je verveelt je geen seconde. De binnenlandse vlucht van 2 uren van het noorden (Chang Mai) naar het zuiden (Pukhet) van dit land ging dan ook zo voorbij. Hopelijk ervaarden de passagiers rondom ons dat ook zo. Wat hoewel we deze keer niks de grond in gekeild hebben, zit Ico wel geen seconde stil. En dat in tegenstelling tot de Australische voorbeeldbaby enkele stoelen verder, 20 maanden oud en al tijdens het opstijgen in slaap gevallen. Ico is anders. Ico wil steevast twee dingen: rondlopen en in het middelpunt van de belangstelling staan. Als je probeert hem wat harder vast te houden, chanteert hij door zijn keel open te zetten. En daarmee bereikt hij al het tweede, wetende dat het eerste dan automatisch volgt.

Puhket zelf viel eigenlijk nog best mee. We hebben er eergister overnacht in een volgens de Rough Guide Sino-Portuges woodflored former shophouse. Prachtig. Gistermorgen dan de ferry genomen, een drietal uur om tot in Phi Phi te geraken. Vergeleken met het vasteland is hier hier niet goedkoop, we betalen voor onze bungalow bijna 50EUR per nacht. Maar eigenlijk is dat nog niet veel om op zo een unieke locatie te zitten. Denk aan het mooiste tropische vakantie-eiland dat je je kan indenken, wel, het doet er hier zeker niet voor onder.

Bon, Ico komt hier net aan mij mouw trekken om naar het strand te gaan. Heeft net een zeer kort namiddagdutje gedaan en is fit om er weer in te vliegen. Het strand ligt op nog geen 60m van onze bungalow en het ligt aan de linkerkant van het eiland, waar de twee halve cirkels elkaar bijna raken. Jaja, papa zijn is toch niet te onderschatten...


(1) navraag leert dat de locals dit uitspreken zoals piepie, dus zonder de h

De 19,2 graden Celcius Berg

Vandaag hebben we de hoogste berg van Thailand geklommen, allez, ons busje. Datzelfde busje van gister maar nu weer helemaal schoon en fris na wat Ico het gister had aangedaan. Ook veel plaats voor ons want vreemd genoeg maar 3 andere passagiers. En dan nog de klassieke types die je steevast tegenkomt op rondreis in Azie: een net losgelaten Israelisch koppel dat enkel oog had voor elkaar en meisje uit Londen, de job opgezegd en nu alleen op reis voor heel lang en zonder de volgende bestemming te weten. Wellicht hadden de anderen ook dergelijke stereotypen over ons in het hoofd waardoor er niemand een conversatie begonnen is, en dat gans de dag. Luxe, konden wij ons wat focussen op Ico. Behalve een paar scheetjes (heeft hij steevast last van in een wagen) hielden wij het op de voorbank van dat busje echt de ganse dag rustig.

De top van de hoogste berg van Thailand ligt op 2500m. En het is daar boven koud. Ze hadden ons gewaarschuwd: 19,2 graden Celcius was het er. De Thai lopen er daar boven bij alsof ze Martin Heylen in Siberie naspelen. Op weg naar de top een 'hill tribe' bezocht. De max was dat. Die bergwildelingen worden daar wellicht met een busje 's morgens vroeg afgezet om dan, op een afgesproken signaal van onze gids midden in zijn uitleg tevoorschijn te komen om dan rijst te beginnen stampen of achter een varken aan te hollen. Vervolgens worden wij verwacht enkele lappen zeer unieke stof te kopen in een beroerd uitziend naaiatelier. Tot ergernis van de gids trok Ico zich van al deze moeite weinig aan en begon hij den sympathieken uit te hangen tegen de vrouwen in het naaiatelier. Die vielen natuurlijk uit hun rol waardoor ze vergaten ons een lapje stof te verkopen.

Morgen vliegen we naar Pukhet om daar niet langer dan nodig te blijven. En nodig is 1 nacht want de ferry naar Phi Phi zal al vertrokken zijn als we morgen landen. We verlaten Chang Mai met gemengde gevoelens. De stad heeft veel te bieden en er zijn veel trekkings in de omgeving en zo, maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het hier voor een groot deel op testosteron draait en dat het 'conventionele' toerisme er soms met zichtbare tegenzin wordt bijgenomen.

Update foto's op (toevoegd in een bestaande set, ook die Flickr kent beperkingen...)
http://www.flickr.com/photos/11497732@N04/sets/72157601888378346/

of toch morgen beter

Morgen doen we een tweede poging om een daguitstap te doen in de buurt van Chang Mai na onze mislukte poging van vandaag. Reden: Ico vond het nodig het busje onder te kotsen. En dat is niet overdreven. Een fontein van melk, nochtans had hij ruim voor de aanvang van de rit zijn fles naar binnen gewerkt. Wij vonden de stank daarna echter niet meer te harden en hebben ons terug aan ons hotel laten afzetten. Minder leuk voor de andere 9 passagiers die moesten blijven zitten. Wij mogen morgen opnieuw proberen, hopgelijk stinkt de bus niet meer, anders dien ik klacht in-;). Nu, blijkbaar moet er hem gewoon iets misvallen zijn want voor de rest van de dag was hij zeer welgezind. Oordeel zelf op de foto's van gister (bezoek aan de zoo) en vandaag (Wat Pra Singh is het dan maar geworden ipv daguitstap met busje) op
http://www.flickr.com/photos/11497732@N04/sets/72157601888378346/

Vandaag heeft Ico trouwens de grens van de 5 meter overschreden. Ik heb dat uiteraard digitaal vastgelegd op http://www.flickr.com/photos/11497732@N04/sets/72157601888479830/

Zoo

Deze morgen zijn we naar de zoo geweest. Megagroot, met een monorail en een shuttle busje dat je van de ene attractie naar de andere brengt. Toegangsprijs voor een prikje (2EURpp). Nu, behalve dat het groot is en de toegangsprijs ferm meevalt, dient de rest toch genuanceerd te worden. Zeker op organistorisch vlak. De monorail werkte immers (nog?) niet en het shuttle busje hebben we na het afstappen aan de eerste halte niet meer teruggezien. De rest dan maar te voet mogen doen, wat met Ico in de Deuter op mijn rug op een heuvelachtig parcours bij 30 graden vochtigheid toch niet min is.

Gelukkig was het koel bij de panda's. Het was er 21,6 graden om precies te zijn. We moesten zelfs met onze schoenen door een desinfectiebad. Krijgen duidelijk een beter verzorging dan de doorsnee Thai. Nogal veeleisend die beren vind ik, maar dat moet blijkbaar zo. Die panda's zijn namelijk made in China en worden gehuurd, en dat voor een periode van 10 jaar. Leen even je pandabeer uit.

Straks gaan we even informeren voor een kleine trekking in de buurt van Chang Mai. Iets van een halve dag ziet Ico steeds zitten. Zonet heeft hij trouwens nog een Thaise papje naar binnen gewerkt en in de keuken van ons hotel heb ik voor hem vanavond een baby meal besteld. Na een beetje aandringen kan je ze hier wel iets doen doen, hoewel het enthousiasme niet overloopt. Maar het werkt als je gewoon in de keuken van het restaurant zelf gaat staan en dan erbij blijft tot ze gedaan hebben wat je wil. Hier en daar een aanwijzing en een duidelijke stem doen de rest.

Ondertussen zou zijn middagdutje erop moeten zitten. Even gaan kijken, ik vermoed dat hij wel zin heeft in het zwembad met zijn papa.

Koninklijke Olifantenresidentie Mae Sa

Gister in de late namiddag in Chang Mai aangekomen na een lage vlucht van 5 uur in de SUV van Jacky. Niettegenstaande Jacky maar aan 1 pedaal kan, zijn we er toch veilig geraakt. Het weinige verkeer dat dacht voor ons te mogen blijven rijden, kwam door het vriendelijk geknipper van de phares al snel tot andere inzichten. Nu, de wegen lenen er zich wel toe, en de weinige putten en bulten werden moeiteloos opgevangen door de wagen zelf (1).

Onderweg zijn we nog net kunnen afremmen voor een bezoekje aan een Koninklijke Olifantenresidentie. Zowel olifant als koning betekenen hier nog iets, alhoewel Jacky wist te vertellen dat ze hier ook hun eigen prins Laurent rondlopen hebben. Nu, de olifantenresidentie is heel groot, met stallen, een bad (ter grootte van een voetbalveld), een ziekenhuis en zelfs een soort car wash. Voor 400B hebben we dan een rit gemaakt op zo een kolos. Ico was zeer onder de indruk, in die mate dat we hem dat halve uur gewoonweg niet gehoord hebben.

In Chang Mai verblijven we in het North Top Guest House. Onze eerste indruk van Chang Mai is niet zo positief. Veel vergane glorie en heel wat minder vriendelijkheid. Bovendien lijkt het alsof alles hier op testosteron draait. Zelfs in ons guesthouse zaten er vanmorgen tijdens het ontbijt Thaise hoertjes als brave kleine schoothondjes naast hun 'date', steevast een papperig oude westerling. Vermoedelijk is dat het tarief, de prijs van een ontbijt.

Nu, alvast de internetverbinding valt hier zeer goed mee. Ook de software, voor het eerst zitten werken met Vista en zo een dertigtal foto's kunnen comprimeren in MS Office Picture Manager. Te vinden op
http://www.flickr.com/photos/11497732@N04/sets/72157601855152287/




(1) die bijna even ruim is als een Opel Combo bijvoorbeeld

Cobra

Vandaag iets meer dan niets gedaan, maar het scheelt toch niet veel. We zijn deze morgen in een tuk-tuk het Sukhothai Historical Park gaan bezoeken. Heel wat ruines daterend uit de 13e E gelegen in een groot parklandschap, met kort gemaaid gras, enkele Boedha- en olifantenbeelden en veel bomen die voor schaduw zorgen.

Sinds gister weet ik de parkjes in Thailand met kort gemaaid gras naar waarde te schatten. Jacky vertelde me immers een en ander over het ongedierte hier. En er zit nogal wat. Cobra's bijvoorbeeld. Nu lopen we niet alleen meer op de paadjes, we lopen er nu ook nog eens in het midden op. Maar ook geen paniek. In deze streek zijn ze toch echt uitzonderlijk en als er dan eentje gesignaleerd wordt, duurt het niet lang op ie vliegt in de pan. Blijkbaar een delicatesse.

Het leuke aan met Ico een historische site bezoeken is dat het niet te lang hoeft te duren. En dat komt mij goed uit. Kan ik zeggen dat het voor de kleinen niet te lang mag duren. Ik hoef immers geen half uur uitleg over elke losliggende steen. Bovendien heeft Ico een zeer nuchtere kijk op alles. Een Boedha beeld vindt hij interessant, hij was zelfs even onder de indruk, maar enkele minuten later is hij weer even onder de indruk van een auto die passeert of enkele kippen die plots uit de struiken komen opduiken. Nuchtere gast is dat. Leeft in het heden. Ik hou daar wel van.

Deze namiddag, na opnieuw een verkwikkende siesta, hebben we dan besloten om ons in de SUV van Jacky naar Chang Mai te laten voeren. Een rit van 5 uur wordt het, in een blaft van een bak met het extra comfort van een Brugse prive chauffeur. Het kost ons 60EUR meer dan via het openbare vervoer maar daarmee zouden we dan ook gans de dag onderweg zijn, en we willen Ico niet direct weer teveel belasten, zeker nu hij zich zo goed zijn is beginnen voelen de laatste dagen.

We hebben al heel wat foto's en ik had er graag een paar op de blog gezet, maar deze pc -nochtans XP besturingssysteem- herkent mijn fototoestel niet. Ik heb zitten proberen maar het Serive Pack 2 ontbreekt. De typische plug en play van Windows. Het tegendeel zou verbaasd hebben. Enfin, ik probeer ergens anders nog wel eens.

Niets

Niets. Dat is een bondige samenvatting voor onze activiteiten van gister. Tenzij je tot 10hr uitslapen, een middagdutje doen, 2x in het zwembad met Ico, een uur surfen, enkel uren Thaise TV kijken en de resterende tijd en maagruimte opvullen met eten 'iets' zou noemen.

Thaise TV is bijvoorbeeld echt niets. Maar met Engelse ondertitels is het toch nog leuk om dat te volgen. Ze zijn hier blijkbaar verzot op reportages in 'koude landen'. Gister was Frankrijk aan de beurt. Sturen ze een Thaise journalist uit die dan eventjes iets moet gaan vertellen over het viaduct van Milau in Zuid-Frankrijk. Blijkbaar was het winter en had het daar net stevig gesneeuwd. De helft van dat programma zeuren over die sneeuw. Op bergen opgehoopte sneeuw langs de weg gaan staan, erbij vermelden dat de Fransen dat daar zomaar laten slingeren, dan erin gaan zitten tot en met sneeuw in de mond steken. Poeh. Dan nog een een derde van de tijd over het feit dat Fransen niet met gans hun familie in 1 huis wonen, waardoor het stadje van om en bij de 25.000 inwoners er in Thailand eentje zou zijn van 250.000. Om te eindigen nog vlug iets over het viaduct zelf, alsof ze dat bijna vergeten waren en het er vlug aangeplakt hebben.

Gisteravond nog wat met den Jacky zitten babbelen. Jacky is Bruggeling en staat in voor de ene J van J&J (zijn Thaise vrouw heet Jim). Leidde een klein aannemersbedrijfje in Brugge maar heeft dat verkocht en zich hier permanent gesetteld. Niettegenstaande hij ook nog es een kleine van drie jaar heeft moet hij toch nog elk jaar een verblijfsvergunning verlengen, nu al voor het negende jaar op rij. Het is blijkbaar onmogelijk om de Thaise nationaliteit te verwerven.

In de J&J werkt er 16 man personeel. Gemiddeld kosten die 100B per dag (2EUR). Ze hebben plaats voor 23 gasten. Er zou nog 1 uitbreiding bijkomen, zijnde 4 luxe bungalows volledig afgezonderd van de andere bungalows en dat met een eigen prive zwembad. Hij mikt hier op groepjes van 'meerwaardezoekers', luxetoeristen dus. Toen ik vroeg welke groepjes hij zo bedoelde antwoorde hij: bijvoorbeeld die van Joker. Zo Hendrik, mocht je ooit nog naar Thailand afzakken, vermoedelijk kom je dan hier terecht;-)))

Bon. Totzover gister. Ik ga,nu het onweer wat minder, eerste effe om een Tiger en gelijk eventjes gaan kijken naar Nathalie en Ico die al aan het slapen zijn.

Sukhothai

Aangekomen in Sukhothai na een nogal 'zware' treinrit. Nochtans was alles voorzien: we hadden gekozen voor de expresstrein, op een normaal uur, met voor ons 3 zitjes in een wagon met airco maar dat mocht allemaal niet baten. Aan het eten kon het ook niet liggen, 2/3 van zijn potjesmaaltijd heeft hij binnengewerkt, het laatste derde heeft hij deels op Nathalie uitgesmeerd en deels op de zetels rondom hem. Maar ook daar kijken we al niet meer van op. Maar blijkbaar was dat nog maar het begin. Daarna heeft hij een half uur de ganse wagon geterroriseerd met zijn brullen. Meneer wou slapen maar dat moest en zou voorafgaan door het smeren van de stembanden. Wie dan nog sliep was echt wakker, volgens mij zelfs in de trein die net achter ons reed. Gelukkig had hij, slim van hem, weer genoeg credits opgebouwd in de uren daarvoor door den sympathieken te gaan uithangen. Heeft ongeveer bij elke vrouw op de schoot gezeten en telkens ik met hem van een wandeling door het gangpad terugkeerde hadden we wel een troffee mee, cadeautje hier for the baby, cadeautje daar. Uiteindelijk is hij bij mij in slaap gevallen en was de rest van de rit peis en vree.

Vanaf het treinstation tot hier was het nog 55km maar daar hebben we dan wijselijk gekozen voor een prive taxi (700B). Het J&J is echt wel mooi, we verblijven in een grote bungalow en zitten vlak naast het zwembad, wat met deze hitte mooi meegenomen is. En wat noemen we hier hitte en wat noemen we fris, wel: als je uit de warmte van buiten een restaurant binnenkomt waar de airco op 30 staat, dan voelt dat al fris. Als we slapen dan staat de airco op 27, en dat vinden we dan lekker koel.

Momenteel slaapt Ico en dat terwijl er hier boven ons hoofd een tropisch onweer is losgebarsten. Het kan hier nogal stevig regenen en dan koelt het flink af, tot zelfs maar 25 graden meer. Zie je die Thai hier dan stevig ingeduffeld rondlopen. Te gek.

Van koel gesproken. Ik lees net dat Michael Jackson overleden is. Ik ben een van de trotse bezitter van zijn The Great Bears of Belgium. Deze ijskoude Singha is dan ook een op hem. Ik denk dat dat trouwens de volgende dagen frequent in het programma zal opduiken. Onszelf wat de tijd geven om te recuperen vooraleer we de volgende move doen.

Pax somia

Het is zover. Sinds vorige nacht slaapt Ico 'normaal', dat wil zeggen als wij slapen, en dat is 's nachts. Deze morgen waren we daardoor al om 08.30u op, en niet zoals in Bangkok vorige nacht pas tegen de middag (na een moordend zware nacht). Ico heeft deze morgen zelfs lekker ontbeten, en wij uiteraard met hem. Zijn eerste fles gemaakt met Thaise melkpoeder(1) ging vlot naar binnen.

Misschien dat Ico ook rustig geworden is omdat het hier ook kalm is. Er zitten alvast niet veel reizigers hier in dit Baan Suan Guest House, enkel een Australier die enkele maanden geleden ontslagen werd (goeie reden om op reis te trekken) en een oude Amerikaanse taart (wellicht hier gestuurd met de complimenten van haar familie). Die Amerikaanse is grootmoeder van 12 en overgrootmoeder van 5. Ze laat niet na dit te herhalen telkens als we voorbij haar bungalow passeren. We proberen dat dus te vermijden maar makkelijk is dat niet als de bungalows naast elkaar liggen. Deze morgen tijdens het ontbijt was ze tennis aan het kijken, US open. Toen ik over Henin begon, keek ze alsof ze het hoorde donderen in Keulen. Sindsdien zwaait enkel Ico nog naar haar. Beleefde jongen is dat toch he.

Morgen gaan we naar Sukhothai, we logeren er in het J&J bij de Belgian-Thai managers. Ons parcous daarheen bestaat uit een tuk-tuk ritje vanaf ons guesthouse naar het treinstation (waarvoor ik zonet nog tickets wezen kopen ben) en vanaf Phitsanulok overstappen op de bus richting de Sukhothai bus terminal, alwaar de Belg ons zou komen oppikken, tenminste als we erin slagen hem vandaar te bellen. We zijn dus morgen toch een 6-tal uur onderweg. Zware dag. Reden temeer om nog vlug even een Singha bij te bestellen. One for the road.

-------
(1) nergens op de verpakking teruggevonden dat het melkpoeder van 'vreemde'" afkomst zou zijn, maar ik kan toch moeilijk anders geloven, ik heb hier bijvoorbeeld nog geen enkel melkveebedrijf gezien.

Ayutthaya

Net gearriveerd in het Baan Guest House. We logeren in een bungalow, nu ja, eerder een hutje, maar gelegen in een prachtige tuin en met twee grote zitbanken op ons eigen terras. We zijn hier met de trein aangekomen, een rit van ongeveer 2 uur vanuit het noordelijke treinstation van Bangkok (Hua Lamphong). De prijs van zo een rit is eigelijk niet te vatten, 30B hebben we betaald, dat is nog geen 30cent per persoon. Gratis eigelijk.

Onderweg heeft Ico met iedereen in onze wagon kennis gemaakt. Zwaaien, lachen, dada zeggen, enfin, allerlei zaken die hem ineens de sympathiekste van de trein maakten. En een beetje credits kopen was ook nodig, en op een of andere manier weet hij dat, want er zijn ook bepaalde handelingen die hem minder sympathiek maken, dat willetje van hem bijvoorbeeld, dat hij kracht bij zet door luidkeels te brullen. En hij weet, als hij lang genoeg voldhoudt, dat we daarvoor plooien. En tot nu toe zijn we steeds geplooid, zij het na lang volhouden. En dat laat bij mij toch stilaan wat sporen na, zo rond mijn ogen bijvoorbeeld, zwarte kringen. Ik hoop dat we morgen weer en stap dichter zijn bij het Thaise dagritme. Als je rekent aan een aanpassing van 1 uur tijdsverschil per dag, duurt dit nog tot vrijdag. Joepie.

Maar niet geklaagd. Veel zoniet alles wordt gecompenseerd door de vele leuke momenten en het contact dat je hebt met mensen. Je krijgt ook steevast overal voorang (the family first ) en zelfs norse veiligheidsagenten met metaaldector in de hand worden eensklaps vriendelijk.

Ik ga even kijk naar onze hut. Ico is wakker. Ik vermoed dat de papegaaien, de schildpadden en de vissen in de tuin hem wel zullen aanspreken. Er zit ook een poes, allez, nu nog...

Douwdoo

[Douwdoo]. Hiermee bedoelt Ico auto. Dat is een van de zaken die hem boeien. En hij heeft geluk, er rijden er hier nogal wat rond. Ook in Wat Prayoon en Wat Arun stonden er auto's geparkeerd. Die boedha beeldjes zelf spraken hem niet zo aan, maar wel de beelden van de wachters aan de ingang van de wats. Hoge standbeelden in vele kleuren, met puntlaarzen en clownsmuts. Net de Efteling. Om daar te geraken hebben we de boottaxi genomen op de Chao Phraya River. Van de ene wat naar de andere met een tuk-tuk en het laatste stuk terug met een taxi, waarvoor we volgens de norm hier wellicht veel te veel betaald hebben: 130B, omgerekend 3EUR. Maar wat maakt het uit, als je afdingt breng je de prijs tot 2EUR en daarvoor riskeer je dan nog eens dat je moet wachten op de volgende chauffeur die dat wil doen. En met een baby van 10kg in de armen is dat nu niet echt praktisch.

Het zwembad zelf is de max, zeker bij het vallen van de avond, met dan nog es zicht op de rivier. Ook Ico geniet zichtbaar van het verfrissende water. Dat babyzemmen heeft hem echt wel geleerd geen schrik te hebben van water. Erna zijn we nog even gaan eten en daar heeft meneer een volledige banana pancake opgegeten. Oef, iets dat hij lust. Als de rest tegenvalt, kunnen we hier toch 3 weken op overleven.

Voila, onze dag zit er hier al op. Ico slaapt sinds 20hr en dat hopelijk voor gans de nacht. Morgen gaan we met de trein naar Ayutthaya, dat is een 2-tal uurtjes ten noorden van Bangkok. Nathalie heeft net een guest house vastgelegd: http://www.baansuanguesthouse.com/ alwaar wij een bungalow zouden betrekken.

Bangkok Insomnia

Om een of andere reden slaapt Ico toch wat minder dan gewoonlijk. En dat is dan een eufimisme. Een combinatie aan factoren houdt hem vermoedelijk wakker: andere omgeving, ander bed, met zijn ouders op de kamer, het tijdsverschil van 5 uur, de vochtige warmte etc... Al deze factoren trachten we zoveel mogelijk te bufferen maar vannacht kregen we het toch wat lastig. Tussen middernacht en 03.30hr vond meneer het nameljjk niet nodig om te slapen. We hebben onze truukendoos tot op de bodem moeten legen.

Deze morgen was hij al om 08.30hr wakker. Hij heeft dan wel goed gegeten (een ferme homp brood met konfituur) en vervolgens hebben we een kleine wandeling gemaakt, Ico in de Deuter achterop. In een supermarkt hebben we luiers, babymelk en babykoekjes gekocht en rond 11hr in het zwembad van het hotel 'appelsien' gespeeld.

Momenteel liggen zowel Nathalie als Ico te slapen, beetje recupereren van vannacht. Nu, er waren er nog met kleine oogjes hier vanmorgen aan het ontbijt. Kleine boze oogjes in feite. Nathalie heeft zich bij onze buren al geexcuseerd maar ik ga Ico leren zich daar toch niet te veel van aan te trekken. Het zal hem wellicht nog veel overkomen...-)

Bangkok aankomst

We zijn deze morgen goed aangekomen in ons hotelleke in Bangkok. Kamer met zicht op de rivier, valt goed mee (en er is een safe). Wat minder meeviel, althans voor de medepassagiers, was de vlucht vanuit Schiphol. Ico had het zo niet begrepen op de 'babycot' die de vriendelijke stewardessen speciaal voor hem voorzien hadden. Hij ging en hij zou niet slapen. En hij heeft onze verwachtingen toch overtroffen. Hij heeft namelijk niet geslapen, behalve een dik anderhalfuur op de schoot van Nathalie. Sterk toch, op een vlucht van 11hr. Verder is het toch nog even wennen voor ons op reis met een baby. Zeker eentje die zoveel wil bewegen, wat op een vliegtuig niet zo evident is. Een gans plateau vliegtuigmiddagmaal hebben we de grond ingekregen, evenals een grote soepbeker en een half glas rode wijn. Ook de oortjes van de koptelefoons zijn eraf... Enfin, volgens mij kan Eva A. die twee zetels van de eerste rij gewoon beter laten vervangen.

Straks als de zon wat minder straf is, gaan we met Ico nog es in de 'riverside swimmingpool'. De hitte valt hier wel mee, maar we doen het toch rustig aan. Het zweet loopt toch al snel van je af. Gelukkig is er airco op de kamer om te bekomen.

Thailand Itinerary

Voila, de rugzak is gepakt. Vlug nog even ons vluchtschema doorgeven:

26.08.2007 Schiphol - Suvarnabhumi (Bangkok)
12:35u-04:30u (10hrs 55min)
Eva Airways BR 76
Boeing 747-400

08.09.2007 Chiang Mai Intl Arpt -Phuket Intl Airt
12:50-14:45u (01hrs 55min)
Thai Airways TG 129
Airbus A300-600

15.09.2007 Phuket Intl Airpt-Suvarnabhumi (Bangkok)
20:50-22:15 (01hr 25min)
Thai Airways TG 224
Boeing 747-400

16.09.2007 Suvarnabhumi (Bangkok)-Schiphol
02:55u-09:40u (11hrs 45min)
Eva Airways BR 75
Boeing 747-400

Omdat we kiezen voor een goede opvoeding en hem niet te veel willen verwennen, vliegt Ico in Economy Class.

voorbereiding Thailand

Nog 4 keer slapen en we vertrekken. Hier in daar beginnen er zich in ons huis al kleine stapeltjes te vormen met zaken die we, uiteraard en zoals het hoort, pas vlak voor het vetrek, zullen inpakken. Nog een zee van tijd om dan zo eens in eigen huis rond te snuffelen, en wat ontdekt men dan bijvoorbeeld: de "Travel-Cot". Het is een klein tentje voor babys. De bodem wordt gevormd door een opblaasbaar matje. Het toffe aan zo'n ding is dat het in 0,5 seconde opgezet is. En dat is dan echt letterlijk te nemen. Het zwiept uit de verpakking. Probleem is dan wel om het weer op te vouwen. Volgens de handleiding is dat 5 seconden. Ik heb het echter na 10 minuten voor bekeken gehouden. Vooral omdat ik vermoedelijk al 1 stijl van het tentje de verkeerde kant had opgeplooid. Maar geen nood, Nathalie zou dat wel oplossen. Na een half uur, nochtans met handleiding tussen de tanden en begeleid door aanwijzingen van Marjan die net op bezoek was, gaf ze er echter ook de brui aan. Misschien hebben we dat toch niet nodig, zo'n Travel-Cot. Teveel gewicht denken we nu. En zou ons motto bij het pakken niet zijn "travel light"?

voorbereiding Thailand

Nog 11 keer slapen en we vertrekken voor Ico's 1e grote reis: 3 weken Thailand!

Omdat we zondag 26.08.2007 op de middag vertrekken vanop Schiphol en we daar 2hr op voorhand willen zijn en het 3hr met de trein is, hebben we ervoor gekozen om de zaterdag in een hotelleke niet ver van Schiphol te overnachten. Kwestie van uitgeslapen aan de vliegmarathon te kunnen beginnnen.

Wat de voorbereiding betreft is dit weer as usual: weinig tot niks in feite. Voor de eerste nachten hebben we een hotel in Bangkok vastgelegd (http://www.newsiam.net/). We hebben ook een reisgids gekocht (we zijn sinds jaren fervente Rough Gide aanhangers) en een grote rugzak om Ico in te zetten (een Deuter Kid Comfort III om precies te zijn). De obligate spuiten hadden wij al, enkel Ico moest die nog krijgen (hepatitis en zo). Sinds begin augustus heeft Ico ook een internationaal paspoort. Klaar om zijn eerste landenstempel in ontvangst te mogen nemen. Ja, Ico wil de wereld zien was het motto op zijn geboortekaartje, tijd om dit in praktijk te brengen.!

Wat het parcours betreft gaan we eerst naar het noorden (Chang mai) en vervolgens nemen we een binnenvlucht naar het zuiden, Phuket met name, om daar ergens in de buurt de laatste week door te brengen in een strandhut. Op 15.09.2007 nemen we dan een binnenvlucht naar Bangkok alwaar we dan ineens terugvliegen naar Schiphol.

Koen