Flight SN 206

Omdat we hier vlakbij de luchthaven wonen, kennen we redelijk goed de uren van aankomst en vertrek van de meeste vluchten. SN bijvoorbeeld, zien we meestal landen rond iets voor 18hr. Enkele uren later, zo rond 22.45hr, horen we dan de motoren in de verte loeien, wat betekent dat het toestel aan het opstijgen is voor de terugvlucht naar Brussel.

Deze keer gaan wij mee. En ergens beseft Ico dat. Merkt het aan ons. Voelt aan dat er verandering op til is. Ziet de lege kasten in huis, de koffers die zich her en der opstapelen. Heeft wellicht hierdoor vannacht amper geslapen. Tot 03hr om het half uur een korte huilbui, maar uiteindelijk dan toch in slaap gevallen, tot 09hr. Echt fit zijn we dus niet, en het zal er wellicht niet op verbeteren.

Straks gaan we een laatste keer uit eten hier. In La Brioche Dorée. Biefstuk friet. Zoals gewoonlijk. Daarna doet Ico zijn middagdutje. En om 15hr ga ik onze bagage gaan inchecken. Moet ons vanavond een hoop gesleur besparen. Dan enkel nog handbagage bij ons. Travel light, jawel. En daarna, als er nog tijd over is, want in Senegal weet je nooit, expect the unexpected, nog even naar de Club om een laatste keer te genieten van het openluchtzwembad.

Silence of the lambs

Het is zover. Stilte overal. Gedaan met het geblaat. Gedaan met kuddes schapen op elke hoek van de straat. Gedaan met schapen transporteren op het dak van busjes en in koffers van taxis. Ook geen schapekeutels meer, geen stank van urine. Enkel nog hier en daar wat sporen die echter druk door de vogels en wat honden worden opgeruimd. Maar veel zullen ze niet vinden. Zowat alles wordt gerecupereerd. De Goden mogen tevreden zijn met het voor hen aangerichte bloedbad. Hopelijk stemt het Allah, Mohammed en al die anderen voor wie ze hier 5 keer per dag op een matje kruipen, dan ook voldoende gunstig.

Enkel onze buurman heeft zijn schaap nog niet geslacht. Ik ga straks toch even aanbellen en hem daartoe dringend verzoeken. Want als er nu 1 schaap is dat we graag niet meer willen horen, is het wel het schaap van de buurman. Ik weet echt niet waarop hij wacht. Misschien krijgen ze de BBQ niet aan. En daarvoor hebben we uiteraard wel begrip.

Kerstsfeer

De kerstsfeer is ook hier merkbaar. In onze supermarkt bijvoorbeeld werd er een personeelslid uitgeloot dat een witte baard aangeplakt kreeg en vervolgens in een rood pak gewurmd werd. Hilariteit alom, tot bij de klanten toe. En of dat nog niet erg genoeg is, had er daarvan ene zelfs zijn fotocamera bij. Deze en nog meer recente foto's vindt u trouwens op deze link.

Au revoir mommy and me (and dad)

Gister was de laatste mommy and me (and dad). We hebben dat in stijl afgesloten. Met drank dus. Meerbepaald met champagne. Wat eigenlijk niet hoefde, want de populariteit van Ico en daddy was zo al immens. Onderstaande mail werd door president Beth Goething aan het 51-leden tellende groep gepost:

...I would like to bid a fond farewell to Koen and Ico who will be returning to Belgium on December 22, 2007. As most of you know, Koen was the first father to be a member of the Mommie and Me group. He wasn't at all intimidated by this large group of mothers and immediately made himself and Ico a part of the group. We have greatly enjoyed his and Ico presence, and will miss seeing them at our M&M gatherings in the new year. Koen and Ico, we wish you all the best in your travels and in your return to the world of work - outside the home! ....

Dr Ba

Net terug van Dr. Ba. Alles is tiptop in orde. Ze heeft nog eens bevestigd dat het wel degelijk om een dochter gaat. Flink gegroeid ondertussen, maar dat was ook al te zien aan mommy's buik. Hoewel Ico mee mocht kijken naar de echobeelden, denk hij nog steeds dat het een auto is.

Tijd om dag te zeggen...

...waarbij we Erlend Loe's cult novel Naïve. Super indachtig, hieronder twee lijstjes over ons verblijf geven:

Dakar

• ligt op een schiereiland, omgeven door de oceaan, met overal stranden in de buurt;
• kent een tropisch klimaat, warm en veel zon gegarandeerd, waarbij de oceaan soms voor een welkome afkoeling zorgt;
• heeft hele vriendelijke inwoners, tientallen keer per dag gaat het van ça va, bonjour, en forme?
• is voor een hoofdstad zeer relaxed, en zo men hier veel ontbeert, heeft men iets wat bij Westerlingen zeer gegeerd is: tijd;
• spreekt Frans, het is de lingua franca onder de bevolking samen met het lokale Wolof;
• heeft een grote expat community, die wij vooral leerden kennen via de o zo goed georganiseerde Amerikanen: mommy and me en de club Atlantique om maar iets te noemen;

En om toch wat minpunten te noemen:

• alles wat openbaar is of zou moeten zijn, van nutsvoorzieningen tot wegen, dateert van het koloniale tijdperk;
• vooral de luchtvervuiling is storend, wie nog geen astmapatient was, maakt veel kans het hier te worden;
• in feite is Dakar geen echte hoofdstad of wereldstad, het is meer een uit zijn voegen gebarsten broussedorp, de symptonen van de plattelandsvlucht en dito gebruiken zijn dan ook alomtegenwoordg;
• enorme en sterk verspreide armoede met slechts enkele rijken, die dan superrijk zijn, Porsche Cayenne tussen de modderhutten, de kloof is immens en onoverbrugbaar, eens arm blijf je hier arm, gelukkig hoef je in dat laatste geval niet lang te leven, wat het al een beetje minder uitzichtloos maakt.

Travel advice: Belgium

Net eventjes naar de site van het UK Foreign and Common Wealth Office wezen zien. Wordt bijna dagelijks geüpdatet. Reizigers krijgen nog steeds positief advies om naar België af te zakken. Blijkbaar is de instabliteit er nog steeds enkel van toepassing op het politieke niveau.

Toch heeft dat al heel wat weerklank gekregen in de internationale pers, die door de expat community in Dakar nog gelezen wordt ook. Alvast te merken aan de vragen die we af en toe krijgen van geïnteresseerde Amerikanen en Engelsen. Alsof wij nog meer duiding kunnen geven dan wat er onlangs nog in Time Magazine stond, meerbepaald het artikel A Belgian Divorce?:

....if he [over Verhofstadt] fails, and Belgium's fraying communities do drift apart, it would represent sad end to a country once hailed as a model for ethnic compromise and coexistence....

Ik vermoed dat het voor Belgen in het buitenland met officiële functies, ambassades en andere internationale aangelegenheden, niet echt een leuke periode is. Zaken als geloofwaardigheid en betrouwbaarheid bouw je niet op 1 dag op. De deuk in dat imago zal ergens moeten hersteld worden, en zoals het met deuken in een auto ook van toepassing is, dat kost veel geld.

Voor onze afreis is het nog 4,1 keer slapen. We tellen immers de nachtvlucht van zaterdag maar als 0,1. Wat wellicht nog een serieuze overschatting zal zijn.

Mommy at work (2/2)

Lees net dat "een op de twee Vlamingen vindt dat de Belgische hulp aan de Derde Wereld moet stijgen" (DS 14.12.2007).

Eventjes bovenstaande zin herlezen. Want ze zegt heel veel. En nu wil ik het niet hebben over pietleutigheden. Bijvoorbeeld dat de kop van het artikel een Belgische conclusie trekt terwijl enkel Vlamingen bevraagd werden. Of dat er in het artikel zelf niet staat wie of wat er dan allemaal onder dat begrip Vlamingen dient begrepen te worden. 'Echte', naar we vermoeden, want we lezen niet voor niks een kwaliteitskrant. Maar dat doet eigenlijk allemaal niet terzake.

Wat telt, is dat ontwikkelingshulp als belangrijk wordt bevonden. Meer nog, dat ze moet toenemen. Het artikel stelt zelfs:

..."Het belangrijkste motief om te geven, is de overtuiging dat ook de mensen in de Derde Wereld recht hebben op een menswaardig bestaan".

Als dat niet mooi is. Doet vermoedelijk bij sommigen het nummer van Bob Geldof en Migde Ure uit 1984 "Do they know it's Christmas?" spontaan aanzwellen. In het artikel, dat u hier integraal terugvindt, lezen wij verder dat de voornaamste bekommernis is dat het geld goed besteed wordt. Lijkt nogal logisch. Wie wil dat niet.

De beste garantie op een correcte besteding is niet alleen alles tot in de puntjes willen stroomlijnen en kunnen controleren -dat kan tegenwoordig elke serieuze organisatie wel-, maar vooral het vertrouwen durven geven aan die mensen die het in dergelijke landen gaan doen. De experten op het terrein. Zoals onze mommy bijvoorbeeld. Voor wie wil (her)lezen wat ze in Senegal precies doet, klik hier voor het andere deelluik van deze Mommy at work.

Digitale reflexcamera

Voor een update van de foto's, klik hier. Het zijn er nu al 359. Geselecteerd uit reeds 3000 foto's. Vlotjes omgerekend betekent dat dat we er zo een 40-tal per dag moeten gemaakt hebben. Maar zo een digitale reflexcamera (Canon 400D) is dan ook een fantastisch speelgoedje. Al heel wat van weten te ontdekken en te benutten. Ook al blijft het amateurfotografie.

Een definitie die we daarover gevonden hebben stelt "Amateurfoto's kan men herkennen aan het feit dat ze meestal één onderwerp verbeelden, dat midden in beeld staat, met een heleboel nevenverschijnselen. Centraal heb je een kind op een fietsje, een groepje vrienden in Benidorm of voor de Eifeltoren, een hond in de tuin. Maar rondom dat ene onderwerp zijn er altijd weer toevalligheden.(...)..ruis.(...). Amateurfoto's verbeelden vooral onschadelijke, mooie onderwerpen. Lelijkheid wordt maar zelden gefotografeerd. De foto's zijn zeer belangrijk voor de mensen die ze gemaakt hebben en voor de mensen in hun onmiddellijke omgeving"(zie).

Enfin, u oordeelt zelf maar in hoeverre onze foto's aan deze definitie beantwoorden. In elk geval, wat techniciteit betreft, in 99% van de gevallen beperkten we ons tot de voorgeprogrammeerde AE (auto exposure) modi, hier en daar eens monochroom en sinds kort enkele nachtopnamen met relatief beperkte sluitertijd. Wat niet wil zeggen dat we ons niet grondig geinformeerd en gedocumenteerd hebben. De handleiding van de Canon kennen we vanbuiten, een cursus fotografie werd verslonden en massaal veel bijkomende kennis werd via het internet een verworvenheid.

Maar feit is dat als we iets geschikts zien, we daar een foto van willen, zonder al te veel te moeten prutsen aan diafragma, sluitertijd, brandpuntsafstand, ISO, beeldstijl, belichtingscompensatie etc. En dat kan, omdat het toestelletje voorgeprogrammeerde instellingen aanbiedt. Zo kan de amateurfotograaf zich meer concentreren op het onderwerp zelf, dat als het zich spontaan aandient, zoals Ico bijvoorbeeld, op zijn mooist is.

Dat we amateurs zijn, bleek ook na een babbeltje met en een blik op het materiaal en het werk van Norman Blouin, naast daddy in zijn vrije tijd bezig onder de noemer Canadees professioneel fotograaf. Norman is tevens de tweede dad die tot het vrouwenbastion mommy and me werd toegelaten.

Maakte zich populair door een gratis fotoshoot aan alle mommy's met baby aan te bieden. Verloor echter weer alle moeizaam opgebouwde populariteit door elke opgestuurde foto te laten vergezellen met de droge mededeling dat elke bijkomende shoot tegen een stevig uurloon kon doorgaan. En ging volledig de boot in nadat ondergetekende eveneens foto's van spelende mommies met babies begon te verspreiden, maar dan echt gratis, en hierbij dan nog kwistig Belgische pralines verdelend. Wat kan het leven van een zelfstandig professioneel fotograaf hard zijn.

Baba

Teletubies was erg (zie blogartikel van woensdag 17 oktober). Maar Bumba is nog veel erger. Ik heb het over Ico's verslaving. Van 's morgens tot 's avonds gaat het van 'baba' hier tot 'baba' daar. 'Baba', want zo spreekt Ico 'Bumba' uit.

Het eerste wat hij doet als hij opstaat, is naar de TV lopen, en dan, met de vinger in de lucht het B-woordje uitspreken. Dat betekent dat papa de DVD moet opleggen. En o wee als dat niet rap genoeg gebeurt. Tot de middag dienen er dan talloze herhalingen afgespeeld te worden. De vogel Kiwi die er maar niet in slaagt deftig te fluiten en graag onderkoeld yow zegt, de verlegen beer Nanadu die onhandig danst, de olifant Tumbi die nooit echt goed zal kunnen tellen en uiteraard Bumba's vriendje Bumbalu die steeds op applaus kan rekenen van het kinderpubliek in het Bumba circus. Onmiddelijk na zijn middagdutje herhaalt bovenstaande scenario zich. En een laatste keer net voor het slapen gaan.

Bij het afspelen van zijn 'baba' is Ico bovendien zeer actief. Doet alles behalve stil in de zetel zitten. Loopt rond, wijst naar alles, danst staande voor de TV mee met Nanadu, klapt als het kinderpubliek klapt, eet als Bumbalu eet en duwt af en toe -uit pure affectie- met zijn vette vingertjes tegen het TV-scherm. Dat laatste gebeurt uiteraard pas nadat hij eerst zijn smeerkaashandjes aan de zetel heeft kunnen afvegen(1), want het scherm mag immers niet te vuil worden, anders zou baba misschien boos kunnen worden.

Wie trouwens dacht dat 2 DVDs niet kapot gespeeld kunnen worden, heeft het mis. Beide beginnen versleten te raken, te merken aan de haperingen die er tijdens het afspelen opduiken. Het Bumba-lied echter, raakt nooit stuk. Dat is pas indoctrinatie. Het begint als volgt:

Bumbabeloe het circus komt eraan
Bumbabelie waar is die kleine clown
Bumbabelaa wat is zijn naam?
Bumba Bumbeloe

Bumba, Bumba, Bumbaaaaaa (refrein, zich eindeloos herhalend)

Wie nog zou twijfelen aan de internationale doorbraak van Studio 100, en de wereldwijde zinsverbijstering dat dit met zich zal meebrengen, moet onderstaande filmpje maar eens bekijken. Vorige week was er hier een mommy and me (and dad) en heb ik eventjes, bij wijze van proef, 'baba' opgelegd. Het effect was fenomenaal. Binnen de 2 seconden waren de andere kinderen (op dit stukje video een Engels meisje en een Turkse jongen) verkocht. Als dat geen Paul-D'Hoore-koop-aandelen-tip is.

Ico tussen beide in zittende, vond het nodig om van de gelegenheid gebruik te maken om het meisje rechts van hem te versieren (zie video).




(1) en zijn vriend de Gorilla eet nu eenmaal geen smeerkaas, maar dat wist uiteraard het kleinste kind

Dieren

Er zijn hier nogal wat dieren. We zijn dan ook niet voor niks in Afrika. In ons huis bijvoorbeeld resideerden er, zo u al wist, kakkerlakken. Ja, nog steeds. Want niettegenstaande de nogal repressieve aanpak van ondergetekende gecombineerd met een zero tolerance hygiene politiek, blijft die soort zich blijkbaar handhaven. De bereikte toestand, exemplaren duiken nog maar sporadisch op en blijken ook kleiner geworden, leidde echter tot een evenwicht waarin beide partijen zich konden verzoenen.

Omdat we het ook voor zoogdieren hebben, gedogen we tevens enkele muizen. Laatst zagen we een exemplaar wegduiken in het gat achter de TV, waar de bekabeling uit de muur komt. Vermoedelijk tapt de familie muis onze satelliet af, want sinds enkele dagen krijgen wij op ons TV-scherm de mededeling 'aucun signal'. Dat ze daar van die domme zet geen spijt gaan krijgen, is enkel te danken aan de vele moeite die we ons hebben moeten troosten in de maand november om de antenne hersteld te krijgen en het feit dat we nu onze laatste twee weken ingaan. En dus berusten.

Nu Ico de dierenprogramma's niet meer kan volgen op TV, sturen we hem naar de bibliotheek van de Club Atlantique. Las er onlangs Gods Marvellous Works. Prachtig illustraties van Gods creatures. En tenminste een kindvriendelijke uitleg ook. Over spinnen bijvoorbeeld gaat het zo: "...some people are afraid of all spiders, even if they are harmless. Let us thank God for all the good things that He has made. Spiders kill many insects that eat garden vegetables. Spiders kill the disease carriers: flies and mosquitoes. Spiders are our friends... "

Mooi verhaal over vriendschap, vonden wij. Maar pakte niet bij Ico. Die kiest zijn vrienden liever zelf. Laat zich niet beïnvloeden door kindvriendelijk ogende boekjes. Zijn beste vriend heet momenteel Gorilla. Van het geslacht kastgorilla. Woonde dan ook tot voor kort boven op de boekenkast in de kinderkamer. Moet ons gans de tijd al gade geslaan hebben. Hebben wij, in ware David Attenborough-stijl, vorige week van tegen het plafond geplukt. Moesten we natuurlijk meteen beginnen voederen. Want wie weet hoe lang heeft dat beest daar gezeten. En honger dat het het had. Amai nie. Gelukkig was Ico zo bereidwillig om zijn boterham te delen. Zie video.

Pierre de Lisse

Net ons voorlaatste weekend achter de rug. En het mocht er zijn. We zijn met Tante I. uit B. naar een resort aan La Petite Cote getrokken. Zo heet de 200-km lange kustlijn ten zuiden van Dakar. Ten noorden van Dakar heb je nog La Grande Cote, en zoals de naam het zegt, is dat inderdaad nog groter. De laatste rit van Paris-Dakar rijden ze op het strand van La Grande Cote.

We logeerden in La Pierre De Lisse. Zowaar een paradijs. Een 15-tal bungalows liggen op nog geen 50 meter van de waterlijn in een tuin vol met bougainvilles, uiteraard nog steeds in bloei. Midden in die tuin een groot zwembad en meerdere kleine badjes, allemaal met elkaar verbonden. En uiteraard een restaurant dat er mag zijn. Uitgebaat door een Frans-Senegalees koppel. Franse keuken en Franstalige bediening. Maar toch, een festijn voor wie dat kan appreciëren.

Het effect van paradijs wordt bij aankomst nog versterkt door het enorme contrast met de buitenwijken van Dakar waar we elke keer als we de stad willen verlaten, stapvoets doorheen moeten. De harde beelden van de sloppenwijken beginnen te wennen. Evenals de honderden straatverkopers en bedelaars die zich gedurende de ganse rit aan het autoraampje komen aandienen. Als ik het goed voor heb, zijn er volgens de statistieken 1 miljard mensen die van 1 dollar per dag moeten leven. Het lijkt alsof we ze allemaal aan ons raampje gehad hebben. Bedelende kinderen zijn het ergst. In Senegal is 1 kind op 4 ondervoed, leren de cijfertjes ons. Leeftijd van Ico. Vervelend, met vakantie zijn, en dan gezichten beginnen plakken op cijfers.

Nog harder is op zo een moment dan een Porsche Cayenne of een Auto Q7 tussen de modderhutten zien scheuren. Van een Senegalees die het 'gemaakt heeft', zou je dan denken. Of van iemand in de entourage rond de president die zijn zakken vult met belastingsgeld. Wat hier hetzelfde betekent. Alles went, echter niet dergelijke mate van ongelijkheid.

Maar misschien heeft president Abdoulaye Wade van Senegal wel gelijk. Stelde op de Europees-Afrikaanse top dat "Europa op het punt staat de concurrentiestrijd te verliezen in Afrika dat voortaan alleen handelt op basis van belangen. 'China en India zijn belangrijke partners geworden'. 'De Chinezen zijn overal aan het werk. Zij preken niet" (DS 10.12.2007).

Zo in een Cayenne zittend op weg naar het volgende handelsbelang werkt vermoedelijk bevorderend voor dergelijke economisch liberale uitspraken. Bovendien heb je er wellcht weinig last van de stank, de uitlaatgassen of de bobbels in het wegdek, al dan niet gevormd door een spelend kind, dat daar sowieso geen toekomst had. Ja, wat mag die president fier zijn op zijn land en op de belangen dat het voor zijn inwoners verdedigt.

Mommy at work (1/2)

Senegal in de wereldsubtop op vlak van de Human Development Index brengen, dat, en niks minder, is eenvoudig gezegd de doelstelling waarmee mommy naar hier werd gestuurd. Te weinig ambitieus, vond ze zelf, en schrapte alvorens naar hier te vertrekken daarom heel beslist nog het woordje 'sub' in haar contrat de mission. Hier aangekomen, zocht ze een kantoorgebouwtje op wandelafstand van haar verblijfplaats en wierf een equipe rond zich aan dat ze permanente vertegenwoordiging doopte.

Die equipe bestond uit een ervaren directeur, representant resident, die ze vanuit Brussel liet overvliegen, een lobbyist met een uitgebreid Senegalees politiek netwerk, een secretaresse die ze wegkaapte bij de bobo's van de wereldbank in Washington en een chauffeur, winnaar van de laatste Paris-Dakar, aan wie ze voor de tijd van haar verblijf een Toyota Landcruiser Prado schonk. Zelf benoemde ze zich tot bescheiden 'adjoint van de directeur' om zich ten volle op het werk zelf te kunnen richten.

En aangezien de bovenstaande praktische zaken al na de eerste dag voor mekaar waren, begon dat dus de tweede dag. Kreeg daartoe van Brussel 30Meur toevertrouwd waarmee er 7 projecten uit de grond werden gestampt. Ik som ze eventjes voor u op:

1)REMEC : « Appui au Réseau des Mutuelles d’Epargne et de Crédit des Niayes » (3,5m€)
-Betreft steun geven aan kleine kredietorganisaties die leningen geven aan landbouwers om te investeren in hun landbouwactiviteiten.
-Mommy deed de startvergadering, recruteerde een nationale verantwoordelijke en boekhouder en coordineerde de praktische opstart van het project (kocht materiaal, een auto, stelde de financiële planning op).

2)PAUDA/SL: « Projet d’assainissement urbain du quartier de Darou à Saint-Louis » (2,5m €)
-Afvalwaterbehandeling in een wijk van St-Louis.
-Mommy wierf een lokale verantwoordelijke aan, selecteerde een internationale technische assistant en coordineerde de praktische opstart van het project (kocht materiaal, een auto, stelde de financiële planning op).

3)CRAES: « Appui au conseil de la république pour les affaires économiques et sociales (Conseil de la République) » (200.000€)
-Ondersteuning van de Raad van de Republiek, een soort socio-economische adviesraad opgericht door de president himself.
-Mommy: besloot al snel dat er hier teveel vriendjes van de president hun zakken kwamen vullen en schortte dan ook prompt dit project op. Vond dat het geld nuttiger kon besteed worden, dat het te weinig aan de verzuchtingen van Mamadou Modaal ten goede kwam. Verdeelde dan ook het budget over de andere 6 projecten.

4)FORPROFEM: « Projet d’appui à la formation professionnelle des femmes ».(2m€)
-Project dat steun moet geven aan professionele vormingscentra specifiek gericht op vrouwen in de regio van Kaolack, zodat ze sneller werk vinden.
-Mommy: selectie van nationale verantwoordelijke, praktische opstart coordineren (aankoop materiaal en auto, financiële planning, briefing verantwoordelijke).

5)PEPAM: « Sous-programme d’eau potable et d’assainissement du millénaire dans le bassin arachidier (régions de Diourbel, Fatick et Kaolack) » (11m€)
-Project omvat drie luiken: infastructuurwerken watervoorziening, infrastructuurwerken afvalwater en sanitair, institutionele versterking van de verantwoordelijke overheidsagentschappen en deelname aan de verbetering van het beleid in de watersector.
-Mommy: coördineren van de formulering van het programma tot finale goedkeuring van het projectdossier.

6)PAMIF: « Projet d’appui au renforcement des capacités des réseaux d’institutions de microfinance à Diourbel, Fatick et Kaolack» (4m€)
-Programma dat de overheid moet steunen in het uitwerken en verbeteren van het beleid rond microfinanciën (kleine leningen in aan leden van de informele sector).
-Mommy: realiseerde de definitieve goedkeuring van luik 1 en bereidde formulering luik 2 voor.

7)PAMAS: « Projet d’appui au développement de la microassurance santé au Sénégal (2008-2011) » (4m€)
-Programma dat de overheid moet ondersteunen in de uitbouw van microverzekeringen in de gezondheidssector (een soort van mutualiteiten).
-Mommy:Opvolging goedkeuring luik 1 en voorbereiding formulering luik 2.

Onze hardwerkende mommy coördineert die 6 projecten met de vingers in de neus. Als ze haar hier nog enkele maanden zouden laten doen, hebben we een nieuwe nummer 1 in de HDI-ranking, en laten we Noorwegen, of is het momenteel Ijsland, verweesd achter. Na deze missie in Senegal wordt ze dan ongetwijfeld naar het volledig ontredderde hoge noorden gestuurd om daar orde op zaken te stellen.

Little miss sunshine

Voor een update van de foto's, ondertussen 311 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Dioumawou Batine Bi (*)

Niet iedereen hoort, zoals Abraham, steeds en zo goed de fluisterende stem van Allah. De een heeft nu immers al wat minder goede oren dan de de ander. Om te vermijden dat Allah bij bepaalde slechthorenden in de vergeethoek zou raken, moet er besloten zijn om die fluisterende stem dan ook wat te gaan versterken met megafoons. Staan op torentjes her en der in de stad verspreid. Die torentjes heten minaret, en met een (koepelvorminge) gebouwtje erbij wordt het geheel moskee genoemd.

Ons huis staat ver van zo een moskee. Dus we horen het wel, maar het stoort niet echt. Meer nog, het hoort zo wat bij Dakar vinden we. En als Ico dan nog eens, naast wat schaap imitaties, de muezzin probeert na te bootsen, kan de pret niet op. Van het "haja ilal-salah" maakt Ico een vrij goede "ahahaa". Waarna hij rondkijkt en trots in zijn handjes klapt.

Maar niet iedereen vindt dat zo prettig. Het huis van een Duitse die ik ken via mommy and me, grenst gewoon aan een moskee. Wisten ze niet op voorhand. Zien er steeds vermoeid uit. Nochtans een heel sjiek huis, een villa, zwembad, grote tuin en zo. Maar spectaculair veel minder waard door de verstoring van de nachtrust. Een van de criteria die expats hanteren bij het zoeken naar een geschikte woning in Dakar, is trouwens zo ver mogelijk van torentjes waaruit te pas en te onpas een monotone klagende mannenstem tot gebed oproept.

Wat ons soms wel wakker houdt, zijn de festiviteiten op het terrein van een Marabout die hier vlak achter onze deur worden georganiseerd. Een marabout is een soort religieus islamtisch traditionele leider, een moslim maar met traditionele Afrikaans tovenaars roots. Die van achter onze deur moet zowaar een model-marabout zijn. Elke zaterdagnacht is het verzamelen geblazen voor zijn trouwe volgelingen. Ze zingen, met honderden tegelijk, luidop. Soms lijkt het bijna schreeuwen. En ze houden dit vol tot 10hr 's morgens. Af en toe klinkt er applaus. Ik denk dat dat is nadat er een zo hard gebeden heeft, dat hij moet opgestegen zijn. Ja, dat gunnen ze elkaar wel, vermoed ik.

Gelukkig is het enkel de zaterdagavond. Dan houden we, per uitzondering, alle ramen en deuren dicht en slapen we met oordoppen. Zo valt het dan eigenlijk best mee. Maar toch, in feite is dat ook nachtlawaai. Overlast voor onze buurt, zeker voor wie er dichter dan ons bijwoont. En die volgelingen komen niet uit onze buurt, maar van heinde en ver. Worden met bussen aangevoerd.

Ik vermoed dat het eveneens drukt op de waarde van de huizen hier. Maar in feite is dat ons probleem niet. We zijn hier slechts tijdelijk. Maar onze buurman is er alvast niet over te spreken. Wordt er zelfs kwaad van. En hij begint er dan nog veelal zelf over. Noemde het, en daar was ik toch enigzins verrast over, minachtend folklore. Waarna hij dan prompt zelf verder deed met zijn niet-folklore gebeden te prevelen.

(*) mosquée de la divinité of in de lokale taal (het Wolof) "dioumawou batine bi"; zie de foto

Onze buurman (3/3)

Onze buurman heeft sinds eind oktober zijn eigen schaap. Een met extra veel blaatgenen. Opdat de ganse buurt het zou geweten hebben dat hij als eerste zijn Tabaski-slachtoffer gekocht heeft. En of we het geweten hebben. En wij niet alleen, ook de bezoekers die we sindsdien gehad hebben. De enige wie het geblaat best kan apprecieren, is Ico. Geeft zelfs soms, al rondlopend in huis, een vrij goede imitatie ten beste.

Maar goed, onze buurman is, door het vroege bezit van zo een schaap, aantoonbaar rijk. Niet dat dat niet geweten is. Maar af en toe moet dat toch even benadrukt worden. En hij was er inderdaad erg vroeg bij. Pas sinds eind november beginnen de, nu nog levende schapen, zich op te stapelen overal langs de toegangswegen tot Dakar. Er zouden er al zo een 600.000 aangevoerd zijn. Klaar voor de massaslachting van eind december. Want dan houden ze hier hun grote bloedbadfeest. Dat hoort zo volgens het groene boekje.

Eid al-Adha of Tabaski geheten in West-Afrika, is een 4 dagen durend moslimfestival. Voor zover mijn kennis en begrip voor religieuze zaken reikt: ze geloven dat een man genaamd Abraham zijn zoon wou doden omdat God dat vroeg, maar op het laatste moment een andere stem hoorde die zei dat een schaap eigenlijk ook wel goed was. Het feit dat Abraham zonder zelf rationeel na te denken zeer gehoorzaam dergelijke bloeddorstige bevelen uitvoerde nadat ze hem door een stem waren ingefluisterd, wordt gezien als een sterk punt van geloof. Een modelgelovige zowaar. En dat wordt elk jaar gevierd, als voorbeeldfunctie, door dat dunnetjes over te doen. Met schapen dan wel te verstaan.

Het feest moet zo rond 20 december beginnen. Zeker weet je dat echter nooit. En dat komt niet omdat ze voor alle religieuze gebeurtenissen de maankalender volgen. Nee, want de baan van de maan rond de aarde is toch al een tijdje tot op de millimeter perfect te voorspellen. De moeilijkheid is dat ze de maan zelf moeten kunnen zien. En "ze", dat zijn enkele van die oude mannen met witte baard. Pas als die de vaststelling in hoogsteigen persoon gemaakt hebben, zal het geblaat verstommen en het smullen beginnen.

Onze buurman (2/3)

Waar de maand oktober in het teken stond van de internetverbinding, was november die van de TV. Of beter gezegd, die van geen TV. Want op een dag verscheen er plots op ons scherm 'aucun signal'. Niet dat er zoveel op die TV te zien was. Ruim 60 zenders, maar vooral brol. Waar Nathalie al helemaal niet keek, volstonden bij mij enkele minuten CNN per dag, de Wereldbeker rugby in Frankrijk en hier en daar een stukje Champions League. En Ico had uiteraard zijn eigen DVD's. Twee van Bumba (spreekt hij uit als 'baba') en een van Teletubbies. Duwt ondertussen zelf op de play knop, als wij dat niet snel genoeg voor hem doen.

De TV dus. Zoals dat gaat in Senegal, getting things done right, kost heel veel moeite. Ons immobilienkantoor stuurde weer een hele resem zelfverklaarde technici op ons af. Op de meest onmogelijke uren, en met de meest onzinige oplossingen. Weer duurde het een tijd tegen dat de correcte probleemanalyse was gemaakt, en nog langer duurde het tegen dat de TV weer werkte. Ongeveer een ganse maand. En de boosdoener? Wel, er waren werken geweest op het dak van onze buurman, waarop ook onze antenne staat. En een slimmerik moet er besloten hebben dat er gelijk een antenne te veel stond.

Maar geen klachten over Monsieur Ndaw. Ik ben er steeds welkom. Toch op de 1e verdieping van zijn dorp. Waar de mannen wonen. Want op de gelijkvloers wonen de vrouwen. Voor zover ik ervaren heb, dienen ze om de voordeur open te doen voor bezoekers en om deze dan thee of nog meer, een ganse maaltijd te serveren. Ze zijn goed afgericht. En blijkbaar staan er trainingstips in dat groene arabische boekje van hem. Moet ik dringend ook eens gaan lezen. En misschien een stuk aan toevoegen. Hoe je aan je gasten een frisse pils voorschotelt bijvoorbeeld.

Toen ik laatst binnenkwam, zaten een 10-tal vrouwen in een kring op het tapijt in de zeer sjieke living. Met de hand waren ze in een grote wok aan het graaien die in hun midden stond. De nochtans prachtige leren sofa en het salontafeltje werden gewoonweg niet gebruikt. Dient enkel als prestige. En niet dat de mannen daar dan eten. Nee, die gebruiken die living ook niet. Die eten boven, ook in een kring op de grond gezeten, eveneens met de hand graaiend in een grote wok. Luidop smekkend, etend met de mond open, brokken rijst van kin tot oor. En hierbij, te pas en te onpas, bijvoorbeeld midden in een zin, keihard boerend. U begrijpt dat de vaardigheden van de Senegalese tafel-etiquette pas na heel wat oefening definitief tot de verworvenheden behoren.

Onze buurman (1/3)

Onze buurman was in een vroeger leven wellicht Afrikaans stamhoofd. Woont in een 3x groter huis dan het onze. Huisvest er dan ook wel een volledig dorp. En ik kan het weten, ik kom nogal veel in dat dorp.

In het begin om mijn internetverbinding aan de praat te krijgen. Een van de eerste zaken die ik wou geregeld krijgen toen we hier toekwamen. Mijn levenslijn met het thuisfront. Ineens een eerste kennismaking met hoe ze dergelijke zaken aanpakken in Afrika. En er dient gezegd, niet slechter dan op het thuisfront.

Na 3 weken zoeken en prutsen, nadat verschillende informatici geraagdpleegd waren, kwamen stillaan 2 problemen duidelijk in het vizier:

1. de kop van de kabel die in mijn pc moet, past niet goed op de kabel zelf, en zorgt dus af en toe voor slecht contact;
2. de router kan maar aan 1 client rechten geven om bepaalde poorten te gebruiken, poorten die nodig zijn om bijvoorbeeld te skypen of om op het Vlaamse Overheidsnetwerk te kunnen inloggen.

Om bovenstaande te begrijpen, moet je weten dat we onze router delen met de buurman. Een internetabonnement kost hier namelijk heel veel. En zo delen we naast het nut dus ook het leed. En of er leed geweest is. Maar goed. Dat is nu min of meer opgelost. Waarbij er benadrukt dient te worden dat er zonder de gedrevenheid en het meedenken van ondergetekende met de betrokken informatici, er wellicht nog steeds geen oplossing was geweest. Bij deze wil ik ook meedelen aan de collega-informatici uit Brussel dat de briljante tip "trek de stekker van de router eens uit en start opnieuw op" verrassend genoeg niet tot het verhoopte resultaat leidde.

Min of meer opgelost dus. Met plakband als remedie voor het eerste probleem. En zonder oplossing voor het tweede probleem. Want om in te loggen op het Vlaamse Overheidsnetwerk, moet ik wel nog bij de buurman aanbellen en daar inpluggen. Heb ik tot nu toe maar 2 keer gedaan. Want het duurt een tijdje. Het inloggen is zeer omslachtig. Met allerlei schermen, paswoord en tokens. Goed beveiligd, dat wel. En dan het inladen van emails dat zelfs zo lang duurt dat de verbinding zichzelf onderbreekt met een time out. Waardoor ik opnieuw moet inloggen. Ben ik snel een halve dag mee bezig.

Maar goed, in feite niet geklaagd. Want dankzij deze technische beperkingen kan ik niet zo frequent mijn mails checken en geniet ik dus des te meer van dit ouderschapsverlof.

Het Liedjesboek van Kleine Leon

Fiets is zowat het enige tijdschrift dat Ico niet mag lezen. Niet dat we hem daarvoor te jong vinden. Helemaal niet. Leest vlotjes. Verstandige jongen. Een kleine greep uit zijn ondertussen meertalige bibliotheek:

• Als ik een piraat was (Picolo, 2004, 6p): met een pasfoto van Ico erin geplakt;
• Het Liedjesboek van Kleine Leon (Clavis, 2004, 13p): papa zingt luidop, sluit mooi aan bij het eerste woord van de volgende titel;
• Haha Muis (Walter Books Ltd, 2005, 6p): mama lacht wel minder als ze de echte muis hier in huis ziet;
• De drie biggetjes (Timco, 2007, 5p): varkens, duidelijk zijn favorieten;
• Op de Boerderij (Parasol, 2002, 5p), papa's favoriet;
• Lulu, présidente (Magnard Jeuness, 2007, 20p): van het zoontje des huizes hier, wordt dus zeker en vast van onze waarborg afgetrokken;
• Snowwhite and the Seven Dwarfs (Western Publishing Company, 1984, 15p): op de pagina's met de heks wordt er steevast geklopt.

Het probeem is dat Ico een nogal eigen leesstijl heeft. Al is hij daar nog zelf niet helemaal van overtuigd. Zit op zijn boekjes. Gooit ze in het zwembad, in het bad, in de lavabo, in de toiletpot. Dopt ze in zijn fruitpap. Denkt dat je bladzijden mag verfrommelen als was het papier uit een schoendoos.

En als het blad al niet helemaal tot een propje verworden is, dan kan je er nog steeds een gaatje in maken. Of het eruitscheuren, zodat je het nog beter kan verfrommelen en perforeren. Dat de meeste bovenstaande boekjes uit karton zijn, maakt niet uit. Het gaat alleen wat trager. Uiteindelijk gaan ze toch voor de bijl.

Niet voor niks heb ik het aantal pagina's in oplijsting van zijn bibliotheekboekjes gezet. Het betreft het huidige leesbare aantal. Want dat leek me de enige correcte manier om naar deze toch wel heel specifieke bibliotheek te refereren.

Fiets

Sinds enkele weken beschik ik over Fiets. Althans over dat van augustus 2007 (nr8, jaargang 26). Dank hiervoor aan S D.B uit G.

Een, zoals steeds, heel gevarieerde uitgave. Zo worden er 4 modelletjes aan een test onderworpen: de Canyon Ultimate CF F10 6.0, de Koga-Miyata Roadrunner, de Red Bull Pro-SL 3500 en de Ridleycompact. Als mijn oog op de kolom met de vergelijkende prijzen valt, krijg ik plots weer zin om te gaan werken.

Maar het gaat niet enkel over materiaal. Onder het motto Everything You Always Wanted To Know ...But Never Dared to Ask een artikel genaamd "plassen onderweg, hoe lossen profs dat op". Een beetje verder kan je dan weer vragen stellen aan de fietscoach. Zo luidt een vraag van een groepje fietsers uit het Gentse (D.S., P.M, H.R., S. D.B. en Y.P): "wij rijden net zo hard als ons traingsmaatje, maar op de Wolvenberg klopt hij ons altijd. Wat kunnen we doen." Het antwoord bespaar ik u, maar voor wie het wil weten, het staat op p35.

En ten slotte een heel mooie bijdrage over fietsen in de Beierse Alpen. Blijkt dat het stadje Oberammergau er de start is van de Jeantex-TOUR-Transalp. Elk jaar, in juni. Na 825km en 18.759 hoogtemeters bereik je in 7 dagen Riva Del Garda in Italie. Daarbij mooi aansluitend nog een artikeltje getiteld diepgaan, want zo hoort het.

Ik mis mijn eigen racefiets.

Tijd

Als er iets is wat kenmerkend te noemen valt voor dit ouderschapsverlof, dan is het wel tijd. Alleen al dat het er is. Tijd om echt tijd te maken. Niet die tijd die gemeenzaam quality time genoemd wordt. Want dat is slechts een pleister. Nee, echte tijd. Tijd om niet steeds en continu gejaagd onderweg te moeten zijn. Tijd hebben om daadwerkelijk ergens te zijn. En dus niet steeds te moeten denken of zeggen, ik ben weg, geen tijd, want hierna moet nog dit en dat.

Veel zoniet alles heeft uiteraard te maken met de combinatie ouderschapsverlof en Afrika-verblijf. Alvast hier in Senegal hebben ze veel tijd. Naast zon en hitte is het een van de weinige zaken die er hier in overvloed aanwezig zijn. En het is bovendien gratis.

Toch vergt het enige mentale aanpassing vooraleer er van die gratis tijd kan gebruik gemaakt worden. Zo duurt het een week of twee, vooraleer het snelle stappen, het quasi lopen, overging in een rustig laten sleepen van hielen. Nu, er dient gezegd dat de moordende hitte van begin oktober, die weinig alternatieve keuzes liet, daarbij wel ferm geholpen heeft.

Maar door te slenteren, want zo stappen Senegalezen, komt er paradoxaal genoeg tijd vrij. Tijd om de omgeving in je op te nemen. En om vast te moeten stellen dat je aangesproken wordt, bijvoorbeeld door andere mensen uit je buurt. Die tijd hebben. Die je vragen stellen, zoals bonjour, ca va, en forme, ca va le petit. En die daarbij niet slechts half geïnteresseerd zijn en je ondertussen haastig op hun horloge kijkend voorbijsnellen.

Door tijd te nemen, borrelen ook andere interesses spontaan naar boven. Fotografie bijvoorbeeld. Want om een mooie foto te maken, moet je tijd kunnen nemen.

Parental leave

Ouderschapsverlof in Dakar is geen lachtertje. En allerminst verlof. Ongetwijfeld een of andere cynicus die dergelijke term introduceerde. In cijfers uitgedrukt bijvoorbeeld, en we dienen nog 1/3 van onze termijn te gaan, betekende dit tot nu toe:

• 300 pampers ververst;
• 120 middag en namiddag maaltijden binnenlepeld en evenveel keren de vloer en de muur erachter schoongeveegd;
• 120 keer de DVD van Teletubies bekeken en dubbel zoveel keren die van Bumba (duidelijk de betere in deze psychoterror war against parents);
• 120 verhaaltjes voorgelezen (het liedjesboek van kleine Leon is favoriet, minder is dat je daarbij nog eens gedwongen wordt om luidop te zingen);
• 16 sessies van mommy en me bijgewoond, waar er de helft van de keren in groep gezongen werd, onder aanvoering van, u raadt het, een Duitse;
• 40 keren naar de Casinosupermarkt, waarbij evenveel keren met de kinderbuggy geblokkeerd in de draaimolen aan de ingang;
• 50 keren Ico achterna gedoken in het kinderzwembad;

Daarnaast dien je allerlei kleine en grote probleempjes ivm het huis (internet, tv-antenne, elektriciteit...) op te lossen en in te staan voor ontvangst van package toeristen uit Belgie aan wie je verwacht wordt een mooi gevuld vakantieprogramma aan te bieden. Om dergelijke activiteiten te kunnen ontplooien, zeker hier in Senegal, zijn volgende capaciteiten een must: pedagoog, psycholoog, vertaler Frans-Engels en Engels-Frans, internetspecialist, routerdeskundige, cultureel bemiddelaar en vlot onderhandelaar.

Laten we eveneens de functie van kok, fotograaf, cameraman en rapporteur niet vergeten. En tenslotte kan er, voorzover dat dan nog het geval zou zijn, met de resterende energie ietwat aan sport gedaan worden: zwemmen of hardlopen. Dat laatste is nu sinds kort ook overdag mogelijk, gezien de temperaturen eindelijk onder de 30°C durven zakken.

Bakmi day

Nog steeds onder het motto Ico wil de wereld zien, zijn we zonet eventjes naar Indonesie en terug geweest . Dat gaat hier gemakkelijk. Gewoon aan de overkant van de grote baan, op 1km van onze deur. En met een uitnodiging op zak van de ambassade voor de Indonesian Bakmi Day. De slogan was Discover, taste and try to make them for your selves.

Hebben we iets te vlug te letterlijk genomen. Want nog voor we goed en wel binnen waren, stond Ico al aan de stalletjes bakmi (noodles) te proeven. En dat terwijl de kookdemonstratie die er op het programma stond, nog niet eens gestart was. Daarvoor hadden ze namelijk Herman overgevlogen. Een echte noodle-kok uit Jakarta. Hij werd geassisteerd door een Dakarois met een knalrode schort en een grote witte koksmuts.

Wie dacht beland te zijn in een flauwe versie van Herwig Van Hove en Felice, kwam bedrogen uit. Beide heren namen hun taak daarvoor veel te ernstig. Grosso modo kwam deze erop neer dat er water aan de kook diende gebracht te worden. Geen sinecure, zeker als je weet dat ze daarvoor 3 talen nodig hadden. Van een of andere Indonesische taal ging het naar het Engels en dan via een Senegalese tolk naar het Frans. Deze laatste was, zoals we de Senegalezen kennen, zeer graag aan het woord. En het duurde dan ook niet lang of de Franse versie, ook nog eens stukken uitgebreider, geleek in niets meer op wat er in het Engels werd verteld.

Toen beide heren het water eindelijk aan de kook hadden gekregen, werd iedereen uitgenodigd om van de resterende Bakmi te gaan proeven aan de kraampjes die rondom waren opgesteld. Op dat moment besloten Ico en Daddy, met mommy in hun kielzog, dat het tijd was om dag te zeggen, zoals ze dat in Teletubbies doen.

Douwdoo dweh (1)

In onze wijk is alles nog peis en vree. We hebben het zelf vastgesteld. We zijn deze morgen namelijk boodchappen gaan doen in de Casino supermarkt hier om de hoek. Wij, dat zijn Viviane, Ico en Daddy. Op straat was het wel iets rustiger dan anders. Geen files op de hoofdbaan bijvoorbeeld. Zelfs weinig verkeer in feite. Veel mensen moeten nog besloten hebben om thuis te blijven. Wellicht ook wegens nog steeds geen van die zwaar luchtvervuilende bussen. De chauffeurs zijn namelijk voor de tweede dag op rij in staking.

Ook in de supermarkt zelf was het rustig. Er moest nergens gedrumd worden. Heerlijk in feite. Wel een enigszins verontrust Frans echtpaar, grootouders op bezoek hier, die me vroegen of ik francais was. Teleurstelling. Je suis belge. Een zucht. Gevraagd of ze desalniettemin iets wilden. De omrekening van CFA (de lokale munt hier) naar hun oude Franc. Geen idee uiteraard. Ik reken alleen Euro. Jong van geest. Ok dan maar. En dat het niet goed ging in Belgie? Beter dan hier antwoordde ik. En beter dan in Frankrijk, waar het al een ganse week plat ligt, dacht ik bij mezelf. En of ik tenslotte Wallon was? Lap, daar kon ik niet mee lachen natuurlijk. Want nu ben ik een illusie minder. Ik dacht namelijk dat ik goed Frans sprak.

Op de terugweg heeft Ico flink gestapt. Loopt in onze autoluwe wijk van de ene naar de andere geparkeerde auto. Wijst hierbij steevast vooruit en brabbelt dan 'douwdoo dweh' Dat ge-dweh is nieuw. Meer nog, we weten nog niet goed wat hij ermee bedoelt. Is het een aanwijzend voornaamwoord of een bijvoegelijk naamwoord. Of een werkwoord? In elk geval stapt hij na deze woorden te hebben uitgekraamd resoluut vooruit om het aangewezen voorwerp, die douwdoo, aan een grondige inspectie te onderwerpen.

Banden, wielen, wieldoppen, portieren, bumpers en lichten worden aan een vergelijkend onderzoek onderworpen. Betreft het een pick-up truck, dan moet er uiteraard even plaatsgenomen worden in de kofferbak. En dit alles gebeurt onder het goedkeurende oog van de vele gardiens die hier voor bijna elke deur opgesteld staan.

Want feit is dat Ico hier zeer geliefd is. Als ik alleen op pad ga, krijg ik naast een bonjour-ca va-en forme? van heel wat mensen uit onze buurt nog de bijkomende vraag ca va le petit? Wat wil je, een kleinen die naar iedereen zwaait en lacht en dus anderen doet lachen, maakt zich uiteraard zeer populair.

------
(1) Met douwdoo bedoelt Ico auto. Zijn eerste en nog steeds populairste woordje. Douwdoo gaat al mee sinds 28 augustus, toen nog in Bangkok (hier klikken).

Rellen in Dakar geluwd?

Voorlopig lijkt de situatie in Dakar te kalmeren. Op BBC world staat er dit artikel over wat er zich hier gister afspeelde. Het klopt alvast met de informatie die wij via verschillende kanalen ontvingen (ambassade, CTB, locals, ....). Maar echt over is het nog niet. In de wijk waar het gister allemaal begon, zijn er deze morgen weer relletjes uitgebroken. Up to date foto's en beelden op deze site.

Rellen in Dakar

Er waren deze morgen rellen in het centrum van Dakar. De honderden straatverkopers zijn een doorn in het oog van de president, die zijn hoofdstad liever 'schoon' ziet. De bezem erin, moeten ze vannacht gedacht hebben. Niet de bezem om de vuiligheid op straat aan te pakken, maar de bezem om die straatstalletjes op te ruimen. Er kwamen zelfs bulldozers aan te pas.

Deze aanpak kon op weinig sympathieke reacties rekenen van de straatverkopers zelve en deze morgen al sloeg de vlam in de pan. Nogal ferm blijkbaar, want de ordetroepen verslikten zich in het protest, dat uit de hand liep, nadat her en der autobanden verbrand werden, enkele auto's omgekanteld werden en zeker nadat een groepje het nodig vond om de gebouwen van de Radio Télévision Sénégalaise (RTS) te bestormen. Toen dat gebeurde schoot de Gendarmerie in actie, letterlijk, maar blijkbaar zouden ze enkel in de lucht geschoten hebben om de meute uit elkaar te drijven. Twee flimpjes over de rellen van deze morgen heb ik hier gevonden.

Reden tot nervositeit te over, want dat was enkel de voormiddag. Om 15hr was er immers ook nog een betoging gepland, om totaal anderen redenen weliswaar. Alle vakbonden hadden bussen ingelegd vanuit de wijde omgeving van Dakar om te komen protesteren tegen de nogal ferm gestegen prijzen voor basisgoederen (brood, brandstof, ...) en dat terwijl er maar geen loonsverhoging in het vooruitzicht staat. Bussen met betogers waren de enige die reden, want het ganse openbaar vervoer lag plat, net als de rest van de openbare diensten, en dat wegens een algemene staking.

Het laatste nieuws is dat de premier in hoogsteigen persoon enkele vertegenwoordigers van de relschoppers van deze morgen ontvangen heeft, wat wil zeggen dat ze er misschien wel zullen uitgeraken door te praten. Over hoe de betoging verloopt of ondertussen afgelopen is, hebben we nog geen nieuws. Feit is wel dat er op de website van onze ambassade te lezen staat:


-----------------------------------------------------------------------------------------------
OPROEP TOT WAAKZAAMHEID Naar aanleiding van verschillende manifestaties, raadt de ambassade u vandaag alle voorzichtigheid aan bij uw verplaatsingen binnen de stad.
-----------------------------------------------------------------------------------------------


We zullen dat dan maar doen. We hadden sowieso weinig gepland voor deze avond en momenteel hebben we ook geen bezoekers in huis aan wie we het stadscentrum moeten laten zien. En ja, voor de duidelijkheid, ongerustheid op het thuisfront is overbodig, wij wonen in een buitenwijk van Dakar, ene die zich op 10 km van het centrum bevindt en een 5-tal km van de luchthaven. En moest het echt fout lopen, op 1km van onze deur ligt een van de grootste Franse militaire bases van Afrika.

Update foto's

Voor een update van de foto's, ondertussen 260 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Piece of cake

Net terug van mommy and me (and dad). Zoals steeds zaten we in een grote tuin en terwijl de meeste peuters het te druk hadden met spelen, at Ico ondertussen rustig hun cake op. Hierop toekijkend voerden de ouders gewoontegetrouw heel interessante gesprekken. Het ging deze keer over de winterkledij en meerbepaald over het gepaste moment om deze uit de kast te halen. Wat mij betreft een overbodig onderwerp, wetende dat het hier in putje winter overdag nog steeds 20°C is.

Maar ik kan niet anders dan geïnteresseerd blijven kijken. Trouwens, meepraten met een mond vol cake is sowieso niet eenvoudig. Maar meestal wordt me toch een vraag gesteld. Veelal dezelfde. Ze luidt "What is going on in Belgium?". Dan zijn plots alle ogen op mij gericht.

Gelukkig was ik op de schoolbanken niet alleen en état intellectuel d'apprendre l'anglais, de lingua franca onder de expats hier, maar meer nog, ben ik tevens goed op de hoogte van de situatie in België. Zeer kort op de bal zelfs. Vanmorgen nog ontving ik van een zekere H uit B volgende tijding over de politieke toestand:

"Ondertussen is er toch een begin van aanzet om te komen tot een start van de onderhandelingen die moeten leiden tot een princiepsakkoord over de mogelijk te volgen route naar het aanvaarden van een compromis over een groep van wijzen die dan voorstellen tot mogelijke onderhandelingspunten zal uitwerken die door een werkgroep kunnen worden besproken..."

Vertaalde ik letterlijk met "looking better now". Wat is het Engels toch een eenvoudige taal.

Over eenvoudig gesproken, laatst zag ik op vrtnieuws.net een BHV-overzicht en hadden ze er een lied van Stijn Meuris op gemonteerd. Het begint alsvolgt "Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn". Alvast voor de Rudy Vranckxen onder de internationale pers vrees ik. Want ikzelf (alle cake is ondertussen op) beklemtoon nog steeds hoe beschaafd wij wel zijn, daar in het verre Belgie.

Update foto's

32 nieuwe foto's. Klik hier voor een slideshow.

Ode aan de vrijwilligers

Waarom enkel met de doden uit het verleden bezig zijn. Misschien kan het ook preventief, moeten er enkelen in 1966 gedacht hebben bij de oprichting van 11.11.11. Mooi initiatief. Op een dergelijke dag wordt er dan ook traditioneel door heel wat vrijwilligers geld ingezameld voor het goede doel.

Daarvan moet ik een graantje kunnen meepikken, dacht een zekere Thierry Debiel (econoom?, dergelijk diploma moet nu blijkbaar ook al in avondschool te verkrijgen zijn). Schreef een boek, zoals er dat zovelen tegenwoordig bij elkaar pennen, dat door de marketeers ("als hij maar geen voetballer wordt...") netjes op het juiste moment werd gelanceerd met maar 1 doel voor ogen: eigen winst.

Gelukkig is nog niet iedereen zo. Ode aan die vrijwilligers en die vrijgevigen.

Emancipatie

Gister was er de Night 0ut. Acht mommy's en ene dad. Deze dus. De enige echt geëmancipeerde onder de groep. Voor dit streven naar gelijkgerechtigheid, en als voorbeeld voor de toekomstige generaties (...), dient er zich echter af en toe een individu als voorbeeld te stellen. Want jawel, pas sinds mijn komst naar Dakar werd er "and dad" aan de naam van dit clubje toegevoegd. Nu zien al deze mommy's tenminste een echte dad aan het werk.

Het was een avond, zoals steeds, georganiseerd door de Amerikanen. Uit eten in een Ethiopische restaurant. Lekker, en tegen de verwachtigen in, overvloedig. Een mix van Arabisch en Indisch. Ja, wie Ethiopie associeert met het nummer van Bob Geldof en Migde Ure uit 1984 "Do they know it's Christmas?" èn nog steeds niet aan pensioensparen doet, moet zich echt zorgen beginnen maken.

Aan tafel maar 1 onderwerp: roddels. Bijvoorbeeld als zouden er, mee met de ontwikkelingswerkers (en dan met name Amerikaanse overheidsagentschappen) nogal wat typetjes van de CIA undercover meegestuurd worden. Maakt werken in dit land alsnog belangrijk. Dus nemen we beter voor waar aan. En wie weet krijgen we nog een rol in het vervolg op The Bourne Ultimatum. Ico als de nieuwe Brad, of George...(1)

Na de aperitief ging het terug naar de spijzen. Geen haut cuisine. Gewoon twee grote schalen met allerlei, al dan niet spicy hapjes, dat je met een indzjera (een moeilijk woord voor zure pannekoek) in de hand moest oppakken. Gelukkig was er hier sprake van enige gelijkheid. De schalen werden namelijk eerlijk verdeeld: een voor de mommy's en een voor daddy's.

Als echte voorvechters van emancipatie wist Daddy daar trouwens te vertellen over zijn bezoek aan het Slaveneiland, Ile de Gorée, met Ico, Daddy, Opa Brugge en Viviane. Dankzij Wikepidia hadden we geen gids nodig. Terwijl Ico, onder een loden hitte, de zware, hellende kasseistrook naar de top van het eiland werd opgeduwd, kon ondergetekende dan ook zijn kennis van de geschiedenis ten toon spreiden. Wat zal dit bezoek Viviane nog lang heugen.

(1) afgaande op de Blog-reacties zijn de meningen hierover verdeeld

Een zusje voor Ico

We kregen 36 stemmen in totaal. Uit de 21 juiste stemmen werd door een onschuldige kinderhand een zekere K. Janssen uit G. geloot.










Proficiat. U kan uw prijs nog tot eind deze week komen ophalen in Rue 161, nr 81, Sotrac Mermoz, Dakar.

BBC Weather Forecast

Sinds eind oktober is de hitte draaglijk geworden. Naast gewenning van onzentwege is dat vooral omwille van de geringere luchtvochtigheid. Immers, het regenseizoen (juli-september) en vooral de uitloper daarvan tot half oktober, hebben we achter ons gelaten. Het lijkt dus wat afgekoeld. Feit is dat de lucht minder 'dik' aanvoelt. Maar hoewel dit nog steeds het noordelijk halfrond is en dus ook hier de zon in een iets kleinere hoek is komen te staan, blijft het, een beetje tot mijn verwondering, nog steeds erg heet.

Op dit eigenste uur, 11.50pm, is het in huis, en alle ramen staan open, een 'koele' 29°C. Buiten wordt het morgen, toch volgens de BBC Weather Forecast, 38°C. En uiteraard zonnig. Maar dat is geen verrassing. Ja, dat wordt zelfs saai. Het zal hier namelijk elke dag zonnig zijn en dit nog tot eind juni volgend jaar, op het moment dat het regenseizoen begint. Zoiets als de buienradar voor de Benelux zou hier weinig zinvol zijn!

Er zijn eigenlijk twee zaken die ik met stijgende verbazing aanschouw, me aangereikt via het wereldwijde web.

• Het eerste is dus uiteraard de koude thuis. Kan ik me minder en minder voorstellen. Foto's zien van mensen met een winterjas aan bijvoorbeeld. Lezen op teletekst "vrijdag en zaterdag komen we terecht in koudere polaire lucht en schommelt het kwik nog tussen 4 en 9 graden". Of mails krijgen van collega's die thuiswerken wegens berekoud in het Ellipse gebouw omdat de verwarming er niet goed werkt(1).
• Over het tweede wil ik het nu niet hebben. Maar het stemt me wel intens triest. Zelfs leedvermaak met het eerste compenseert niet afdoende.
  

(1) dit moet toch een sabotage actie op de verwarmingsketel van het "pro-thuiswerken front" geweest zijn, want met de goed bestuur-cultuur die er in Vlaanderen heerst, kan ik me de andere mogeljike redenen eigenlijk enkel in Wallonie of Senegal voorstellen

Update foto's

Voor een update van de foto's, ondertussen 180 in aantal, klik hier. Alle foto's staan in volgorde van het moment dat ze genomen zijn, met de meest recente eerst.

Update google maps

Voor wie graag foto's gelinkt met hun locatie op kaart ziet. Bij deze een stevige update. We waren de laatste weken dan ook nogal on the road: Kaolack, St-Louis en Djoudj. Klik hier.

Daag Phi Phi....

Deze vorige blogfoto dateert van in Thailand, ondertussen al 2 maanden geleden. Hoog tijd voor een nieuwe. Werd genomen in St-Louis, Senegal, met een prachtige Bougainvillea op de achtergrond. Met dank aan oma Gent. Zoek de 7 verschillen....

Djoudj

Een paar dagen niet geblogd. Dat komt omdat we vakantie genomen hebben. En die zit er nu bijna op. Jammer, morgen is het weer 'werkweek' voor daddy.

De vakantie bestond erin dat we er een drietal dagen op uit zijn getrokken met onze bezoekers, zijnde oma en opa 'Gent'. Bestemming was St-Louis, speciaal omwille van zijn ligging, als een eiland in de monding van de rivier, en omwille van zijn historische karakter. Nu, de lokale invulling van het begrip historisch houdt in dat je aan deze door de Fransen gestichte stad op het einde van de 17eE, en sinds deze hier buiten geschopt zijn in 1960, geen poot meer uitsteekt. Het is er aan te zien. Als ze zo verder doen, verwordt het geheel tot een archeologische site waar er binnen 20 jaar al meer werk aan zal zijn dan er was aan gans Pompei.

Maar goed, de setting van de stad is toch wel uniek. Evenzo de locatie van onze bungalow: op de Langue de Barbarie. Een landtong van een tiental kilometer lang maar slechts 100m breed, met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant de rivier de 'Senegal' (nee, hun munt heet CFA). Je raakt daar maar via twee bruggen: een eerste lange metalen brug die je vanop het vaste land naar St Louis brengt, en een tweede, meer gammel brugje, dat je van dat eiland naar de Langue de Barbarie zelf brengt.

We zaten een 4-tal kilometer zuidwaarts van dat brugje, waarvan de eerste kilometer stapvoets diende te gebeuren doorheen een overbevolkt vissersdorp. Mocht je het aantal inwoners tellen, dan is het eigenlijk een heuse stad, maar gelet op de primitieve leefomstandigheden van de bewoners is de term sloppenwijk beter op zijn plaats. Naast de keiharde stank van rottende vis en open riool zijn het het immens aantal kinderen in het straatbeeld dat de grootste indruk nalaat. Duidelijk dat die vissers nog andere hobbys hebben dan boten schilderen of garnalen pellen.

Restaurant. Het is niet omdat je op 50m van de oceaan zit en op 3km van een vissersdorp, dat je moet denken dat je dan zomaar visgerechten kan bestellen. Calamars bijvoorbeeld waren de eerste avond niet te krijgen. Dan maar een spaghetti carbonara? Neen meneer, het spek is op. Ja, dat moet allemaal van Dakar komen. Jammer, want daar kwamen we net vandaan. Een plotse stroompanne beperkte de keuzemogelijkheden nog verder. Een echte Deus ex Machina. Geen keuzestress meer. Gewoon eten wat de pot schaft. De charmes van Afrika. En hierbij blijft het personeel steeds glimlachen, wat op dat moment trouwens voor de enige zichtbaarheid zorgde.

Die andere zorg, voor het eigen leefmilieu bijvoorbeeld, is de Senegalezen echter vreemd. Wat ze daarentegen wel belangrijk vinden, zijn vogels. Een 60-tal kilometer ten noordoosten van de stad is er zelfs een heus park voor deze beesten opgericht. Het heet Djoudj en het lokt ze vanuit het 'koude' Europa. Voor de vogels is het park gratis. Voor de toeristen, die daarheen komen omwille van dezelfde redenen, is het dat echter niet. Zij dienen geld neer te tellen om zich in een bootje, vergelijkbaar met een boomstronk in Bellewaerde, tussen de daar residerende vliegbeesten te laten ronddobberen.

Maar je krijgt waar voor je geld. Aan de ingang van dat werelderfgoed, tevens Ramsar gebied, staat er bijvoorbeeld al 'pour les generations futures'. Na de miserie van de visserssloppenwijk doet zoiets het gemoed vollopen. Bovendien, om niet de ganse dag te moeten zoeken naar de hoofdattractie, de pelikanen, hebben de parkuitbaters een kunstmatig eiland gecreëerd waar die beesten allemaal op een hoop komen zitten. Bespaart een hoop tijd, moeite, en vooral brandstof.

Dat we ze zo snel gevonden hebben, kwam ook goed uit voor onze kleine Ico, die zich tot dan toe zeer flink had gehouden. Het laatste half uurtje bootje varen legden we echter brullend af. Gelukkig was er die zeer toegewijde Francaise die met haar goede raad van tante kaat onze terugtocht animeerde.

Ebbett's Field

Gister waren we te gast op een Familiy Water Event. Een van de vele "mommy and me and daddy"- activiteiten hier. Ging voor deze gelegenheid door op Ebbett's Field, een terrein van de Amerikaanse ambassade.

Tot in de puntjes georganiseerd. Verschillende omstandige emails met wegbeschrijvingen, waar je zoal je wagen kan parkeren, wat je moet meebrengen, wie je mag meebrengen, hoe je binnen geraakt, waar je moet op letten en hoe veilig of onveilig het er wel is voor je kinderen. Dat alles, bijna een draaiboek, moet bijdragen tot het goede verloop van het event.

Onder het nauwlettend oog van de vele waakzame ouders kon de waterpret beginnen. Eindelijk, moet Ico gedacht hebben. Tijd om zijn nieuwe spelletje uit te proberen. En gelijk wat indruk maken op twee zusjes uit Washington die voor deze gelegenheid in dezelfde pool als die van Zijne Prinselijke Hoogheid gedoogd werden. Het nieuwe spelletje heet pletsen. Je staat rechtop, heft de armen ophoog en laat je vervolgens voorover vallen in het water, plat op de buik. Hoewel het eenvoudig lijkt, ververgt het toch enige oefening. Je moet dat bijvoorbeeld niet doen als je al aan de rand van het bad staat met je gezicht naar de rand, zoals een van die Amerikaanse dat deed.

Maar goed, na vallen en opstaan deden ook de dames flink mee en een dik kwartiertje later was het badje dan ook half leeg. Het family aspect zat hem dus in het feit dat de omstaanders, en blijkbaar vooral die van ons badje, ook goed doorweekt waren. Maar dat namen ze met de nog steeds hoge temperaturen hier er wel graag bij.

Blij trouwens dat er door de Amerikanen hier zoveel zaken georganiseerd worden. Omdat we nogal aan wat activiteiten meedoen, lijkt het soms alsof we half in de VS wonen. Maar feit is dat we in deze miljoenenstad Dakar nog steeds niet gevonden hebben wat die Senegalezen zoal met hun kinderen doen in hun vrije tijd. Iets zoals met de familie op stap, zoals je dat bij ons ziet, is hier blijkbaar onbestaande. Wat je wel veel ziet zijn jonge mannen aan het trainen op het strand, of soms een groep kinderen die in het water spelen of heel zelden een groepje vrouwen. Individuen uit drie voornoemden groepen zien we zelden samen. Je zou je afvragen hoe ze hier aan die hoge geboortecijfers komen.

Morgenochtend om 10hr komt er ons een busje halen vanuit St Louis. Ze zijn het daarnet zelfs al spontaan komen presenteren. Jammer dat het donker was, ik kon er weinig van zien. Maar in feite maakt dat niet meer. Want dat ze het de avond voordien al komen tonen, betekent dat dat het echt in orde is. Als er hier iets nieuw is, dat moet je er namelijk mee pronken. Dus het ziet er goed uit voor morgen.

In feite moeten we enkel Zijne Hoogheid vrezen. Want als die door heeft dat busje zo goed als nieuw is, zal hij er weer zijn ding in willen doen. Zie "Le Cotonnier Club" en de toestanden in Thailand: "De 19,2 graden Celcius Berg" en "Of toch morgen beter". Maar goed, alle voorzorgen zullen worden genomen om hem op andere gedachten te brengen.